ช่วงบ่ายๆ ของวันนั้น พอคุยกับคุณครูพิมพาเสร็จบุษบาก็รีบกลับมาบ้านทันที
"อีนุ่น! มึงทำแบบนี้ทำไม ทำไมมึงไม่บอกกูไม่คุยกับกู กูอยากใไห้มึงตั้งใจเรียน แต่กูก็ไม่ได้บังคับให้มึงบ้าเรียนจนทำร้ายตัวเองแบบนี้" บุษบากลับมาบ้านด้วยความรู้สึกช็อก ช็อกกับเรื่องที่ไปรู้มา และช็อกกับแผลที่แขนของลูก
"นะ...นุ่น ขอโทษ แม่อย่าตีนุ่นนะ นุ่นกลัวแล้ว นุ่นกลัวๆๆๆๆๆ ฮือๆ" เด็กสาวล้มตัวลงก่อนจะนั่งพนมมือตัวสั่นทั้งน้ำตา เธอกล้ากรีดแขนตัวเอง แต่กลับกลัวว่าจะโดนแม่ทำร้าย นั่นก็เพราะการถูกแม่ตีหนักๆ เวลาที่ทำผิดมันเป็นเรื่องที่ทำให้เธองฝังใจได้มากที่สุด
"นี่...มึงกลัวกูขนาดนี้เลยเหรอ" บุษบาอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก ยิ่งเห็นสภาพที่ลูกสาวว่ากลัวเธอมากขนาดไหนเธอก็ได้แต่ยืนตัวแข็ง แล้วความรู้สึกผิดก็ก่อเกิดขึ้นมาในใจ
"กูไม่ตี ลุกขึ้น ไปล้างหน้าล้างตาซะ จะพาไปหาหมอ" เธอจำต้องทำตามคำแนะนำของครูพิมพาเพราะถ้าปล่อยไว้ต่อไปญาด
