พี่หมอขาอย่ามาร้าย

อยากลองของ 2

"พี่สายชล..." เสียงของไมอาสั่นพร่าขณะที่เรียวขาเนียนถูกยกขึ้นพาดพิงกับแขนแกร่ง ความเย็นของโลหะจากพนักเก้าอี้ทำฟันตัดกับความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของเขาอย่างสิ้นเชิง เธอรับรู้ได้ถึงความเจ็บจี้ดๆ ของเขาที่ดันเข้ามาในความสาวของเธอ

ความเจ็บแปลบที่เหงือกมื่อชั่วโมงก่อนถูกแทนที่ด้วยความซ่านสยิวที่แล่นริ้วไปทั่วไขสันหลัง

สายชลก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็ก เสียงทุ้มแหบพร่าสั่นต่ำอย่างห้ามไม่อยู่

"จำคำพูดตัวเองไว้ให้ดีไมอาว่าวันนี้เธอเป็นคนขอให้พี่ฉีดยาเองนะ"

ปึก !! สายชลดันเเท่งใหญ่ของตัวเอง เข้าไปทีเดียวจนสุด อ้ะ เจ็บ อ๋อย. . " พี่หมอไมอาเจ็บ "

"เจ็บหรอ ?ไหนวาชอบเข็มนี่ไงไมอา เข้าเเล้วออกไม่ได้เเล้ว ทนเอาละกัน"

เขากระแทกกระทจังหวะเน้นย้ำลงไปอย่างหนักหน่วงและเด็ดขาด มือหนาข้างหนึ่งยึดพนักเก้าอี้ไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน อีกข้างโอบรั้งสะโพกมนให้ตอบรับการรุกล้ำอย่างไม่ปราณี ความเนี้ยบเฉียบไม่มีหมอฟัน ไม่มีคนไข้สาว เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่ตอบสนองต่อทุกสัมผัสของเขาหญิงสาวใต้ร่าง

อ๊า ..อ๊ะ ๆๆ ... ไมอาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างสุดเเรง ทั้งเจ็บ ทั้งเสียว ความรู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเขาสอดประสานจังหวะให้เร่งเร้าขึ้นเรื่อยๆ เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องตรวจที่ไร้ผู้คน ความเขินอายที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่เรียกร้องหากันและกันอย่างบ้าคลั่ง

ร่างกายของไมอาอ่อนระทวยราวกับไร้กระดูก เธอพยายามจะเอ่ยปากร้องขอให้เขาผ่อนปรน แต่ริมฝีปากของเธอกลับถูกเขากดจูบปิดกั้นไว้อย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนหยอกล้อกับลิ้นเล็กของเธอราวกับจะตักตวงความหวานจากอมยิ้มที่เธอยังคงหลงเหลือรสชาติไว้ในโพรงปาก

ในจังหวะที่อารมณ์ของทั้งคู่ที่ไกล้จะเสร็จ สายชลโอบกอดร่างบางไว้แน่นจนแทบจะกลืนกิน เธอรับรู้ได้ถึงแรงบีบกระชับที่ส่งผ่านมาจากร่างกายของเขา ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น ก่อนที่คลื่นความวาบหวามจะซัดสาดเข้าสู่ห้วงลึกของอารมณ์ ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจรุนแรงที่ดังระงมไปทั่วห้องตรวจที่กลายเป็นสนามรักชั่วคราว

เมื่อความเงียบกลับคืนมา สายชลยังคงซุกหน้าลงกับลำคอระหงของเธอ ลมหายใจที่ยังไม่เป็นจังหวะบ่งบอกว่าเขาเองก็หนักหนาสาหัสไม่แพ้กัน เขาค่อยๆ ผละกายออกอย่างอ้อยอิ่ง หยิบผ้าสะอาดมาเช็ดคราบเหงื่อที่ผุดพรายตามใบหน้าและไหล่ลาดของหญิงสาวด้วยความอ่อนโยนที่แอบซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน

เเฮ่ก เเฮ่ก ..

ไมอานอนหอบหายใจอยู่บนเก้าอี้ทำฟัน ผมเผ้ายุ่งเหยิง มองไปยังกองเสื้อผ้าที่เธอถอด เธอสบตาคุณหมอหนุ่มที่ตอนนี้กลับมาใส่แต่งตัวชุดสครับอีกครั้งอีกครั้ง แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับไม่ได้เรียบเฉยเหมือนเดิม มันฉายแววปรารถนาและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน

"คราวหน้า"

สายชลเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำพลางจัดเสื้อผ้าให้เธออย่างทะนุถนอม

"ถ้ายังดื้ออีกพี่จะไม่อ่อนโยนเเบบวันนี้แล้วนะ เตรียมตัวไว้ให้ดี"

ไมอาได้แต่ทำหน้ามุ่ย แต่ในใจกลับเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปนับจากคืนนี้ คลินิกทำฟันที่เคยเป็นสถานที่ที่เธอเกลียดที่สุด กลับกลายเป็นสถานที่ที่เธออยากจะวนกลับมาตรวจฟันกับคุณหมอคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้จบ

หลังจากที่ความเร่าร้อนค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของอารมณ์ที่ยังคงอบอวล ไมอาก็ขยับกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำฟันตัวนั้นอย่างทุลักทุเล มือเรียวหยิบชุดเดรสสีดำขึ้นมาสวมใส่พลางจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ ความรู้สึกปวดหน่วงที่ช่องท้องไม่ได้ทำให้เธอดูอ่อนแอลงเลย ตรงกันข้าม เธอกลับดูมีเสน่ห์ร้ายกาจกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

เธอหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนพิงเคาน์เตอร์พลางจัดเสื้อกาวน์ให้เข้าที่ ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉยเหมือนเช่นเคย ทว่าแววตาที่มองมายังคงมีความร้อนแรงซ่อนอยู่ลึกๆ

ไมอาเดินเข้าไปใกล้เขาจนชิด ก่อนจะใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามปกเสื้อกาวน์สีขาวที่คลุมชุดสครับสะอาดตาอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มหวานถูกส่งไปให้พร้อมกับประโยคท้าทายที่ทำเอาคุณหมอหน้านิ่งถึงกับชะงัก

"เข็มพี่หมอ... ใหญ่จังนะคะ"

เธอเอ่ยเสียงกระเส่า แฝงความนัยที่ทำเอาบรรยากาศในห้องตรวจร้อนฉ่าขึ้นมาอีกครั้ง

"เจ็บไปหน่อยเเต่ไมอาชอบ... ชอบมากด้วย"

ดวงตากลมโตช้อนมองเขาอย่างเชิญชวนก่อนจะกระซิบคำถามที่ท้าทายความรู้สึกของคนตรงหน้าอย่างที่สุด

"เรา... มาเป็นคู่นอนกันไหมคะ?"

สายชลนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคมกริบภายใต้แว่นตาจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังประเมินว่าแม่ตัวดีกำลังเล่นตลกอะไรกับเขาอีก แต่ลึกๆ แล้ว เขารู้ดีว่าเขาก็ไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกที่เพิ่งจุดติดขึ้นมาได้เลย

มุมปากของหมอสายชลกระตุกยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาหาเธออีกครั้ง จนลมหายใจร้อนผ่าวรดอยู่ข้างแก้มใส

"คู่นอนงั้นเหรอ..."

เขาเค้นเสียงต่ำพลางรวบเอวบางให้เข้ามาใกล้จนร่างของเธอเบียดเข้ากับแผงอกกว้างอีกครั้ง

"ไม่อันตรายไปหน่อยเหรอไมอา ..