สะใภ้อาภัพ

หมดหนทาง

"ฮือๆ นุ่นขอร้อง ช่วยแม่นุ่นด้วยนะคะ" คราวนี้เธอคลานเข่าเข้าไปหาและก้มลงกราบแทบเท้าของชายหนุ่ม แต่เพราะเกลียดชังที่ปองกานต์มีต่อเธอกับแม่มันมากนักเขาจึงลุกหนีโดยเร็ว

"โถ่โว้ย...ไม่ต้องทำมันแล้วงงงาน!" เริ่มเกรี้ยวกราดขึ้นมาเพราะรำคาญเสียงร้องไห้และเสียงอ้อนวอนของเธอคนนี้ จนต้องปิดคอมและรีบเดินออกมา แต่หญิงสาวไม่ยอมแพ้นั้นเธอรีบเดินไปกอดขาเขาไว้ทันที

"ปล่อยฉันนะ ยัยบ้า! จนตรอกมากซะจนต้องทำขนาดนี้เหรอไง"

"ก็แม่ของนุ่นตกอยู่ในอันตราย ช่วยแม่นุ่นด้วยนะคะนุ่นขอร้อง ฮือๆ " ถึงแม้จะไม่เหลือศักดิ์ศรีอยู่เลย ต่อให้โดนด่า โดนเกลียดมากกว่านี้เธอก็ยอม

"ไม่! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง บอกว่าไม่ก็คือไม่สิวะ น่ารำคาญ!" พูดจบก็รีบแกะแขนของหญิงสาวออกจากตัวและเดินออกจากห้องนี้ตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง พอเข้าไปได้ก็รีบปิดประตูห้องอย่างรวดเร็วจนหล่อนตามไม่ทัน

ญาดาได้แต่นั่งร้องไห้อย่างน่าสังเวชอยู่ที่หน้าห้องเขา โชคร้ายนักที่ทำถึงขนาดนี้แต่กลับไม่ได้รับความสงสารหรือเห็นใจเลยสักนิด จะตระโกนร้องเรียกเขาก็คงไม่ได้เพราะกลัวว่าคุณชัชชาติกับคุณหญิงมณีจะตื่น ว่ากันตามข้อตกลงในบ้านหลังนี้ก็มีแต่ปองกานต์เท่านั้นที่หล่อนจะขอเงินได้ ทว่าในเมื่อมันเป็นแบบนี้แล้ว อ้อนวอนขนาดนี้ก็ยังไม่ได้รับความเห็นใจ แล้วแบบนี้หล่อนจะใช้วิธีไหนช่วยมารดาได้บ้าง...

ปองกานต์กำลังล้างเนื้อล้างตัวและเปลี่ยนชุดนอนชุดใหม่ตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกขยะแขยงตัวเองมาก ก็เพราะเมื่อกี้เนื้อตัวสกปรกของผู้หญิงที่เกลียดมันมาถูกตัวของเขา

'นังผีพนัน คิดเหรอว่าฉันจะช่วยเหลืออะไรแก คนอย่างแกมันควรตายๆ ไปซะ' เกลียดทั้งแม่ทั้งลูกแต่ดูจะเกลียดแม่มากกว่าเพราะตัวต้นคิดที่ลากเขาเข้าไปข่มขืนญาดาในห้องก็คือผู้หญิงคนนี้ ตัวต้นเหตุที่ทำให้ความรักของเขามันต้องพังลง เพราะฉะนั้นถึงแม้บุษบาจะตายไปเขาก็ไม่สนใจ...

วันต่อมา พอถึงเวลาที่ต้องทานอาหารเช้าและไปทำงานปองกานต์ก็เดินถือกระเป๋าทำงานออกมาจากห้อง และมุ่งหน้าเดินไปที่ห้องทานอาหาร เมื่อคืนเขายังนอนหลับสบายเช่นทุกคืน ไม่ได้คิดมากถึงเรื่องที่ถูกญาดาอ้อนวอนให้ช่วยชีวิตแม่ของเธอเลยสักนิด เขาเป็นคนแบบนี้เป็นคนจำพวกรักแรงเกลียดแรง ถ้ารักใครแล้วก็จะรักมากที่สุดแต่เมื่อได้เกลียดใครแล้วต่อให้คนๆ นั้นต้องตายไปต่อหน้าต่อตา ชายหนุ่มก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไร

"อรุณสวัสดิ์ครัับ"

"อรุณสวัสดิ์ลูก ทานข้าวซะสิ" คุณพ่อของเขาพูดขึ้น โดยข้างๆ ก็มีคุณแม่ที่นั่งทานข้าวเช้าด้วยท่าทางที่ดูจะมีความสุขกว่าทุกวัน พอมองไปที่นั่งข้างๆ เขาก็พบว่ามันว่างเปล่าชายหนุ่มก็หายสงสัยทันที นั่นก็เพราะเช้านี้ญาดาไม่ได้ลงมาทานอาหารด้วยแม้นึกสงสัยว่าทำเธอถึงไม่มาทานอาหารเช้าแต่เพราะสมองของเขามันไม่เคยนึกสนใจผู้หญิงคนนี้อยู่แล้วชายหนุ่มจึงไม่ได้ถามพ่อกับแม่ว่าทำไมเธอไม่มา และอีกอย่างถ้าเขาถามไปมารดาก็คงจะหมดอารมณ์ทานอาหารพอดี ไม่ต้องสงสัยเลยว่านิสัย ปากร้าย รักแรงเกลียดแรงนี้มันมาจากใคร มันถ่ายทอดมาจากมารดาของเขาล้วนๆ​

