พี่หมอขาอย่ามาร้าย

เมื่อไหร่ดีคะ

การรักษารากฟันเริ่มต้นขึ้นภายใต้บรรยากาศที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ไมอาพยายามหลับตาปี๋เพื่อหลบเลี่ยงสายตาคมกริบที่อยู่ห่างไปเพียงคืบ แต่ถึงจะหลับตา สัมผัสจากมือหนาที่ขยับเครื่องมืออยู่ในโพรงปากเธอกลับชัดเจนจนน่าใจหาย

ผิดคาด..

แม้คำพูดคำจาของพี่หมอสายชลจะดุดันและเชือดเฉือนแค่ไหน แต่สัมผัสจากการรักษาในวันนี้กลับนุ่มนวลและเบามือกว่าครั้งแรกที่เจอกันลิบลับ เขาแทบจะไม่ทำให้เธอรู้สึกเจ็บเลยสักนิด มีเพียงความรู้สึกหน่วงๆ และเสียงเครื่องมือที่ดังเป็นจังหวะเท่านั้น

ไมอาค่อยๆ หรี่ตาขึ้นมองคนตรงหน้าผ่านแสงไฟจ้า ภายใต้หน้ากากอนามัยสีฟ้าและแว่นตาใส ใบหน้าหล่อเหลาของสายชลกำลังจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอย่างคนมีสมาธิ หยาดเหงื่อบางๆ ซึมตามไรผมปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผู้ชายคนนี้เวลาอยู่ในโหมดจริงจัง มันดูมีเสน่ห์และดึงดูดสายตาจนไมอากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

อึก ..

..นี่เรากำลังใจเต้นแรงกับอีตาพี่หมอขี้เก๊กนี่เหรอเนี่ย? บ้าไปแล้วไมอา..

กึ้ด..ๆๆ .. เสียงเครื่องมือดังอยู่นาน จนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ในที่สุดการรักษาก็เสร็จสิ้น สายชลปรับเก้าอี้ให้เธอเอนตัวขึ้นนั่ง ก่อนจะถอดถุงมือและหน้ากากอนามัยทิ้งลงถังขยะ

"บ้วนปากครับ วันนี้เสร็จแล้ว"

เสียงทุ้มเอ่ยเรียบๆ รักษาระยะห่างกลับไปเป็นคุณหมอหน้านิ่งคนเดิม

ไมอาจัดการบ้วนปากและจัดเผ้าผมให้เข้าที่ ความมั่นใจที่หายไปตอนอยู่บนเตียงเริ่มกลับมาอีกครั้ง ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กระโปรงทรงเอสั้นกุดร่นขึ้นมาอวดเรียวขาขาวเนียนจนคนมองต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"แล้ว... นัดครั้งหน้าเมื่อไหร่คะพี่หมอ?"

เธอแกล้งถามเสียงหวาน เดินเข้าไปเกาะขอบเคาน์เตอร์ที่สายชลกำลังยืนเขียนใบสั่งยาอยู่

"อาทิตย์หน้า วันและเวลาเดิม"

เขายื่นใบสั่งยาให้โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

"อย่าลืมกินยาตามที่สั่ง แล้วก็งดใช้ฟันข้างที่ทำเคี้ยวอาหารแข็งๆ ด้วย"

"งดอาหารแข็งๆแล้วถ้าเป็นอย่างอื่นที่นุ่มๆ หวานๆ ล่ะคะ เคี้ยวได้ไหม?"

เธอรับกระดาษมาถือไว้ ปลายนิ้วเรียวจงใจกรีดผ่านหลังมือหนาเบาๆ อย่างยั่วเย้า

สายชลชะงัก ช้อนสายตาขึ้นสบตากับคนช่างยั่วที่กำลังส่งยิ้มหวานหยดมาให้ เขาตระหนักได้ทันทีว่าเด็กคนนี้ไม่รู้จักหลาบจำ และกำลังสนุกที่ได้ปั่นหัวเขา น้องเพื่อนก็น้องเพื่อนเถอะ

ร่างสูงขยับเข้าประชิดตัวจนไมอาต้องถอยหลังไปพิงเคาน์เตอร์ แขนแกร่งทั้งสองข้างยันลงกับขอบโต๊ะ กักขังร่างบางไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ ไมอาเบิกตากว้าง สัญชาตญาณเตือนว่าเธอกำลังเล่นกับอันตรายอีกแล้ว

"อยากเคี้ยวอะไรก็เรื่องของเธอ"

สายชลโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดใบหูเล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดจนไมอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "แต่จำเอาไว้ ถ้าอาทิตย์หน้ายังแต่งตัวแบบนี้ และพกอมยิ้มเข้ามาในคลินิกพี่อีก "

เขาผละใบหน้าออกมาช้าๆ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอขึ้นน้อยๆ อย่างคนเสียอาการ

"พี่จะไม่แค่ฉีดยาชาแต่พี่จะจับเธอฉีดยา'อย่างที่เธอขอจริงๆ แน่ ไมอา"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องตรวจไป ทิ้งให้ดาวคณะบริหารคนสวยยืนตัวแข็งทื่อ หน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก และหัวใจเต้นโครมครามราวกับจังหวะกลองรบอยู่เพียงลำพัง

ไมอากระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยความขัดใจ แต่ถึงอย่างนั้น ริมฝีปากบางกลับเผลอคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ปฏิบัติการป่วนคุณหมอน้ำแข็งวันนี้ แม้เธอจะไม่ได้เป็นผู้ชนะใสสะอาด... แต่มันก็คุ้มค่าที่ได้เห็นสายตาหวั่นไหวและสัญชาตญาณดิบที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวของเขา!

### บทที่ 3: คลินิกปิด... แต่คนไข้ยังไม่อยากกลับ

เวลา 20.00 น.

ป้ายหน้าร้านถูกพลิกเป็นคำว่า 'Closed' แนนและผู้ช่วยทันตแพทย์คนอื่นๆ ทยอยเก็บของเตรียมตัวเลิกงาน แต่ภายในห้องตรวจ 2 กลับยังมีรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนไม่มีใครกล้าเดินเฉียดเข้าไปใกล้

ต้นเหตุของรังสีความกดอากาศต่ำก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นดาวคณะบริหารคนสวยที่นั่งไขว่ห้างกระดิกปลายเท้าอยู่บนเก้าอี้ทำฟันนั่นเอง

วันนี้ไมอาจงใจจองคิวสุดท้ายของวัน และที่สำคัญ... เธอยังคงคอนเซปต์ 'ดื้อตาใส' ด้วยการสวมเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีดำสนิทจาก **CPS** ที่ตัดกับผิวขาวจัด ท่อนล่างสั้นกุดจนต้องนั่งไขว่ห้างเพื่อกันโป๊ เผยให้เห็นเรียวขาเนียนสวยที่สวมทับด้วยรองเท้าส้นสูง **Moniga รุ่น Maldives-S** ดีไซน์เปลือยเท้าสุดเซ็กซี่ที่เธอเพิ่งถอยมาใหม่หมาดๆ

และแน่นอน... ในปากของเธอยังคงคาบอมยิ้มรสสตรอว์เบอร์รีแท่งโตเอาไว้อย่างท้าทายอำนาจมืด!

"แนน... วันนี้กลับไปก่อนเลยนะ ล็อกประตูหน้าให้พี่ด้วย" สายชลเดินออกมาสั่งผู้ช่วยสาวด้วยน้ำเสียงเรียบตึง ก่อนจะเดินไปดึงมู่ลี่หน้าต่างบานกระจกของห้องตรวจลงจนมิดชิด

"คะ? แต่ว่าคุณไมอายัง..."

"เดี๋ยวเคสนี้พี่จัดการเอง กลับไปได้เลย"

สายตาคมดุที่ตวัดมองมาทำเอาแนนรีบพยักหน้ารัวๆ คว้ากระเป๋าแล้วสับเท้าออกจากคลินิกไปแทบจะในทันที เสียงล็อกประตูดัง 'คลิก' เป็นสัญญาณว่าตอนนี้... ทั้งคลินิกเหลือเพียงแค่หมอสายชลกับคนไข้ตัวแสบแค่สองคนเท่านั้น

ไมอาลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ บรรยากาศเงียบสงัดและไฟด้านนอกที่ดับลงไปครึ่งหนึ่งเริ่มทำให้ใจเธอแกว่งนิดๆ แต่ระดับไมอาแล้ว... ฆ่าได้หยามไม่ได้! เธอเชิดหน้าขึ้น เลื่อนมือไปดึงก้านอมยิ้มออกจากปากแล้วส่งยิ้มหวานยั่วประสาทให้ร่างสูงที่กำลังเดินคุกคามเข้ามาใกล้

"แหม พี่หมอไล่ผู้ช่วยกลับหมดแบบนี้ จะทำฟันให้ไมอาไหวเหรอคะ หรือว่า..." เธอลากเสียงยาว แกล้งช้อนตาขึ้นมองอย่างท้าทาย "...ตั้งใจจะ 'ฉีดยา' ไมอาแบบส่วนตัวกันแน่?"

