พี่หมอขาอย่ามาร้าย

อย่าเก่งเเต่ปาก

สิ้นคำขู่ของคุณหมอหน้านิ่ง แทนที่คนถูกขู่จะสลดหรือหวาดกลัวเหมือนรอบที่แล้ว ไมอากลับช้อนตากลมโตขึ้นสบตากับเขานิ่ง มุมปากสีเชอร์รีเหยียดยิ้มร้ายกาจราวกับนางแมวยั่วสวาทที่ถือไพ่เหนือกว่า

แขนเรียวที่ตอนแรกวางอยู่แนบลำตัว ค่อยๆ ยกขึ้นมาวางแหมะลงบนแผงอกกว้างที่สวมเสื้อกาวน์สีขาว ปลายนิ้วเรียวกรีดกรายเบาๆ ไปตามสาบเสื้อของเขา ก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับเอื้อนเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนฟังแทบลืมหายใจ

"แล้ว..พี่หมอสนใจมาฉีดยาไมอาที่ห้องไหมคะ"

น้ำเสียงหวานหยดย้อยจงใจแหบพร่าลงในตอนท้าย ท้าทายสายตาคมดุอย่างไม่เกรงกลัว

"เข็มอันนั้นไมอาไม่กลัวนะคะ ไมอาชอบ"

กึก...

ราวกับสวิตช์เครื่องปรับอากาศในห้องตรวจถูกปิดลงกะทันหัน อุณหภูมิรอบตัวร้อนฉ่าขึ้นมาในพริบตา

สายชลนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที นัยน์ตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยภายใต้กรอบแว่น เขาเป็นผู้ชายเต็มตัว วัยเบญจเพสที่ผ่านโลกมาพอสมควร มีหรือจะแปลความหมายสองแง่สองง่ามแสนอันตรายจากปากเด็กกะโปโลตรงหน้าไม่ออก

แต่สิ่งที่ทำให้เขาสติแทบหลุด คือไอ้สายตาเชิญชวนแบบไม่ปิดบัง และกลิ่นหอมหวานจากตัวเธอที่กำลังมอมเมาประสาทสัมผัสของเขาอยู่ตอนนี้ต่างหาก!

"รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมาห้ะ ไมอา"

เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามข่มความรู้สึกบางอย่างที่แล่นปราดไปทั่วร่าง มือหนาที่รวบเอวบางไว้เผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"รู้สิคะ" เธอลอยหน้าลอยตาตอบ ยิ่งเห็นแววตาสั่นไหวของเพื่อนพี่ชาย เธอก็ยิ่งได้ใจ

"ก็พี่หมอขู่จะฉีดยา ไมอาก็แค่เสนอทางเลือกที่ไมอาจะไม่ร้องไห้งอแงไงคะหรือว่าพี่หมอไม่กล้า ก็ไม่เป็นไรคะ ?"

คำท้าทายนั้นราวกับโยนฟืนเข้ากองไฟ

สายชลสูดลมหายใจเข้าลึก กรามแกร่งขบบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน เขาจ้องมองริมฝีปากที่เพิ่งเอื้อนเอ่ยคำเชิญชวนแสนร้ายกาจนั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่แววตาของคุณหมอผู้เคร่งขรึมอีกต่อไป แต่เป็นแววตาของชายคนหนึ่งที่กำลังถูกท้าทายสัญชาตญาณดิบ

..เด็กบ้าเอ๊ย... คิดว่าตัวเองแน่มาจากไหนถึงกล้ามาเล่นกับไฟ..

"อย่าเก่งแต่ปาก ไมอาเจอของจริงจะร้องไม่ออกเอานะ"

สายชลกระซิบชิดริมฝีปากบาง เสียงทุ้มพร่าจนคนฟังเริ่มรู้สึกขนลุกซู่

"เพราะถ้าพี่เอาจริงขึ้นมาเธอจะร้องไม่ออกยิ่งกว่าโดนถอนฟันคุดซะอีก"

พูดจบ เขาก็ผละออกจากร่างบางอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน สายชลหันหลังกลับไปจัดเตรียมเครื่องมือบนถาดเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มเห่อร้อน และจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วผิดปกติ

"ไปบ้วนปาก แล้วขึ้นไปนอนบนเตียงครับ เราเสียเวลามามากพอแล้ว" เขากลับเข้าสู่โหมดทันตแพทย์จอมเนี้ยบอีกครั้ง แม้น้ำเสียงจะยังมีความสั่นพร่าอยู่เล็กน้อยก็ตาม

ไมอาลอบยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ เธอเดินนวยนาดไปบ้วนปากที่อ่าง ก่อนจะขึ้นไปนอนบนเก้าอี้ทำฟันด้วยท่วงท่าที่คิดว่าเซ็กซี่ที่สุด

หึ... นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็เก่งแต่ขู่ล่ะสิพี่สายชลเเจ่รอยยิ้มผู้ชนะของไมอาอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเก้าอี้ทำฟันถูกปรับเอนลง และคุณหมอหนุ่มขยับเก้าอี้เข้ามาประชิด

ครั้งนี้สายชลไม่ได้รักษาระยะห่างตามความเหมาะสมเหมือนทุกที เขาก้มหน้าลงมาใกล้ ใกล้จนปลายจมูกโด่งสันแทบจะเฉียดกับแก้มใสของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปาก ขณะที่มือหนาภายใต้ถุงมือยางสีขาวค่อยๆ ประคองปลายคางของเธอให้เชิดขึ้น

"อ้าปากครับ..." น้ำเสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาชวนให้ท้องน้อยชาวาบ สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอวบอิ่มอย่างจาบจ้วง ก่อนจะช้อนขึ้นสบตากับคนไข้ที่เริ่มหน้าแดงก่ำ

"แล้วก็จำคำพูดของตัวเองไว้ให้ดีนเพราะพี่ไม่ชอบคนเก่งแต่ปากถึงเวลาจริงแล้วปอดแหก"

หัวใจของไมอาเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

จากที่คิดว่าจะมาป่วนให้เขาเสียอาการ กลายเป็นว่าตอนนี้ คนที่กำลังจะละลายคาเตียงทำฟัน กลับเป็นเธอซะเอง