เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านสีทึบเข้ามาในห้องนอนกว้าง ไมอาค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก หลังจากเมื่อคืนเธอกับสายชลจัดหนักๆไปหลายรอบความรู้สึกปวดหน่วงตามร่างกายบอกให้รู้ว่าค่ำคืนที่ผ่านมานั้นหนักหน่วงแค่ไหน แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องอมยิ้มแก้มปริ คือความอบอุ่นที่โอบกอดตัวเธอไว้จากด้านหลัง
อ้อมกอดของหมอสายชล... ที่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กลายเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอ
"ตื่นแล้วเหรอ?"
เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับวงแขนแกร่งที่กระชับกอดเธอแน่นขึ้นอีกนิด สายชลในโหมดที่ไม่มีแว่นตาและไม่มีชุดกาวน์ดูอ่อนโยนจนน่าใจหาย เขาจูบลงบนไหล่เนียนของเธอเบาๆ อย่างรักใคร่
"กี่โมงแล้วคะเนี่ย..."
ไมอาถามเสียงงัวเงีย พยายามจะพลิกตัวกลับไปหาเขา
"เก้าโมงแล้ว" เขาตอบพลางกดจมูกลงบนแก้มใส "วันนี้วันเสาร์ พี่อนุญาตให้ขี้เกียจได้ทั้งวันเลย"
"ไม่ได้หรอกค่ะ ไมอาต้องกลับไปอาบน้ำแต่ง
