พี่หมอขาอย่ามาร้าย

เตือนเเล้วนะ

อาทิตย์ถัดมา ไม่อาก็มาตามนัดเดิมของพี่หมอป้ายหน้าร้านถูกพลิกเป็นคำว่าClosed แนนและผู้ช่วยทันตแพทย์คนอื่นๆ ทยอยเก็บของเตรียมตัวเลิกงาน แต่ภายในห้องตรวจ 2กลับยังมีรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนไม่มีใครกล้าเดินเฉียดเข้าไปใกล้

ต้นเหตุของรังสีความกดอากาศต่ำก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นดาวคณะบริหารคนสวยที่นั่งไขว่ห้างกระดิกปลายเท้าอยู่บนเก้าอี้ทำฟันนั่นเอง

วันนี้ไมอาจงใจจองคิวสุดท้ายของวัน และที่สำคัญ... เธอยังคงคอนเซปต์ความดื้อตาใส ด้วยการสวมเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีดำสนิทเเนบเนื้อที่ตัดกับผิวขาวจัด ท่อนล่างสั้นกุดจนต้องนั่งไขว่ห้างเพื่อกันโป๊ เผยให้เห็นเรียวขาเนียนสวยที่สวมทับด้วยรองเท้าส้นสูง ดีไซน์เปลือยเท้าสุดเซ็กซี่ที่เธอเพิ่งถอยมาใหม่หมาดๆ

และแน่นอน ในปากของเธอยังคงคาบอมยิ้มรสสตรอว์เบอร์รีแท่งโตเอาไว้อย่างท้าทายอำนาจมืด

"แนน..เดี๋ยว วันนี้กลับไปก่อนเลยนะ ล็อกประตูหน้าให้ผมด้วย" สายชลเดินออกมาสั่งผู้ช่วยสาวด้วยน้ำเสียงเรียบตึง ก่อนจะเดินไปดึงมู่ลี่หน้าต่างบานกระจกของห้องตรวจลงจนมิดชิด

"คะ? แต่ว่าคุณน้องไมอายัง..."

"เดี๋ยวเคสนี้พี่จัดการเอง กลับไปได้เลย"

สายตาคมดุที่ตวัดมองมาทำเอาแนนรีบพยักหน้ารัวๆ คว้ากระเป๋าแล้วสับเท้าออกจากคลินิกไปแทบจะในทันที เสียงล็อกประตูดังคลิกเป็นสัญญาณว่าตอนนี้ทั้งคลินิกเหลือเพียงแค่หมอสายชลกับคนไข้ตัวแสบแค่สองคนเท่านั้น

ไมอาลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ บรรยากาศเงียบสงัดและไฟด้านนอกที่ดับลงไปครึ่งหนึ่งเริ่มทำให้ใจเธอแกว่งนิดๆ แต่ระดับไมอาแล้วฆ่าได้หยามไม่ได้ เธอเชิดหน้าขึ้น เลื่อนมือไปดึงก้านอมยิ้มออกจากปากแล้วส่งยิ้มหวานยั่วประสาทให้ร่างสูงที่กำลังเดินคุกคามเข้ามาใกล้

"แหม พี่หมอไล่ผู้ช่วยกลับหมดแบบนี้ จะทำฟันให้ไมอาไหวเหรอคะ หรือว่า..." เธอลากเสียงยาว แกล้งช้อนตาขึ้นมองอย่างท้าทาย

" ตั้งใจจะ ฉีดยาไมอาแบบส่วนตัวกันแน่ๆ "

สายชลไม่ตอบ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มือหนาล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องมองเดรสรัดรูปและรองเท้าส้นสูงคู่สวยที่ขับเน้นความเย้ายวนของคนตรงหน้าอย่างประเมิน ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะในลำคอ

"พี่จำได้ว่าเตือนเธอแล้วนะไมอา เรื่องการแต่งตัวๆแล้วก็ไอ้ของหวานในปากเธอนั่นด้วย"

