เนื่องจากยังไม่ถึงเวลาทานอาหารเช้า คุณพ่อและคุณแม่จึงยังไม่ลงอมาปองกานต์จึงถือโอกาศนั่งเล่นกับญาดาและเจ้าลูกหมาต่อ เพราะว่าขาญาดาหักตรงบริเวณหน้าแข้งทั้งสองข้าง ดังนั้นเธอจึงสามารถให้เจ้าปาล์มมี่นั่งบนตักได้โดยไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไร
"นุ่นยังเจ็บแผลอยู่มั้ย" เขาถามขึ้น
"เดี๋ยวนี้ไม่เจ็บแล้วค่ะ จะเจ็บมากๆ ก็ช่วงสามวันแรก" ญาดาตอบแล้วก็เล่นกับเจ้าลูกหมาต่อ ก่อนที่ปองกานต์จะคิดแผนมัดใจเจ้าปาล์มมี่ขึ้นมา
"เจ้าบ๊อก มากินขนมมา ติ๊ๆ" พอเห็นว่าปองกานต์หยิบขนมมาล่อเจ้าปาล์มมี่ก็ทำท่าจะไปหาปองกานต์ขึ้นมาทันที
"เด็กคนนี้ตะกละจริงๆ ฮ่าๆ" ญาดาหัวเราะพลางจ้องมองเจ้าปาล์มมี่ด้วยความเอ็นดูก่อนจะวางมันลงพื้นและเจ้าปาล์มมี่ก็วิ่งเข้าไปกินขนมที่มือของปองกานต์
'ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ฉันคงจะซื้อเจ้าบ๊อกมาตั้งนานแล้ว...' ปองกานต์คิดพลางมองหน้าญาดาที่กำลังยิ้มแย้มแจ่มใส พอเห็นเธอยิ้มเขาก็ยิ้มด้วยรู้สึกมีความสุ
