TO BE LOVED

Chapter 13

The question was simple but i feel like a complete simpleton over this. My brain don't cooperate with me, keep on repeation about what happened the other day.

I'm standing still for almost one hour when I didn't answer the question.

"Ms. Castañeda your grades are failing and if this will continue till the next sem I don't think you can able to march this March." ang guro namin sa English.

I stayed silent at nakahalukipkip nakatingin sa whiteboard. Tanging yapak ng kanyang sapatos umalis paalis galing sa akin. Tahimik ang buong classroom.

"You'll need a tutor-" she suggested.

"No Ma'am I can handle it." I said it, confidently.

Rinig na rinig iyon ng mga classmates ko. Nakaramdam ako ng hiya sa sarili, pero hindi ko iyon pinakita sa aking mga kaklase.

I heard a laughed from Tatiana sitting infront. Enough for me to confirm that its her who also have the audacity to whisper to her bunch of stupidos friends.

At nasundan pa ang pagkakataong iyon. But I remained cool, not placing any interest of it because I'm not that cheap.

"Ma its fine. I'm alright!" simple kung ani sa tawag ng Ina sa isang gabi.

"No its not fine! Paano kung balikan ka non? Lalo na ngayon na nalaman na ng mga pulis! Your life is in danger!"

Gabi ngayon at umaga ngayon sa kanila. Hindi siya tumawag mismo sa araw na nangyari. Ayon ni Tita hindi niya makontak ito kinabukasan. At ngayon lang tumawag makalipas ang dalawang araw.

"You're overeacting Mama! As if naman na uuwi kayo agad agad dito para ipasama niyo na dyan' sa inyo!"

At kahit kita ko ang mukha ni Mama na nagtitimpi sa galit, ayos lang kasi pakiramadam ko nakikita ko sa kanyang mata kung gaano siya ka concern sa nangyari sa akin, kahit ang totoo naman kahit kailan hindi ko pa nakikita sa mga mata niyang iyon.

Hindi siya ganon ka concern sa akin hindi gaya kay Ate na kahit wala nasamid lang kaunti ay parang mamatay na ito.

Wala si Papa sa video call as usual. Alam ko naman na he's busy pero atleast naman mag laan ng oras para sa akin o lalo na sitwasyong nangyari sa akin.

Siguro iniisip niya na isa nanamang drama ito ni Dorothy para mas mapabilis na ang pagpunta ko sa ibang bansa.

"Anak wag' na matigas ang ulo. Para rin ito sa kapakanan mo. Nakiusap na ako ni Florence na doon ka muna sa kanila-

"Nakakahiya naman po, wag'na! Doon na ako ni Ate Lanna-" pinutol niya ako

"Lanna called me early this morning. She said na bubukod na siya lalo na buntis siya at nanghingi ng tawad sa nangyari sayo. And I want you stay with your Tita Florence for the meantime and thats period!" she said with finality.

Since what happened Chevy never calls me. And its frustrates me every day that passes. I got a failing grade of most of my subjects in midterm.

Our adviser ask me to do a removal next week if I want it daw, last week of the month of august.

"If you don't want it and settle for these grades, I don't think this will be enough for your college qualification especially that most of your major subjects are low."

Nalungkot ako sa sinabi ni Ma'am sa akin. Tumango ako assuring her that I will do it.

"Okay Ma'am, total dalawang subject 'rin lang naman."

She nod encouragely to me and tap my shoulder before she left.

Nagsimula ako sa subject na mas nahihirapan ako. Andito ako ngayon sa library. I am working my ass off here pero simula noong una hindi ko pa'rin makuha ang tamang sagot. Naiinip na ako.

Tahimik na ang buong library at ako lang ang mag isa dito kasi uwian na.

"Wag 'kang aalis dito B kapag hindi mo na tapos sagutin yan!" I whisper encouraging myself that I can do it.

I'm sitting in a long table and a wooden book-shelves halfway infront me blocking my views on the next aisle.

Nakayuko at pukos sa libro sa harap ng may biglang may kumuha ng upuan sa aking harap at umupo doon.

