3 วันต่อมา
ญาดาได้รับการดูแลและรักษาอย่างดีจากแพทย์และพยาบาล เธอลำบากมากเจ็บไปทั้งตัวขาก็ขยับไม่ได้เลย วันแรกที่รู้ว่าตัวเองจะเดินไม่ได้หญิงสาวนั้นร้องไห้หนักมาก ร้องจนเหนื่อยและนอนหลับไปเอง แม้แต่คุณพยาบาลพิเศษที่ถูกจ้างให้ดูแลเธออย่างใกล้ชิดยังอดหญิงสาวสงสารไม่ได้ ขนาดคนธรรมดาที่ไม่มีอาการป่วยทางจิตหากตื่นมาแล้วรู้ว่าตัวเองจะเดินไม่ได้เป็นเวลานานขนาดนี้ก็คงจะโศรกเศร้าเสียใจกันมาก แล้วคนที่เป็นโรคซึมเศร้าอย่างญาดาล่ะหล่อนจะหดหู่ใจขนาดไหน ไม่มีใครนึกออกเลยว่าอารมณ์ที่เศร้าเสียใจจนแทบอยากจะตายๆ จากโลกนี้ไปซะมันเป็นยังไง นั่นก็เพราะคนรอบข้างของเธอไม่เคยโศกเศร้าหนักจนแตะถึงอารมณ์นั้น คงมีเพียงแต่ตัวญาดาเองเท่านั้นที่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองดี
"ทานข้าวเถอะค่ะคุณนุ่น" พอได้เวลาทานอาหารคุณพยาบาลก็ยกถาดอาหารมาให้เธอ ญาดาไม่ยอมพูดหรือคุยกับใครเลยสักคน ถึงพูดเธอก็พูดแต่คำว่า 'ค่ะ' หรือขานรับอย
