บุษบาไม่ได้ตอบกลับไปนอกจากร้องไห้ออกมาอย่างไม่รู้สาเหตุ ไม่รู้ว่าทำไมต้องร้องไห้ตามเด็กที่ตัวเองจงเกลียดจงชังด้วย ไม่รู้ว่าทำไมต้องเดินกลับมาช่วยเด็กคนนี้
บุษบาแบกลูกสาวตัวน้อยเข้ามาในบ้านและลงมือทำแผลให้เธอ
"โอ๊ย...เจ็บ! ฮือ..."
"อยู่เฉยๆ มึงอยากเป็นลูกกูมึงก็ต้องอดทน เข้าใจมั้ย..."
"จ้ะ..." พอรับปากแล้วก็หยุดร้องพยายามอดทนสุดชีวิตเพื่อไม่ให้ครวญครางออกมาเพราะความเจ็บ ในเมื่อเธออยากมีแม่ ไม่อยากอยู่คนเดียวก็ต้องทน บนโลกนี้ก็มีแค่คนๆ นี้เท่านั้นที่เด็กน้อยจะฝากชีวิตที่เหลือไว้ได้ เพราะฉะนั้นไม่ว่าเขาจะเลวร้ายขนาดไหนเด็กสาวก็ต้องอดทนจนถึงที่สุด
"รับปากกับกูได้มั้ยว่าถ้ามึงอยากอยู่กับกู อยากเป็นลูกกู มึงก็ต้องรักกูมากที่สุดในชีวิต รักมากกว่าแม่เข็มของมึง มึงต้องเชื่อฟังกูทุกอย่าง ต้องให้กูเป็นเจ้าชีวิตของมึง ถ้ามึงผิดสัญญาเมื่อไหร่กูก็จะทิ้งมึงไปเหมือนเมื่อกี้" มันเป็นคำสัญญาในวัยเด
