พี่หมอขาอย่ามาร้าย

ท้าทาย

เกือบหนึ่งอาทิตย์ต่อมา

อาการปวดฟันของไมอาทุเลาลงจนแทบเป็นปกติเพราะยาฆ่าเชื้อที่คุณหมอมือหนักใส่ไว้ให้ แต่สิ่งที่ยังไม่หายคือความแค้นฝังหุ่นที่โดนด่าจนเสียเซลฟ์แถมยังโดนฉีดยาชาจนน้ำตาแตกรอบที่แล้ว

วันนี้เป็นวันนัดรักษารากฟันครั้งที่สอง และดาวคณะบริหารอย่างเธอจะไม่ยอมเดินคอตกเข้าไปให้เขาเชือดนิ่มๆ อีกเด็ดขาด

หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนอน ไมอาเหยียดยิ้มร้ายกาจขณะสำรวจผลงานตัวเอง วันนี้เธอไม่มีเรียนเลือกหยิบเสื้อครอปคอถ่วงรัดรูปสีเเดงรัดรูป ที่โชว์หน้าท้องแบนราบและเอวคอดกิ่ว มาแมตช์กับกระโปรงยีนส์สั้นกุดสวมทับด้วยเสื้อคลุมตัวบางที่ตั้งใจปล่อยให้ไหล่ตกนิดๆ ปิดท้ายด้วยรองเท้าส้นสูงแบรนด์คู่โปรดที่ช่วยเสริมให้เรียวขาขาวๆ ดูโดดเด่นและเซ็กซี่ขึ้นไปอีกระดับ

"เอาสิ๊.. ถ้าวันนี้พี่หมอสายชลไม่ปวดหัวจนเส้นเลือดในสมองแตก ก็ให้มันรู้ไป คิกคิก "

ร่างบางก้าวลงจากรถแท็กซี่ด้วยท่วงท่าราวกับกำลังเดินสับอยู่บนรันเวย์เเฟชั่น มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพาย หยิบเอาของโปรดชิ้นสำคัญขึ้นมาแกะเปลือกออกอมยิ้มรสสตรอว์เบอร์รีสีชมพูหวานแหวว

ไมอาคาบอมยิ้มไว้ในปาก ส่งกลิ่นหอมหวานฟุ้งกระจายไปทั่วขณะผลักประตูกระจกคลินิกเข้าไป

"สวัสดีค่ะ มาตามหรอคะ ... เอ๊ะ "

พี่แนน ผู้ช่วยทันตแพทย์สาวที่เคาน์เตอร์ถึงกับชะงัก รอยยิ้มค้างเติ่งเมื่อเห็นชุดสุดแซ่บและอมยิ้มที่คาบอยู่ในปากของคนไข้สาว

"เอ่อ... คุณไมอาใช่ไหมคะ วันนี้หมอนัดรักษารากฟัน..."

"ใช่ค่ะ นัดพี่หมอสายชลไว้"

ไมอาตอบเสียงใส ดึงอมยิ้มออกจากปากแล้วยิ้มหวานให้ผู้ช่วยสาว "คิวต่อไปเลยใช่ไหมคะ?"

"ขะ... ค่ะ เชิญที่ห้องตรวจ 2 เลยค่ะ"

แนนลอบกลืนน้ำลาย แอบคิดในใจว่าคนไข้คนนี้ใจกล้ามาจากไหนถึงกล้าคาบขนมหวานมาคลินิกในวันนัดทำฟัน แถมหมอเจ้าของไข้ยังเป็นคุณหมอสายชลที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบที่สุดในคลีนิกอีก

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นกระเบื้องดังเป็นจังหวะ ไมอาจงใจเปิดประตูห้องตรวจเข้าไปโดยไม่เคาะ ร่างสูงในชุดกาวน์ที่กำลังยืนหันหลังเช็กประวัติคนไข้ในไอเเพดค่อยๆ หันกลับมาตามเสียง

และทันทีที่สายตาคมกริบปะทะเข้ากับร่างบางตรงหน้า คิ้วเข้มของสายชลก็กระตุกเข้าหากันทันที

เสื้อตัวจิ๋วที่แทบจะปิดอะไรไม่มิด กระโปรงสั้นที่ขยับนิดเดียวก็ชวนหวาดเสียว และที่ขัดหูขัดตาที่สุด คือไอ้ก้านพลาสติกสีขาวที่โผล่ออกมาจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีสวยนั่น

"นี่มันอะไร ไมอา" เสียงทุ้มต่ำกดลึก บ่งบอกถึงระดับความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัว

"ก็มาตามนัดไงคะ" เธอลอยหน้าลอยตาตอบ ดึงอมยิ้มออกจากปากแล้วแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ อย่างจงใจยั่วประสาท "พี่หมอนัดรักษารากฟันนี่นา ไมอาก็มาตรงเวลาเป๊ะเลยนะ ไม่ชมหน่อยเหรอคะ?"

