Nam Sung //
"Biz okula gidelim yalnız kalsınlar." diyen Seok Young'a uymuş, okula gitmek için evden çıkmıştık. Bahçeye çıktığımızda bakışlarımı annemlerin odasının olduğu üst kata çevirdim. Belki bir umut camdadır da yüzünü görürüm diye düşünmüştüm. Ama tabi ki camda kimse yoktu.
Arabayı kullanması için anahtarı Won Chul'a verip arka koltuğa bindim. Başımı arabanın camına gömerken deve kuşu olup kuma gömsem çok daha iyiydi.
Hayatımın ana kraliçesini bozguna uğratmış, hayal kırıklığıyla dolan gözlerinin hedef tahtası olmuştum. Aptalın teki, salağın önde gideniydim. Ben aldığım kararın annemi bu kadar üzeceğini hiç hesap etmemiştim. Eğer üzeceğini bilsem dudaklarımı gerekirse birbirine diker, ağzımı asla ama asla açmazdım. Hangi ara annemi düşünmeyi bırakıp Seok Young’u birinci sıraya al
