สะใภ้อาภัพ

ต้นเหตุ 2

3 เดือนต่อมา ญาดายังคงใช้ชีวิตแบบเด็กวัยรุ่นทั่วไป กินนอนเที่ยวเล่นไปวันๆ กับปันปันและเตาผิงเหมือนเดิม ประโยชน์ที่เธอได้จากการคบกับเพื่อนสองคนนี้ก็คงจะเป็นการที่ได้กินอาหารดีๆ มีเสื้อผ้าสวยๆ หรูๆ ใส่ นั่นก็เพราะพ่อแม่ของเด็กสองคนนี้เลี้ยงพวกเธอด้วยเงินล้วนๆ ให้เงินลูกกินเที่ยวไปวันๆ โดยไม่สนใจว่าผลการเรียนจะดีหรือแย่ เพราะถึงจะเรียนแย่เรียนห่วยขนาดไหนแค่เด็กสองคนนี้ไม่สอบตกจนถึงขั้นต้องเรียนซ้ำชั้น พ่อแม่ก็ไม่จำเป็นต้องเข้มงวดอะไร

"นางสาว ญาดา สุวรัณ อันดับ 5 ฮะ! ได้ไงอ่ะ แกเรียนเก่งจะตายการบ้านก็ส่งทุกวันทำไมอันดับถึงได้ล่วง" ปันปันก็ไม่เข้าใจว่าเพื่อนตัวเองเรียนแย่ลงตรงไหน

"นั่นสิ คงเป็นเพราะฉันไม่ได้อ่านหนังสือก่อนสอบแน่นอนเลย โถ่...เอ้ย เพราะฉันเอาแต่เล่นแท้ๆ" ญาดาหัวเสียขึ้นมาทันที สองสาวเพื่อนรักของเธอก็หน้าเจื่อนลงไปเพราะรู้ตัวดีว่าตัวเองต่างก็ชอบพาญาดาไปเที่ยวเล่นแทบทุกวัน

"เอาน่า...ไม่เป็นไรหรอกแกก็ยังได้เรียนที่นี่ต่อ เอาเป็นว่าเทอมหน้าอย่าให้อันดับล่วงไปกว่านี้ก็แล้วกัน" ถึงแม้ต้นเหตุจะมาจากเพื่อนรักที่เอาแต่จะพาเที่ยวเล่น แต่เธอก็ไม่เคยโทษเพื่อทั้งสองเลย ถึงจะชอบเที่ยวชอบเล่นกันแต่เธอก็มีความสุข แถมเพื่อนสองคนนี้ก็ไม่ได้พาไปเถลไถลหรือยุยงให้มีแฟนด้วย ตรงกันข้ามพอรู้ว่ามีใครมาจีบญาดาทั้งสองก็จะกันท่าผู้ชายพวกนั้นออกไปทันที เพราะญาดาเคยบอกว่าแม่ยังไม่อยากให้มีแฟน นี่ก็ถือว่าเป็นอีกหนึ่งข้อดีของสองเพื่อนรัก พวกเธออาจจะดูเป็นพวกคุณหนูที่ไร้สมองแต่ก็ไม่สนใจเรื่องมีความรักในวัยเรียนกันเลยสักนิด ดังนั้นพ่อแม่จึงหมดห่วงเรื่องชิงสุกก่อนห่ามหรือเรื่องการท้องก่อนวัยอันควรไปได้เลย

"ไปกินชาไข่มุกแล้วก็ร้องเพลงแก้เครียดกันเถอะนะนุ่น แกยิ่งเครียดก็ยิ่งไม่มีความสุขนะ"

"อืมๆ" เพราะเดี๋ยวนี้เธอชักจะชอบเที่ยวเล่นมากกว่าชอบอ่านหนังสือแล้ว ดังนั้นพอถูกชักชวนอะไรเธอก็ไปตามเพื่อนสองคนนี้ทุกที

คืนวันนั้นหลังจากที่บุษบากลับมา

"นี่ยังต้องไปเรียนอีก 1 อาทิตย์ ก่อนจะปิดเทอมใช่มั้ย"

"ใช่จ้ะแม่ เหมือนครูจะเขาจะให้เด็กที่สอบตกไปสอบซ่อมกันด้วย"

"อ๋อ แล้วเป็นไงล่ะมึงสอบได้ที่เท่าไหร่"

"ที่ 5 จ้ะ"