"พี่หมายถึงไอ้ที่อยู่ในปากเธอ "

สายชลวางแท็บเล็ตลงบนเคาน์เตอร์ดังปึก ก้าวอาดๆ เข้ามาประชิดตัวคนไข้จอมป่วนจนไมอาเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

"พี่เพิ่งเตือนไปสัปดาห์ที่แล้วเรื่องของหวาน เธอก็ยังกล้าคาบมันเข้ามาในห้องตรวจพี่อีกงั้นเหรอ?"

"ก็วันนี้ไมอายังไม่ได้กินของหวานเลยนี่คะ ขอกินนิดนึงก่อนทำฟันไม่ได้เหรอ พี่หมออย่าดุสิคะ นิดเดียวเอง เดี๋ยวหน้าแก่ไวไม่รู้ด้วยนะ"

เธอแสร้งทำตาใสซื่อ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงผสมกับกลิ่นสตรอว์เบอร์รีลอยไปแตะจมูกร่างสูง

สายชลสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามระงับอารมณ์คุกรุ่น สายตาเลื่อนต่ำลงมามองเสื้อครอปที่เปิดโชว์ผิวขาวจัดอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบตวัดสายตากลับขึ้นมามองใบหน้าเชิดรั้นของเด็กแสบตรงหน้า

"ไปคายมันทิ้งซะ" เขาออกคำสั่งเสียงเด็ดขาด

"ไม่เอาค่ะ ไมอาเพิ่งแกะเอง เสียดายแย่เลยนะตั้งห้าบาท "

เธอดื้อแพ่ง ทำท่าจะเอาอมยิ้มยัดกลับเข้าปาก

แต่ความไวของหมอสายชลมีมากกว่า มือหนาเอื้อมพรวดเดียวคว้าเข้าที่ข้อมือเล็กของเธออย่างแรงจนไมอาสะดุ้ง ร่างบางเสียหลักจากรองเท้าส้นสูง เซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของคุณหมอเต็มแรง

"อุ๊ย!!"

อมยิ้มในมือร่วงหล่นลงพื้นแทบเท้า ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ

ดวงตากลมเบิกตากว้างเมื่อพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมแขนของเพื่อนพี่ชาย ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากปลายคางของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เคยเกลียด บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ และกลิ่นกายบุรุษเพศที่สะอาดสะอ้านจากตัวเขา

สายชลเองก็ชะงักไปเช่นกัน เขาก้มมองคนในอ้อมแขนที่ช้อนตาขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ ผิวเนื้อเนียนละเอียดที่สัมผัสผ่านเสื้อตัวบางของเธอทำเอาปลายนิ้วของเขาร้อนผ่าวอย่างประหลาด จังหวะหัวใจที่เคยเต้นสม่ำเสมอใต้เสื้อกาวน์เริ่มเสียจังหวะไปชั่วขณะ

"เอ่อ... ปล่อยได้แล้วมั้งคะ"

ไมอาพึมพำเสียงแผ่ว ความเก่งกล้าเมื่อครู่หายวับไปไหนไม่รู้เมื่อเจอสายตาคมคู่นั้นจ้องมองมาในระยะประชิด

"แต่งตัวแบบนี้... คิดจะมายั่วประสาทพี่หรือไง "

เขาไม่ปล่อย แต่กลับรวบเอวบางให้ขยับเข้ามาใกล้อีกนิดจนหน้าท้องของเธอสัมผัสกับหัวเข็มขัดของเขา น้ำเสียงที่เคยดุดันกลับแหบพร่าลงอย่างน่าประหลาด

"กะ... ก็ไม่ได้ตั้งใจยั่วประสาทซะหน่อย ใครใช้ให้พี่หมอชอบดุไมอาล่ะ " เธอเถียงกลับเสียงตะกุกตะกัก แก้มใสเริ่มซับสีเลือดฝาด

"ดื้อแบบนี้.. " สายชลก้มหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดที่ปลายจมูกรั้น นัยน์ตาของเขาเข้มขึ้นจนอ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

"...ระวังจะโดนฉีดยาหนักกว่าคราวที่แล้วนะ ไมอา

."