"โถ่..ก็ไมอาบอกแล้วไงคะ ว่าไมอาไม่ได้กลัวคำขู่ของพี่หมอ" เธอลอยหน้าลอยตาตอบ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะเฉียดกับสาบเสื้อของเขา "อยากรู้เหมือนกันว่าคนเก่งแต่ปาก อย่างพี่หมอ จะกล้าทำโทษเด็กดื้อยังไงอะ"

คนตัวเล็กดูอมยิ้มในปากดังจ๊วบ ใหญ่ๆ เเล้วมองคนตรงหน้าด้วยสายตายั่วยวน

เเละฟางเส้นสุดท้ายของคุณหมอหน้านิ่งขาดผึง

ไวเท่าความคิด มือหนาคว้าเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วกระตุกร่างบางให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไมอาอุทานด้วยความตกใจ อมยิ้มในมือร่วงหล่นลงพื้นอีกครั้ง ก่อนที่แผ่นหลังบอบบางจะถูกดันให้ไปชิดกับผนังห้องตรวจอย่างแรง

"อ๊ะ!! พี่สายชล..."

"ชอบนักใช่ไหมไอ้การยั่วประสาทคนอื่นเนี่ย"

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังก้องอยู่ในระยะประชิด แขนแกร่งทั้งสองข้างยันผนังตีกรอบกักขังเธอไว้อย่างแน่นหนา กลิ่นมิ้นต์เย็นๆ จากลมหายใจของเขาผสมผสานกับกลิ่นสตรอว์เบอร์รีหวานเลี่ยนจากตัวเธอ สร้างบรรยากาศที่ทั้งอันตรายและวาบหวามจนไมอาเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง

"กะ... ก็พี่หมอชอบดุไมอาก่อนทำไมล่ะ"

เธอพยายามเถียง แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้

"ดุเพราะหวังดี แต่ดูเหมือนเธอจะไม่เคยจำเลยนะ"

สายชลโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดกัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมาตลอดหลายสัปดาห์ "ในเมื่อพูดกันดีๆ ไม่รู้เรื่องวันนี้งั้นพี่คงต้องเปลี่ยนวิธีรักษาซะใหม่"

"อื้อ..."

ไม่ทันที่ไมอาจะได้เอ่ยท้วง ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธอทันที

ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง สัมผัสที่ริมฝีปากไม่ได้อ่อนโยนหรือนุ่มนวลเหมือนตอนที่เขาทำฟันให้ แต่มันคือการลงทัณฑ์ที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเอาแต่ใจ รสชาติหวานปะแล่มของอมยิ้มสตรอว์เบอร์รีที่ติดอยู่ปลายลิ้นถูกเขาดูดกลืนและแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มจนแทบหลอมละลาย

ไมอาพยายามยกมือขึ้นผลักแผงอกกว้าง แต่เรี่ยวแรงที่เคยมีกลับเหือดหายไปดื้อๆ เมื่อมือหนาเลื่อนลงมารวบเอวคอดกิ่วให้แนบชิดกับลำตัวหนา แขนอีกข้างสอดเข้าท้ายทอยเพื่อปรับองศาใบหน้าให้รับจูบที่ลึกล้ำยิ่งขึ้น

"อืม..."

เสียงครางในลำคอของคุณหมอหนุ่มดังขึ้นเมื่อเขารับรู้ได้ถึงความไร้เดียงสาที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแสนเย้ายวน เด็กแสบที่เก่งแต่ปากเมื่อครู่ ตอนนี้ตัวสั่นระริกและตอบรับจูบของเขาอย่างเงอะงะ

สายชลผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้ร่างบางได้สูดอากาศหายใจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวตอนนี้แดงก่ำลามไปถึงใบหู นัยน์ตากลมโตฉ่ำปรือมองเขาอย่างคนเสียศูนย์

"นี่แค่ยาชาเข็มแรกนะ ไมอา"

เขาเกลี่ยปลายนิ้วลงบนริมฝีปากบวมเจ่อของเธอเบาๆ รอยยิ้มร้ายกาจที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนมุมปากของคุณหมอหน้านิ่ง

"ยังอยากจะลองโดนพี่ ฉีดยาเข็มต่อไปอยู่ไหม?"