"ฮะ! ที่5 อีกนิดเดียวถ้ามึไงด้ที่ 6 เขาก็ไล่มึงออกแล้วนะอีนุ่น ทำไมมึงถึงเรียนแย่ลงขนาดนี้ฮะ! เมื่อก่อนกูไม่เคยเห็นมึงได้ต่ำกว่าอันดับ3 มึงติดTOP 3 ของห้องมาตั้งแต่อนุบาล อยู่ๆ ทำไมมึงเรียนแย่ลงได้ขนาดนี้ เพราะอีเพื่อนเศรษฐีของมึงใช่มั้ย กูเห็นพากันไปเที่ยวทุกวัน ตอนกลางคือก็ไม่หลับไม่นอนคุยกันจนเกือบจะเที่ยงคืน กูอ่ะนะพยายามคิดในแง่ดีว่าพวกมึงคุยกันเรื่องเตรียมสอบ ที่ไหนได้มันมีแต่เรื่องไร้สาระทั้งนั้น มึงอ่ะเจียมตัวบ้างนะอีนุ่น คนพวกนั้นอ่ะมันรวยมันเรียนห่วยแค่ไหนพ่อแม่มันก็มีปัญญาจ่ายค่าสอบซ่อมค่าเทอมให้ แต่มึงมันจนถ้ามึนเรียนแย่ลงกว่ายนี้มึงก็จะโดนไล่ออกแล้วคราวนี้มันก็จะหาที่เรียนยากมาก! "

"จ้ะแม่ นุ่นขอโทษ" จากที่ไม่ได้โดนดุด่ามานานก็ต้องมาโดนดุเพราะผลการเรียนแย่ลง

"มึงไม่ต้องขอโทษ อีเด็กเวร! กูทำงานเหนื่อยจะตายหาเงินให้มึงไปโรงเรียนทุกวัน ไพ่กูก็ไม่ได้เล่น กูเสียสละเพื่อมึงขนาดนี้มึงยังเอาแต่ตามใจตัวเองจนไม่คิดถึงกูไม่คิดถึงอนาคตตัวเอง อีเวร! มึงห่างไม้มานานใช่มั้ยถึงเป็นแบบนี้" ว่าแล้วก็เดินไปหยิบไม้แขวนเสื้อมาด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดคิดว่าจะเลิกตบตีเด็กคนนี้แล้ว แต่ในเมื่อญาดาไม่จริงจังกับการเรียนก็ต้องถูกทำโทษ

"อะ...โอ๊ย! แม่นุ่นเจ็บ นุ่นเจ็บ ฮือๆ พอเถอะจ้ะ" เมื่อถูกดุด่าและถูกตีแรงๆ หลายทีก็ทนต่อความเจ็บไม่ไหวเธอร้องไห้ออกมาและพนมมือไหว้ขอโทษมารดา

"กูบอกให้ตั้งใจเรียนมึงก็ไม่ฟังเอง ก็ต้องโดนแบบนี้แหละ" ว่าแล้วก็ฟาดเธอไปอีกหลายทีกว่าจะยอมหยุด

"ต่อไปนี้ มึงต้องเลิกคบกับพวกอีปันอีผิง อีพวกเพื่อนห่ารากที่จะฉุดมึงให้ต่ำลงมึงบอกลามันไปได้เลย และกูก็จะยึดโทรศัพท์มึงด้วย ถ้ากูรู้ว่ามึงยังคบกับอีพวกนั้นอีกมึงตาย! กูจะดีมึงให้สลบเลย!"

"ฮึกๆ แม่จ๋า แต่พวกเขารักนุ่น พวกเขาดีกับนุ่นมากนะแม่" เด็กสาวได้แต่นั่งร้องไห้เจ็บปวดกว่าการโดนตีก็คือการสั่งให้เลิกคบกับเพื่อนรัก

"รักxxx อะไรพากันแxก พากันเที่ยวอย่างเดียวอีเด็กไม่รักอนาคต ไม่รักการเรียน มึงเลิกคบไปเลย ไร้ประโยชน์ มึงเลือกเอานะอีนุ่นว่ามึงรักกูมึงอยากเรียนจบสูงๆ มีงานดีๆ ทำ เลี้ยงดูกูให้สุขสบาย หรือว่ามึงอยากเที่ยว อยากสนุก และโดนไล่ออกเพราะผลการเรียนแย่ลง มึงอยากจะมีอนารคตหรืออยากจะจบอนาคตเพราะอีเด็กพวกนั้น!" พูดแล้วก็โยนไม้แขวนเสื้อทิ้งไปอีกทางก่อนจะเดินอารมณ์เสียขึ้นห้องไป

