"ฮือๆ นุ่นขอร้อง ช่วยแม่นุ่นด้วยนะคะ" คราวนี้เธอคลานเข่าเข้าไปหาและก้มลงกราบแทบเท้าของชายหนุ่ม แต่เพราะเกลียดชังที่ปองกานต์มีต่อเธอกับแม่มันมากนักเขาจึงลุกหนีโดยเร็ว
"โถ่โว้ย...ไม่ต้องทำมันแล้วงงงาน!" เริ่มเกรี้ยวกราดขึ้นมาเพราะรำคาญเสียงร้องไห้และเสียงอ้อนวอนของเธอคนนี้ จนต้องปิดคอมและรีบเดินออกมา แต่หญิงสาวไม่ยอมแพ้นั้นเธอรีบเดินไปกอดขาเขาไว้ทันที
"ปล่อยฉันนะ ยัยบ้า! จนตรอกมากซะจนต้องทำขนาดนี้เหรอไง"
"ก็แม่ของนุ่นตกอยู่ในอันตราย ช่วยแม่นุ่นด้วยนะคะนุ่นขอร้อง ฮือๆ " ถึงแม้จะไม่เหลือศักดิ์ศรีอยู่เลย ต่อให้โดนด่า โดนเกลียดมากกว่านี้เธอก็ยอม
"ไม่! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง บอกว่าไม่ก็คือไม่สิวะ น่ารำคาญ!" พูดจบก็รีบแกะแขนของหญิงสาวออกจากตัวและเดินออกจากห้องนี้ตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง พอเข้าไปได้ก็รีบปิดประตูห้องอย่างรวดเร็วจนหล่อนตามไม่ทัน
ญาดาได้แต่นั่งร้องไห้อย่างน่าสังเวชอยู่ที่ห