"Magkokoclose na?" Sabay tingin sa relo. "Wala pang five thirty ah?" pagtataka kung tanong sa kung sino man yon.

Hindi nagsalita ang nasa harap kaya inangat ko ang ulo ko at tinignan ang nasa harap.

It was Kol. Kol. Not with a letter C, Col but Kol. Like the one in the originals series Kol!

I just shrugged and give him a poker face. Para bang hindi nagulat na nandito siya.

"Akala ko multo." I snickered.

Nakatingin siya sa libro at ang papel na medyo gunot na at puno ng mga solutions ko.

Nakaramdam agad ako ng hiya kasi pakiramdam ko sa tingin niyang iyon ay nanghuhusga siya. His forehead creased as he peek on my made-up solutions.

Bumalik ako sa ginawa at nagpatuloy para madaling matapos.

"That's wrong." biglang ani niya makalipas ang ilang segundong katahimikan.

"Luh, nagsalita ang multo." I teased.

Nagkasundo ang aming mga mata. Nakataas ang aking kilay na tila bang naghahamon sa kanya. Siya ang unang umiwas at kinuha ang papel sa harap ko at tinignan doon.

Nakakunot ang kanyang noo na tila bang hindi makapaniwala sa laman ng papel.

"The formula you are using ain't right. Saan mo nakuha to?" then his gray eyes darted to mine.

Damn, those eyes. What is he? And for the first time in my life I was caught off guard.

"Encyclopedia?" biro ko.

Tingin tingin ko sa mga librong nakapalibot para kuno mahanap ang librong iyon.

He give me a bland expression. Not pleased to my joke.

"Syempre sa libro na Math. Saan pa'ba?" mahina akong napatawa sa kanya.

Ito naman hindi mabiro.

"I was just joshing you know. . ." I trailed off, I feel like I hit something untouchable.

Seryoso siyang huminga. Nagkatagpo ang dalawang kilay. He has a curly hair, ang kanyang dalawang kilay ay magkalapit kaunti sa kanyang pungay na mata, high cheekbone and a narrow nose and red thin lips. Napapansin ko 'rin na may mole siya under sa left eyes niya.

Kinuha niya bigla ang ballpen hawak ko, naputol tuloy ang pagsusuri ko sa kanyang mukha. Mabilis ko rin naman nabawi yon bago pa siya magsimulang magsulat.

"I don't need your help. I can do it on my own!"

"Hindi mo nga makuha ang tamang formula, tapos you can do it on your own?" he mocked,

And in a tone like are you crazy woman?

"Wag mo nga akong pakialaman dito. Umuwi ka' na nga. Disturbo!" Now irratated.

Umiling siya at tinignan akong nagpatuloy sa pagsagot sa papel.

"Akin na." he said patiently. Trying to get the paper from my hold. But I refused.

Hinaklit niya ang papel sa akin matapos ang ilang minuto hindi ko nasagutan ang kaninang problem.

Hinawakan niya agad ang papel ng mahigpit para hindi na makuha galing sa kanya. Wala na akong magawa kasi nagsimula na siyang sumagot. At binukaran pa ang papel gamit ang kanyang siko.

Binigay niya ang papel sa akin matapos sagutin ang lahat nanatirang tanong at tumayo. Nagpahiwatig na aalis na.

"Bakit mo' ba ako ang tinulungan. Hindi ko naman kailangan." trying not to sound loser.

Nagliligpit ako ng mga gamit ko na nagkalat sa lamesa. Handa na siyang umalis, ang isang strap ng bag nakalagay sa kanyang kanang balikat. Para tuloy siyang model ng sikat na brand sa bag.

"To help you out." he simply said.

"Well, I kinda dont need your help."

"Well, you kinda do so..."

"... And you helping me because?"

"Bakit ka nagtatanong?"

Hindi siya nagsalita. Tinitimbang ang tingin ko sa kanya. He knows what happened to me. Tanging siya at si V lang ang nakakaalam.