"ฮือๆ" ญาดานั่งร้องไห้ตัวสั่นเทาอยู่บนพื้น เธอมีความสุขมากเมื่อได้เจอเตาผิงกับปันปัน เพื่อนสาวที่รู้ใจและมีน้ำใจกับเธอมาก แต่สิ่งที่แม่พูดก็เป็นความจริงทั้งนั้น ถ้าเธออยากจะมีอนาคตดีๆ ถ้ารักแม่จริง ก็ควรจะตั้งใจเรียนเพื่อตัวเอง การเที่ยวเล่นมันก็แค่ความสุขทางเล็กๆ น้อยๆ และความผ่อนคลาย แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ได้ทำให้อนาคตของตัวเองดีขึ้นเลย การเรียนเท่านั้นที่จะทำให้เธอมีชีวิตที่ดีในภายภาคหน้า

วันต่อมา บุษบายึดโทรศัพท์เธออย่างที่่พูดจริงๆ ญาดาไปโรงเรียนด้วยความมืดมนไม่มีความสุขเหมือนทุกวัน

"นุ่น!" สองสาวที่เมื่อคืนไม่สามารถติดต่อญาดาได้ พากันเดินเข้ามาหาเธอ หญิงสาวรู้สึกอยากจะร้อองไห้มากน้ำตามันจะไหลแล้วในตอนนี้ เธออยากคุย อยากระบาย อยากเล่าเรื่องทุกอย่างให้เพื่อนๆ สองคนนี้ฟัง เธอรู้ว่าพวกเขาต้องรับฟังและปลอบใจแน่ๆ แต่สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือเดินเลี่ยงไปอีกทางโดยไม่สนใจ แต่สองสาวก็ยังเดินตาม

"นุ่น แกเมินพวกฉันทำไม แกมีปัญหาอะไรรึเปล่า"

"ฮึก...ฮือ" และญาดาก็ร้องไห้ออกมาในที่สุดเพราะรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องทำแบบนี้

"นุ่นมีอะไรก็พูดมาเถอะแกโดนแม่ดุใช่มั้ย" เพราะโดนตื้อไม่เลิกญาดาจึงต้องพาสองเพื่อนรักไปคุยที่มุมลับตาคนและบอกความจริงในที่สุด บอกไปทุกอย่างว่าแม่เธอคิดอย่างไรและพูดอะไร และเพื่อนๆ ก็ได้เห็นรอยแดงช้ำจากการถูกตีที่แขนและขาของญาดาด้วย

"โอเค เข้าใจแล้วพวกเราจะเลิกคบกับแก เพื่อตัวแกเอง ขอบคุณนะที่ทำให้ฉันมีความสุข ฉันรู้สึกโชคดีที่มีแกเป็นเพื่อน ขอโทษด้วยที่ฉุดแกลงมาทำให้แกเรียนแย่ลง" เตาผิงพูดทั้งน้ำตาที่คลอเบ้า ปันปันพูดอะไรไม่ออกทั้งสงสารและเสียใจที่เธอกับเตาผิงเป็นตัวการทำให้เพื่อนต้องผลการเรียนแย่ลง พวกเธอไม่ได้รู้โกรธญาดาเลย พอได้ยินว่าแม่ของหญิงสาวถึงขั้นจะให้เลือกว่าจะเลือกอะไรระหว่างเพื่อนกับแม่ ทุกคนก็ต้องเลือกแม่กันทั้งนั้นพวกเธอจะยอม จะยอมปล่อยมือจากเพื่อนที่รักไป เพื่อนอนาคตของญาดา

หญิงสาวได้ยืนร้องไห้อยู่เงียบๆ มองเพื่อนรักทั้งสองที่พากันเดินจูงมือเดินออกไป ในวันแรกที่ได้เจอกันทั้งสองพากันเดินเข้ามาหาเธอด้วยรอยยิ้ม แต่ในวันนี้ในวันที่ถูกห้ามให้คบกัน เพื่อนทั้งสองก็พากันจูงมือเดินร้องไห้จากไปทั้งคู่...