สายชลไม่ตอบ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มือหนาล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องมองเดรสรัดรูปและรองเท้าส้นสูงคู่สวยที่ขับเน้นความเย้ายวนของคนตรงหน้าอย่างประเมิน ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะในลำคอ

"พี่จำได้ว่าเตือนเธอแล้วนะไมอา เรื่องการแต่งตัว... แล้วก็ไอ้ของหวานในปากเธอนั่นด้วย"

"ก็ไมอาบอกแล้วไงคะ ว่าไมอาไม่ได้กลัวคำขู่ของพี่หมอ" เธอลอยหน้าลอยตาตอบ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะเฉียดกับสาบเสื้อของเขา "อยากรู้เหมือนกันว่าคน 'เก่งแต่ปาก' อย่างพี่หมอ จะกล้าทำโทษเด็กดื้อยังไง"

ฟางเส้นสุดท้ายของคุณหมอหน้านิ่งขาดผึง!

ไวเท่าความคิด มือหนาคว้าเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วกระตุกร่างบางให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไมอาอุทานด้วยความตกใจ อมยิ้มในมือร่วงหล่นลงพื้นอีกครั้ง ก่อนที่แผ่นหลังบอบบางจะถูกดันให้ไปชิดกับผนังห้องตรวจอย่างแรง!

"อ๊ะ! พี่สายชล..."

"ชอบนักใช่ไหมไอ้การยั่วประสาทคนอื่นเนี่ย" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังก้องอยู่ในระยะประชิด แขนแกร่งทั้งสองข้างยันผนังตีกรอบกักขังเธอไว้อย่างแน่นหนา กลิ่นมิ้นต์เย็นๆ จากลมหายใจของเขาผสมผสานกับกลิ่นสตรอว์เบอร์รีหวานเลี่ยนจากตัวเธอ สร้างบรรยากาศที่ทั้งอันตรายและวาบหวามจนไมอาเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง

"กะ... ก็พี่หมอชอบดุไมอาก่อนทำไมล่ะ..." เธอพยายามเถียง แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้

"ดุเพราะหวังดี แต่ดูเหมือนเธอจะไม่เคยจำ" สายชลโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดกัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมาตลอดหลายสัปดาห์ "ในเมื่อพูดกันดีๆ ไม่รู้เรื่อง... งั้นพี่คงต้องเปลี่ยนวิธี 'รักษา' ซะใหม่"

"อื้อ..."

ไม่ทันที่ไมอาจะได้เอ่ยท้วง ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธอทันที!

ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง สัมผัสที่ริมฝีปากไม่ได้อ่อนโยนหรือนุ่มนวลเหมือนตอนที่เขาทำฟันให้ แต่มันคือการลงทัณฑ์ที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเอาแต่ใจ รสชาติหวานปะแล่มของอมยิ้มสตรอว์เบอร์รีที่ติดอยู่ปลายลิ้นถูกเขาดูดกลืนและแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มจนแทบหลอมละลาย

ไมอาพยายามยกมือขึ้นผลักแผงอกกว้าง แต่เรี่ยวแรงที่เคยมีกลับเหือดหายไปดื้อๆ เมื่อมือหนาเลื่อนลงมารวบเอวคอดกิ่วให้แนบชิดกับลำตัวหนา แขนอีกข้างสอดเข้าท้ายทอยเพื่อปรับองศาใบหน้าให้รับจุมพิตที่ลึกล้ำยิ่งขึ้น

"อืม..."

เสียงครางในลำคอของคุณหมอหนุ่มดังขึ้นเมื่อเขารับรู้ได้ถึงความไร้เดียงสาที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแสนเย้ายวน เด็กแสบที่เก่งแต่ปากเมื่อครู่ ตอนนี้ตัวสั่นระริกและตอบรับจูบของเขาอย่างเงอะงะ

สายชลผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้ร่างบางได้สูดอากาศหายใจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวตอนนี้แดงก่ำลามไปถึงใบหู นัยน์ตากลมโตฉ่ำปรือมองเขาอย่างคนเสียศูนย์

"นี่แค่ 'ยาชา' เข็มแรกนะ ไมอา..." เขาเกลี่ยปลายนิ้วลงบนริมฝีปากบวมเจ่อของเธอเบาๆ รอยยิ้มร้ายกาจที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนมุมปากของคุณหมอหน้านิ่ง

**"ยังอยากจะลองโดนพี่ 'ฉีดยา' เข็มต่อไปอยู่ไหม?"**