"เด็กในท้องเสียไปแล้ว กระดูกขาหน้าแข้งของนุ่นหักทั้งสองข้าง หมอบอกว่าอาจจะเดินไม่ได้เป็นปี" คุณชัชชาติพยายามตอบอย่างใจเย็นที่สุด ผู้หญิงคนนี้เลวร้ายกว่าที่ท่านคิด ร้ายกาจจนไม่รู้จะหาคำไหนมาเปรียบ
"ฮะ! ขาหัก เป็นปีถึงจะเดินได้ แล้วแบบนี้ใครจะดูแลมันล่ะคะ ฉันไม่ดูแลมันหรอกนะ เหตุมันเกิดขึ้นที่บ้านพวกคุณ พวกคุญก็ดูแลมันเองเถอะ ถึงหลานจะตายไปแล้วแต่ยังไงนุ่นมันก็เป็นเมียคุณปาล์มก็ดูแลมันเองและกัน" พูดอย่างไม่แยแสหรือสนใจอะไร นั่นก็เพราะคิดมาตลอดว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเธอ และตอนนี้แผนการจับเศรษฐีให้ญาดามันก็สำเร็จแล้ว หล่อนก็ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจอะไรญาดาอีก นอกเสียจากถ้าเล่นพนันจนหมดตัวเมื่อไหร่ก็ค่อยโทรไปหาขอเงินเธอ และใช้คำว่า 'แม่' รีดไถผู้หญิงคนนี้ต่อไป
'มันไม่ใชลูกกู กูเกลียดมัน เกลียดไอ้พงษ์ เกลียดอีเข็ม เกลียดลูกของพวกมัน' พยายามใช่ความคิดนี้ไล่ความรู้สึกบางที่ก่อเกิดขึ้นในใจอย่างออกไป
