Zana, aynanın karşısında oturuyordu.Ciwan ağa ona biraz zaman tanımıştı en azından hazırlanmak için birkaç dakika...
Geceliğinin ince kumaşı tenine hafifçe dokunuyor, kalbindeki karmaşayı daha da belirgin hale getiriyordu. Kadriye Hanım’ın sözleri kulaklarında yankılanıyordu: “Bu soyun bir toruna ihtiyacı var. Olmazsa... kumaya hazır ol.”
Bu tehdit değil, kararlılıktı. Ve Zana biliyordu, Ciwan bu kararı engelleyemezdi. O yüzden bu gece, aralarındaki o görünmez duvarı aşmak zorundaydılar. bir süre sonra
Kapı hafifçe aralandı. Ciwan içeri girdi. Gözleri Zana’ya takıldı. Gerginlik vardı ama içinde yabancılaşma değil, tereddüt taşıyordu.
“Hazır mısın ?” diye sordu yumuşak ve bı o kadarda soğuk bir sesle.
Zana başını eğdi, dudaklarını araladı ama konuşamadı. Ciwan yaklaştı, onun önünde çö
