พี่หมอขาอย่ามาร้าย

กลัวเข็ม

"งั้นวันนี้เราจะอุดซี่ที่ผุทะลุโพรงประสาทก่อน พี่จะใส่ยาฆ่าเชื้อไว้ให้"

สายชลเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวลน้อยกว่าคนฟังร้อยเท่า เขาหันไปหยิบถาดเครื่องมือที่วางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ ทันทีที่สายตาของไมอาเหลือบไปเห็นสิ่งที่อยู่ในมือนั้นร่างบางก็แทบจะกระเด้งตัวหนีจากเบาะทำฟันทันที

เข็มฉีดยาที่ดูน่ากลัว

แถมมันยังเป็นเข็มที่ยาวและดูแหลมคมจนน่าขนลุก ท่ามกลางแสงไฟจ้าที่ส่องลงมา ยิ่งทำให้โลหะนั่นดูน่ากลัวขึ้นเป็นทวีคูณ

"เอ่อ... พี่สายชลคะ คือไม่ฉีดยาชาไม่ได้เหรอ?"

ไมอาละล่ำละลักถาม มือเรียวกำขอบเบาะแน่นจนนิ้วขาวซีด

"อุดฟันเฉยๆ เองนะคะ ไมอาทนได้"

"ทนได้เหรอ?" สายชลปรายตามอง "ซี่นี้มันลึกมาก ถ้าพี่กรอฟันโดยไม่ใช้ยาชา เธอได้ช็อกคาเตียงแน่อย่าเรื่องมากไมอา อ้าปากครับ"

"แต่ไมอากลัวเข็มนี่คะ พี่สายชลเบาๆ หน่อยไม่ได้เหรอ?"

"คนไข้คนอื่นเขาก็ฉีดกันทั้งนั้นแหละไมอา"

เขาตอบกลับอย่างไม่ไยดี ไม่มีการปลอบประโลมหรือใช้น้ำเสียงอ่อนโยนแบบที่หมอฟันคนอื่นควรจะทำกับคนไข้เลยสักนิด "อย่าทำตัวเป็นเด็กเสียเวลาคนอื่นเขา.

อ้าปากกว้างๆ"

สายชลไม่รอให้เธอตั้งตัว มือหนาที่สวมถุงมือยางสีขาวสะอาดจัดการดึงริมฝีปากบางของเธอออกอย่างรวดเร็วและไม่ออมแรง ไมอาหลับตาปี๋ ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัวลึกๆ ในใจที่สะสมมาตั้งแต่เด็ก

จึ้ก !! ... อึก!!@"

ไมอาสะดุ้งสุดตัวเมื่อความเจ็บแปลบจากปลายเข็มทิ่มแทงลงบนเหงือกที่บวมอักเสบ มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกเหมือนมดกัดแบบที่หมอคนอื่นชอบหลอกเด็ก แต่มันคือความเจ็บระบมที่มาพร้อมกับแรงกดหนักๆ ของมือหมอสายชลที่ดูเหมือนจะไม่คิดจะเบามือให้เธอเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาเดินหน้าเดินยาชาเข้าไปอย่างรวดเร็วและสม่ำเสมอตามมาตรฐานวิชาชีพหมอฟันแต่มันกลับสร้างความปวดตุบจนไมอาต้องจิกเล็บลงบนเบาะหนังแน่น น้ำตาเจ้ากรรมเริ่มรื้นขึ้นมาคลอที่หน่วยตาโดยไม่ต้องสั่ง

"พี่สายชล... ฮึกฮือ"

เสียงสะอื้นเล็กๆ หลุดออกมาจากลำคอคนไข้จอมดื้อ ทำเอาคนที่กำลังฉีดยาอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง สายชลมองเห็นหยาดน้ำตาใสๆ ที่ร่วงเผาะลงมาทางหางตาของเด็กสาวผิวขาวจัดที่เขาเคยเห็นแต่โหมดมั่นใจมาตลอดตั้งเเต่รู้จักกับพี่ชายเธอ

ใจหนึ่งเขาก็รู้ตัวว่าเขาอาจจะตึงเกินไปหน่อย แต่อีกใจความหงุดหงิดที่เห็นเธอปล่อยให้ตัวเองฟันพังเพราะกินอมยิ้มมันก็ทำให้เขาเผลอทำตัวดุใส่เธอไปโดยไม่รู้ตัว

"เจ็บขนาดนั้นเลยรึไง" สายชลถอนเข็มออกแล้ววางลงบนถาด ก่อนจะหยิบสำลีมาซับที่เหงือกให้แรงๆ ทีหนึ่ง "น้ำตาไหลเป็นเด็กประถมไปได้"

"ก็มันเจ็บนี่ พี่หมอแกล้งไมอาใช่ไหม... ฮือๆ "

ไมอาประชดเสียงสะอื้น ยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงเบาะแล้วยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาปรกๆ สายตาที่เคยมองเขาอย่างหมั่นไส้ บัดนี้กลายเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจและตัดพ้อ

"พี่ทำตามหน้าที่" เขาตอบเสียงแข็ง แต่แววตาภายหลังกรอบแว่นใสกันเเสงไฟฟกลับวูบไหวไปชั่วพริบตา "ถ้ารู้ว่ามันเจ็บ วันหลังก็เลิกกินของหวานพวกนั้นซะ"

"ใจร้าย พี่สายชลใจร้ายที่สุดเลย ไมอาจะฟ้องพี่เเมค "

"เก็บแรงไว้เถียงวันหลังเถอะส่วนเรื่องฟ้องๆไปก็เปล่ประโยชน์ ตอนนี้ยาชาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว นอนลงไปได้แล้วครับ"

สายชลจัดการกดไหล่บางให้นอนลงตามเดิมอย่างกึ่งบังคับ ไมอาทำได้แค่สะอื้นฮักเบาๆ ยอมจำนนต่ออำนาจมืดของคุณหมอน้ำแข็งที่ตอนนี้กำลังหยิบเครื่องกรอฟันขึ้นมาจ่อที่ปากเธอ คนตัวเล็กได้เเต่หลับตาาปี๋ด่าเขาอยู่ในใจ

ฝากไว้ก่อนเถอะ.ไอ้พี่หมอสายชลคอยดูนะ

ครั้งหน้าที่นัดมา ถ้าไมอาไม่เอาคืนให้แสบทรวงจนพี่ต้องร้องขอชีวิต อย่ามาเรียกไมอาว่าดาวบริหารเลย..