"Naaawa ka'ba sa akin? Kasi mababa ang grades? O dahil muntik na akong ma rape?" I guessed trying not to sound everything is big deal.

"Hindi 'yan," tumalikod na siya sa akin at umalis na sa aking tabi.

"Wag ka ngang maawa sa akin, naiinis ako. Hindi nga ako naawa sa sarili ko ikaw pa na hindi mo pa ako masyadong kilala!"

Lumabas na kami sa gate. Hindi na ako nag expect na kasabay kami pero paglabas ko kanina galing lib ay naabutan ko pa siya nakaupo sa hagdan, naghihintay sa akin.

Kanina pa iyong sinabi ko sa kanya at hindi na siya nagsalita pa. Wala ng masyadong tao sa campus. Kaunting estudyante nalang ang mga natira na lumalabas na rin at ilang mga faculty at staff.

"I'm sorry about what happened to you. At mabuting doon ka'na muna sa bahay tumira lalo na ngayon na hindi na'tin masisiguro na baka balikan ka 'ng mga yon." he suddenly said, from the heart.

I feel like he is my superior and I'm only allowed to say yes.

Naglakbay ang mata niya sa paligid na tila bang nag iisip at pagkatapos bumaling sa aking mga mata.

Napakurapkurap ako at awkward na ngumiti. Kahit sa likod ko pinipisil na ang aking mga daliri.

Pota.

"At sige, ako na mag tu-tutor sayo sa mga failing subjects mo." in a authorative manner.

Hindi ako nakapagsalita ay umalis agad siya. Iniwan ako na tutop ang bibig.

"Hoy, sandali! 'ano ulit yon?" pasigaw ko.

Sinundan ko siya kung saan nakapark ang sasakyan nila. Huminto naman siya bago ako makalapit at ako naman ay naglakad sa harap niya, para masiguro ko kung nagbibiro lang ba siya o hindi.

Now I can't hide my grinning face.

Hindi lang ako makapaniwala sa biglaang asta niya! Parang may kung anong namulaklak sa aking tiyan that I shifted my weight to stop myself from any subtle movement that he might notice. Because damn, he is making me this way.

"Last time I checked sinabi ni Miss Pangilinan sa akin, na ayaw mo raw' akong tulungan." I pointed out.

I made a face na parang nagtatampo at ngumiwi sa kanya habang nakahalukipkip. Sabay dumapo ang mga mata sa kakahuyan na nakapalibot sa paligid.

"Hindi ko naman alam na ikaw pala ang tuturuan ko. Hindi naman siya nagbigay ng pangalan." normal niyang ani na para bang dinipensahan ang sariling pagkakamali.

"Bakit kung ibang tao ba' papayag ka? At kapag ako hindi?" taas noo at naghihintay ng kanyang sagot.

His lips twisted. "Depende."

"Syempre papayag ka sino' naman ang hindi papayag sa ganda kung to!" Natatawa ko ng ani.

Napansin ko ang tago niyang ngiti pero hindi na kumpirma na totoo 'yon dahil umalis na siya at naiwan ako na parang tanga naghihintay sa driver.

Lumabas ako sa gate tinatanaw ang itim nilang volvo na sasakyan at napansin ko ang repleksyon ng kanyang mukha sa side mirror ng frontseat deritsong nakatingin sa akin.

I can't foresee his flash teeth smile but the way I've seen his cheek raised enough for me to confirmed that he was smiling. Kung tama ang nakita ko umiiling pa siya habang hindi mawala ang ngiti.

Dahil sa pagkamangha ay napangiti ako sa banda niya hindi sigurado kung nakita niya iyon o hindi. Basta ang alam ko sa sumunod na araw ay masaya akung pumasok.

He imposed that we can meet after class hours of the day. Hindi siya vacant during breaktime namin kasi may inaasikaso siya para sa paparating na unang debate team nila. Kaya hapon lang vacant siya.

Mama called; at sinabi sa akin ang plano niyang pagtira sa akin nila Tita.

"Mayroong pupunta diyan sa bahay bukas para kunin ang mga gamit mo at' dalhin doon sa bahay ng Ninang mo. Nakiusap na'rin ako ni Florence na pansamantala lang ang pagtira mo doon sa kanila. At sa susunod na buwan uuwi ka muna sa bahay ng Lola mo at doon na magpasko."

Tumango at naghihintay pa sa maaaring sasabihin galing sa kanya. As usual, wala si Papa sa video call, si Mama lang.

"Nakatanggap ako sa mensahe ngayon galing sa adviser niyo..." she trailed off watching my expression.

"You failed most of your major subjects. Why? Hindi ka'ba nag aaral dyan?"

Huminga ako ng malalim. " Ma nag aaral ako."

"Bakit ganoon ang mga grades mo? Naku! Kapag iyan naman pala ang grades mo aba'y hindi nalang kita paupuntahin dito sa Canada' kung puro atsa mga grades mo!"

"Ma..."

"Ayusin mo' yan Dorothy baka akala mo na pariha lang ang paaralan dito at dyan. Ayusin mo iyang grades mo' kapag hindi ko talaga magustuhan yan sa susunod hindi kita papaaralin dito sa kolehiyo, tandaan mo' yan bata ka!" banta ni Mama.

Alas kuwatro y' media at naghihintay ako dito ni Kol sa library na bumalik. Iniwan niya ako dito na may pinapasogot na at natapos ko na. Hinihintay nalang siya.

Pangatlong araw na ito namin at bukas magsisimula na akong mag'removal.

"Promise ko sa'yo kapag maka ninety ako sa Gen-chem na subject. Hahalikan talag kita! Ano game?" I suddenly say to him out of the blue.

Napaangat ang ulo niya at his face change into dissaproval. His forehead creased because of dissaprovement. For sure he thinks that I'm crazy for saying that without hesitations.

"Well, I don't need your answer, kasi tutuhanin ko rin naman." I winked while twirling some of my hairstrands.

"Delude yourself," he whispers back,

Tumawa lang ako at birong sinundot ang tagilaran niya. Umiwas siya, at sinita ako na talim akong tinignan.

As if by those stare of his can easily stopped me from my doing.

"Sus pakipot pa eh' pansin ko naman na gusto. Namumula mukha mo oy!" hagikhik ko ako habang tinignan siyang busy sa pag-c-check ng sagot ko sa papel.

"Hey shut up." sabag turo niya sa wall na kung saan may signage na nakalagay na; silent zone.

He's dead serious upon checking my answers on a yellow piece of paper. His oval face shape is really gorgeous and his curly hair.

I walked confidently on the soccer field. The heat of the sun streaming down my exposed long legged leg. Hinihintay ang ibang classmates ko para PE. We are wearing blue dolphine shorts and yellow PE t-shirts, naka bun ang buhok ko handa na sa gagawin ngayon araw.

Were playing dodgeball today for warm up. Andito na ang lahat hinihintay nalang ang instructor namin.

Malawak ang field. May naglalaro ng soccer na mga kaklase kung lalaki. Napansin ko si Kol na nasa gilid lang hindi nagpaparticipate.

How come? Just because he's a President he's exempted for whatever PE's activities? The nerve!

"You don't like soccer?"

"Nay." He boredly say so.

How come he doesn't like soccer? I mean soccer is one of the well-known sports in our town!

"Bakit naman?" My curiousity is on top of the roof.

His physical appearance is qualified enough to be the captain. But he's here, looking serious on the field where his friend Yousef is playing hard. Sweating golden!

Hindi ako nagsalita ilang segundo. Baka kasi may sasabihin siya pero wala.

"So si Yousef lang pala ang sporty sa inyong tatlo..." tumango-tango ako.

Napansin ko ang tingin niya sa gilid ng aking mga mata habang tingin ko ay sa kay Yousef na sobrang pawis na.

"Why?" he said curious.

"Well, I find boys very attractive when they' were into sports, you know..." I bite my lips as I watch Yousef laughed after he kicks the ball off fo the goal post.

I can say that he about to say something - but its too late now because V called me and I jog towards her without saying goodbye to him.