'ฉันอยากเรียน อยากทำงานหาเงินใช้เอง อยากมีเพื่อน อยากมีอนาคตที่ดี อยากเป็นคนเลือกทางเดินของตัวเอง อยากเจอกับผู้ชายที่ตัวเองตกหลุมรัก อยากมีลูก อยากเป็นคุณยายที่มีความสุข ฉันจะอยู่ต่อ!' เธอคิดเช่นนั้นอยู่ในใจ ไม่มีใครสามารถรู้ได้หรอกว่าอนาคตมันจะดีเหมือนที่เราวาดภาพและคาดหวังไว้หรือไม่ ดังนั้นทุกคนจึงต้องอยู่ต่อไป อยู่ต่อเพื่อรอดูผลของมัน และเธอเองก็จะรอดูเหมือนกันว่าอนาคตของเธอมันจะสวยงามหรือไม่...
"ตกลงค่ะ..."
"ฮะ!" ปองกานต์ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
"นุ่นจะยอมรักษา จะยอมไปหาหมอจิตเวชค่ะ" เธอย้ำอีกครั้ง
"จะ...จริงเหรอดเนี่ย พี่ดีใจจังเลย" ดีใจมากเสียจนลืมตัวยื่นมือไปกุมมือทั้งสองข้างของหญิงสาว
"เอ่อ...จับมือนุ่นทำไมคะ" เธอไม่เข้าใจว่าอยู่ๆ ทำไมเขาต้องมาจับมือ
"กะ...ก็พี่ดีใจจนลืมตัวน่ะ โทษที" ปล่อยมือออกจากหญิงสาวด้วยท่าทีเก้อเขิน
ไม่ใช่แค่ปองกานต์คนเดียวที่ดีใจมากกับเรื่อ