ใช้เวลาไม่นานลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลก็ทานอาหารจนอิ่มและขอตัวไปทำงาน

"ไปก่อนนะครับแม่ เจอกันที่บริษัทนะครับพ่อ"

"จ้ะลูก ขับรถดีๆ นะลูก" คุณแม่ตอบกลับลูกชาย

"ยังเหลือเวลาอีกนาน คุณเองก็ทานข้าวให้อิ่มก่อนนะคะเดี๋ยวค่อยไป" ยิ่งเห็นว่าภรรยาอารมณ์ดีขนาดไหน ลูกชายไม่สนใจถามถึงเมียที่นอนป่วยอยู่บนห้องคุณชัชชาติก็ยิ่งหนักใจ ท่านรู้ดีว่าภรรนยากับลูกชายตามเดิมแล้วทั้งสองไม่ใช่คนเลวร้ายหรือจิตใตอัมหิตแต่อย่างใด แต่เพราะเป็นคนรักแรงเกลียดแรง ความเกลียดชังที่สองแม่ลูกมีต่อญาดามันจึงรุนแรงมากเสียจนทำให้ทั้งสองดูเป็นจิตใจอัมหิตไปเลย

"ผมขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ"

"คุณจะคุยอะไรกับฉันเหรอคะ" ยังคงยิ้มอารมณ์ดี

"เรื่องนุ่นน่ะ"

"จะคุยเรื่องมันทำไมคะ แค่ได้ยินชื่อนี้ฉันก็สะอิดสะเอียนจะแย่อยู่แล้ว" หน้าตาเปลี่ยนไปทันทีพอได้ยินชื่อนี้

"คุณนี ที่ผมรักคุณที่แต่งงานกับคุณโดยไม่สนเรื่องฐานะก็เพราะว่าคุณเป็นผู้หญิงจิตใจดี เป็นคนกตัญญูและสู้ชีวิตนะ ทุกคนก็รักคุณเพราะว่าคุณเป็นคนดี คุณอยู่กับนุ่นมากกว่าคนใช้คนอื่น เมื่อก่อนคุณก็เอ็นดูนุ่นมากๆ ช่วยบัวออกค่าเทอมส่งเสียให้นุ่นเรียนจนมัธยมปลาย คุณยังจะส่งเขาเรียนมหาลัยด้วยซ้ำถ้าหากวันนั้นยายของนุ่นที่อยู่ต่างจังหวัดไม่เสียชีวิตไปซะก่อนนุ่นก็คงจะได้เรียนมหาวิทยาลัยแล้ว"

"เหอะ! อันที่จริงเดือนหน้านี้มหาวิทยาลัยเขาก็จะเปิดรับสมัครแล้วล่ะค่ะ ก่อนที่จะเกิดเรื่องฉันคุยกับมันซะดิบดีว่าจะออกเงินค่าสมัครให้ถ้ามันไม่มีตังค์ แต่มันดันมาทำเรื่องสกปรกแบบนี้ซะก่อน สุดท้ายตอนนี้มันก็เป็นได้แค่อีเมียคนใช้ไร้การศึกษา เพราะมันโลภ" คุณหญิงเริ่มอารมณ์เสียขึ้นมาพอพูดถึงเรื่องนี้

"พอก่อนคุณนีผมยังพูดไม่จบ ก็อย่างที่ผมบอกไปนั่นแหละ คุณรักและเอ็นดูนุ่นมาก เพราะนุ่นเป็นเด็กดี สู้ชีวิต กตัญญูต่อบุพการีเหมือนกับคุณ เพราะนุ่นเขาเหมือนคุณไงผมถึงเชื่อว่าเขาไม่มีทางที่จะคิดทำอะไรแบบนี้ได้ คุณไม่เห็นเหรอว่าเขาไม่มีความสุข ไม่มีคนเลวคนไหนทำเลวแล้วมานั่งสำนึกผิดหรอก คุณเกลียดเขามากจนไม่ได้สังเกตเลยเหรอว่าเขากับแม่เขาต่างกันมาก แม่เขามีความสุขแต่เขากลับเศร้าแล้วยิ่งเศร้าลงทุกวัน เมื่อก่อนตอนที่เข้ามาในบ้านนี้ใหม่ๆ นุ่นดูมีความสุขกว่านี้ เป็นเด็กที่รักสวยรักงามเหมือนผู้หญิงทั่วไป คุณยังชมเลยว่าเขาหน้าตาสวยและน่ารักต่างจากแม่ของเขา แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงไม่อยากใส่เสื้อผ้าสวยๆ เหมือนเด็กผู้หญิงคนอื่น เขาดูหดหู่มากคุณอยู่บ้านทุกวันคุณก็น่าจะรู้นี่ว่าเขาเป็นยังไง" คุณหญิงได้แต่นั่งเงียบๆ คิดตามสิ่งที่สามีพูด สามีของท่านพูดจริงทุกอย่าง ท่านรู้ท่านเห็นแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร