พี่หมอขาอย่ามาร้าย

สถานะคู่นอน

สายชลนิ่งไปครู่หนึ่ง ร่างสูงพิงหลังกับเคาน์เตอร์พลางจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ภายใเเววตาคมคู่นั้น ดูเหมือนเขากำลังประเมินผลได้ผลเสียของข้อเสนอสุดอันตรายนี้อยู่

"อย่าให้ใครรู้งั้นหรอ .."

เขาพึมพำคำนั้นซ้ำอย่างช้าๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "เธอคิดว่าความลับในคลินิกเล็กๆ แบบนี้จะเก็บไว้ได้นานแค่ไหนกัน ไมอา?"

"ถ้าเราระวังดีๆ ก็ไม่มีใครรู้หรอกค่ะ"

ไมอาตอบอย่างมั่นใจ เธอขยับเข้าไปใกล้จนปลายนิ้วสัมผัสกับกระดุมเสื้อกาวน์ของเขา

"พี่แมคเพื่อนพี่ ก็ไม่เห็นจะเคยสงสัยอะไรเลย หรือพี่หมอกลัว? กลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่แล้วเผลอหลุดปากบอกใครเข้า?"

สายชลก้มมองหรี่ตามองคนช่างยั่วที่กล้าเอาพี่ชายเธอมาเป็นเดิมพัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความนึกสนุกที่ปนไปกับความปรารถนา เขาไม่ใช่คนใจอ่อน และแน่นอนว่าไม่ใช่คนที่จะยอมเล่นเกมที่ตัวเองเสียเปรียบ

แต่ในเมื่อแม่ตัวดีกล้าท้าทายถึงขนาดนี้มีหรือที่คนอย่างสายชลจะปฏิเสธ

"ได้..."

เขาเอ่ยตอบสั้นๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน

"ถ้าเธอยืนยันว่าอยากลองเสี่ยง พี่ก็ตกลงจะเป็นคู่นอนให้เธอชั่วคราวตามที่ขอ แต่บอกไว้ก่อนนะว่ากฎของเราคือ

ห้ามผูกมัด ห้ามก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว และที่สำคัญ... ถ้ามีใครจับได้หรือเกิดอะไรขึ้นมา พี่จะไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น"

ไมอายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เธอชอบความเด็ดขาดของเขา ยิ่งเขาสร้างกฎเกณฑ์ที่เย็นชามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งอยากจะทลายมันลงมากเท่านั้น

"ดีค่ะ ไมอาเองก็ไม่ได้ต้องการความผูกมัดอะไรอยู่แล้ว" เธอตอบพลางกดจูบเบาๆ ลงบนคางของเขาอย่างท้าทาย

"ถ้างั้น คืนนี้ถือว่าเราตกลงกันแล้วนะคะ คุณหมอสายชลสุดหล่อ"

หมับ !!สายชลรวบเอวบางเข้าหาตัวอีกครั้ง บดจูบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างหนักแน่นเพื่อปิดท้ายสัญญาใจที่ทั้งร้อนแรงและอันตราย ก่อนจะผละออกแล้วดันเธอให้ไปทางประตูห้อง

"กลับคอนโดไปได้แล้ว ก่อนที่พี่จะเปลี่ยนใจลากเธอขึ้นเตียงอีกรอบ"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่ยังคุกรุ่น

"แล้วอย่าลืมนัดครั้งหน้า พฤติกรรมเธอต้องดีกว่านี้ไม่ใช่เอาแต่ป่วนพี่จนงานการไม่เป็นอันทำแบบนี้"

คิกคิกๆ ..ไมอาหัวเราะร่าด้วยความถูกใจ เธอคว้ากระเป๋าสะพายใบหรูขึ้นมาคล้องไหล่ ก่อนจะหันไปโบกมือลาคุณหมอซึนเดเระที่ยืนมองเธอด้วยสายตาที่ทำให้อารมณ์วาบหวามสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

คู่นอนที่ไม่มีสถานะงั้นเหรอ?

ไมอาก้าวออกจากคลินิกด้วยหัวใจที่พองโต ความลับที่เพิ่งสร้างขึ้นมาเมื่อครู่ทำให้เธอยิ่งรู้สึกตื่นเต้นเพราะเธอรู้ดีว่านับจากนี้ไป เกมการปั่นหัวคุณหมอน้ำแข็งคนนี้ จะต้องสนุกยิ่งกว่าที่ผ่านมาอย่างแน่นอน

หลังจากคืนนั้นที่คลินิก ความสัมพันธ์แบบ "ลับสุดยอด" ของทั้งคู่ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบแต่เร่าร้อน ไมอายังคงเป็นคนไข้จอมดื้อที่แวะเวียนมาหาหมอสายชลทุกสัปดาห์ แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือจากเดิมที่เธอมาเพื่อกวนประสาท ตอนนี้มันกลายเป็น การมาพบกัน ที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

- สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว—

วันนี้เป็นวันที่หมอสายชลต้องเข้าไปเป็นวิทยากรพิเศษที่คณะแพทย์ มหาวิทยาลัยเดียวกับที่ไมอาเรียนอยู่ เขาในชุดสูทสีเข้มดูเนี้ยบกริบจนนักศึกษาหญิงทั้งคณะแทบจะหยุดหายใจ แต่ท่ามกลางฝูงชนมากมาย สายตาที่เย็นชาของเขากลับสอดส่ายหาใครบางคนอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งเขาเห็นร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาเข้ารูปกระโปรงสั้นจู้ดเหนือเข่า กำลังนั่งดูดอมยิ้มรสสตรอว์เบอร์รีอยู่เงียบๆ ที่คาเฟ่ร้านโปรดหน้าคณะ

สายชลขอตัวปลีกตัวออกมาจากกลุ่มอาจารย์ทันทีที่เสร็จภารกิจ เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปในร้านนั้นโดยไม่ลังเล

อะเเฮ่ม..

"มานั่งทำอะไรตรงนี้"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยทำเอาไมอาที่กำลังจดจ่ออยู่กับแท็บเล็ตโปรเจกต์งานคณะสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ดวงตากลมโตเป็นประกายทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร

"อ้าว พี่หมอ มาได้ไงคะเนี่ย"

เธอแสร้งทำเป็นประหลาดใจ ทั้งที่ในใจเต้นแรงเป็นจังหวะกลอง

สายชลไม่ตอบ เขาถือวิสาสะดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วนั่งลง กลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ ของเขาจางๆ กระจายอยู่ในรัศมีที่ไมอานั่งอยู่ เขาปรายตามองแท็บเล็ตที่เธอเปิดค้างไว้ เห็นตารางงานแน่นเอี้ยดและไฟล์โปรเจกต์ที่ดูจริงจังผิดกับภาพลักษณ์เด็กสาวเอาแต่ใจที่เขารู้จัก

"มาเป็นวิทยากรคณะเเพทย์ "

เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะปรายตามองอมยิ้มในมือเธอ

"วันนี้ไม่มีสอบเหรอ ถึงได้มีเวลามานั่งดูดอมยิ้มฆ่าเวลาที่นี่"

"มีค่ะ แต่ไมอาโดดมาพักกินหวานแป๊บนึง"

เธอหัวเราะคิกคัก ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้จนแขนสัมผัสกัน

"พี่หมอหิวไหมคะ? ไมอาเลี้ยงกาแฟนะ ถือว่าเป็นการขอบคุณที่ตกลงเป็นคู่นอนเอาไหม?? "

สายชลชะงัก สายตาเข้มดุของเขาตวัดมองเธอทันที

. "เบาๆ หน่อยไมอา... ที่นี่มหาลัย"

"ก็ใครใช้ให้พี่หมอหล่อจนไมอาอดใจไม่ไหวล่ะคะ"

เธอแกล้งพูดเสียงดังเล็กน้อยให้คนข้างๆ หันมามอง จนสายชลต้องถอนหายใจยาวอย่างอ่อนใจ

เขาเห็นมุมจริงจังของเด็กสาวคนนี้เป็นครั้งแรก

มุมที่เธอกำลังเครียดกับโปรเจกต์คณะจนคิ้วขมวด มุมที่เธอไม่ได้ใส่ใจจะมาแต่งตัวยั่วประสาทใคร แต่มุ่งมั่นกับการเรียน มันเป็นความแตกต่างที่ทำให้เขาเริ่มมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่คนไข้ที่น่ารำคาญ ไม่ใช่แค่คู่นอนที่ชวนขึ้นเตียง แต่มันคือผู้หญิงที่มีเสน่ห์ในแบบของเธอเอง

"เดี๋ยวเสร็จโปรเจกต์แล้ว"

สายชลเอ่ยเสียงเบาลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะมาหาเธอจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า

"ไปรอพี่ที่รถนะพี่มียาอีกตัวที่อยากให้เธอได้ลองฉีดดู"

ไมอาเบิกตากว้าง แก้มใสขึ้นสีระเรื่อทันที ความร้อนรุ่มแล่นริ้วไปทั่วร่าง

ให้ตายเถอะ พี่หมอสายชลวันนี้มันร้ายกว่าทุกวันเลย

"โอเค สัญญาแล้วนะคะ"

เธอตอบรับด้วยเสียงที่สั่นพร่านิดๆ พลางควงก้านอมยิ้มเล่นในปากอย่างเย้ายวน

"ถ้ารอแล้วพี่หมอไม่มาฉีดให้ ไมอาจะงอนจนไม่ไปทำฟันที่คลินิกอีกเลยคอยดู"

สายชลแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาดูอ่อนลงจนเธอยังรู้สึกแปลกใจ

"ไม่ไปเหรอ? ถ้าไม่ไปทำฟันพี่ก็จะบุกไปตามถึงคอนโดเธอแทนถึงตอนนั้นอย่ามาร้องโอดครวญทีหลังก็แล้วกัน"

คนถูกขู่ทำได้เพียงแค่เม้มปากแน่น หัวใจพองโตจนแทบระเบิด ความสัมพันธ์ที่ควรจะเป็นแค่เรื่องลับๆ ในคลินิก กลับค่อยๆ ขยายขอบเขตเข้ามาในชีวิตประจำวันของทั้งคู่และเธอก็รู้ดีว่าหลังจากวันนี้ ระยะห่างระหว่างพวกเขามันจะน้อยลงไปอีกเรื่อยๆ จนวันหนึ่งอาจจะไม่มีช่องว่างให้ใครเข้ามาแทรกได้อีกเลยก็ได้