พี่หมอขาอย่ามาร้าย

ไม่ชอบใจ

รอยยิ้มที่กำลังแต่งแต้มบนใบหน้าของไมอาค่อยๆ เจื่อนลงจนแทบจะเลือนหายไปในพริบตา

ภาพผู้หญิงสวยจัด รูปร่างสูงโปร่งในชุดเดรสแบรนด์เนมเรียบหรูที่กำลังควงแขนคุณหมอหน้านิ่งของเธออย่างสนิทสนม ทำเอาเส้นความอดทนของไมอากระตุกกึก แม้สายชลจะพยายามขืนแขนออกอย่างสุภาพ แต่มันก็ช้ากว่าสายตาของไมอาที่จับจ้องอยู่

"แอร์... กลับมาจากเมืองนอกตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่เห็นบอกกันเลย" สายชลเอ่ยถามน้ำเสียงเจือความประหลาดใจ แต่ก็แฝงไปด้วยความคุ้นเคยอย่างที่เขาไม่ค่อยใช้กับใคร

"เพิ่งถึงเมื่อสามวันก่อนเองค่ะ แอร์ตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์ชลไง"

แอร์ส่งยิ้มหวานหยดย้อย

"อ้อ... แล้วก็ตั้งใจจะมาคุยเรื่องที่อาจารย์หมอชวนแอร์มาลงตรวจที่คลินิกนี้ด้วย เดือนหน้าเราจะได้ทำงานด้วยกันแล้วนะ"

คำว่าทำงานด้วยกันเหมือนไม้ฟาดลงกลางความรู้สึกของคนที่ยืนมองอยู่เงียบๆ ไมอากำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความรู้สึกร้อนรุ่มที่อกมันตีตื้นขึ้นมาจนแทบจะระเบิด แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้... เพราะเธอไม่มี สิทธิ์ เธอไม่ได้เป็นอะไรกับเขา

"เอ๊ะแล้วนี่คนไข้ของชลเหรอคะ? หน้าตาคุ้นๆ จัง"

แอร์หันมาสังเกตเห็นไมอาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ไม่ไกล สายตาของทันตแพทย์สาวกวาดมองเด็กสาวในชุดนักศึกษาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาประเมิน แม้จะยิ้มให้ แต่ไมอากลับรู้สึกถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมา

สายชลหันมามองไมอา แววตาของเขาวูบไหวไปชั่วครู่เมื่อเห็นแววตาแข็งกร้าวปนตัดพ้อของคนตัวเล็กที่จ้องมองมา แต่ด้วยสถานการณ์ที่มีทั้งเพื่อนร่วมงานและผู้ช่วยทันตแพทย์ยืนอยู่เต็มคลินิก เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่น

"อืมนี่ไมอา น้องสาวไอ้แมคน่ะ มารักษารากฟัน"

สายชลแนะนำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รักษาระยะห่าง

น้องสาวเพื่อน... คนไข้...

คำจำกัดความพวกนั้นกรีดลึกลงไปในใจของไมอาอย่างจัง ใช่สิ กฎข้อแรกของการเป็นคู่นอนคือห้ามผูกมัด และห้ามก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว ตอนอยู่บนเตียงหรือในรถ เขาอาจจะทำให้เธอรู้สึกพิเศษประหนึ่งเป็นเจ้าของ แต่พออยู่ต่อหน้าคนอื่น เธอก็เป็นได้แค่เด็กกะโปโลที่เป็นคนไข้ของเขาเท่านั้น

"อ๋อ... น้องสาวแมคนี่เอง โตเป็นสาวแล้วสวยจังเลยนะคะ" แอร์ยิ้มทักทาย ก่อนจะหันกลับไปเกาะแขนสายชลต่อ

"ชลคะ เย็นนี้ว่างไหม ไปกินข้าวกันสิ แอร์มีเรื่องอยากอัปเดตเยอะแยะเลย ร้านเดิมที่เราเคยชอบไปตอนเรียนดีไหม?"

ไมอาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มความหึงหวงที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกคอ เธอยกยิ้มมุมปาก.เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาเลยสักนิด

"งั้นไมอาไม่กวนเวลของคุณหมอแล้วนะคะ"

เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชาจนสายชลต้องขมวดคิ้ว ไมอาตวัดสายตามองสบตากับคนตัวสูงอย่างท้าทายปนรอยยิ้มหยัน

"ขอบคุณที่ทำฟันให้นะคะพี่หมอสายชลเเล้วเจอกันอาทิตย์หน้าค่ะ"

เธอเน้นย้ำสถานะความเป็นหมอกับคนไข้ให้ชัดเจน ก่อนจะหมุนตัวเดินสับส้นรองเท้าออกจากคลินิกไปอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดอะไรต่อ

แผ่นหลังบางที่เดินห่างออกไปทำเอาสายชลรู้สึกร้อนรนในอกอย่างบอกไม่ถูก เขาอยากจะก้าวตามไปคว้าข้อมือเธอไว้เหมือนที่เคยทำ แต่สัมผัสจากมือของแอร์ที่เกาะแขนเขาอยู่ก็เป็นดั่งโซ่ที่ล่ามเขาไว้กับความถูกต้องและสถานะที่เขาเป็นคนกำหนดขึ้นมาเอง

"ชลคะ... มองอะไรอยู่ ไปกันเถอะค่ะ"

แอร์เขย่าแขนเบาๆ เรียกสติ

"เอ่อ... ขอโทษทีนะแอร์ พอดีเย็นนี้เรามีธุระด่วนแล้ว คงไปกินข้าวด้วยไม่ได้"

สายชลตัดสินใจแกะมือเพื่อนสาวออกอย่างสุภาพ นัยน์ตาคมมองลอดผ่านกระจกคลินิกออกไป แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเด็กดื้อคนนั้นแล้ว

"อ้าวธุระสำคัญมากเลยเหรอคะ?"

แอร์หน้าเจื่อนลงเล็กน้อย

"สำคัญมาก" เขาตอบเสียงแผ่ว แต่หนักแน่นในความรู้สึก "ไว้เจอกันตอนเริ่มงานนะ เราขอตัวก่อน"

สายชลรีบสาวเท้ากลับเข้าไปเปลี่ยนชุดกาวน์ออก คว้ากุญแจรถและกระเป๋าเดินออกทางหลังคลินิกอย่างรวดเร็ว ในหัวมีแต่ภาพแววตาตัดพ้อของไมอาวนเวียนอยู่ไม่หยุด

กฎบ้าบออะไรกัน... คนที่ตั้งกฎเอง ตอนนี้กลับอยากจะแหกมันซะเอง

ทางด้านไมอา...

หลังจากเดินหนีออกมาจากคลินิก ดาวคณะบริหารคนสวยก็แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอรีบโบกแท็กซี่กลับคอนโดทันที ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจมันตีรวนไปหมด

"เก่งนักนะเรื่องทำให้คนอื่นเสียเซลฟ์เนี่ย"

เธอโยนกระเป๋าสะพายลงบนโซฟาอย่างแรง พลางทิ้งตัวลงนั่งกอดเข่าตัวเอง

ภาพยัยหมอสวยนั่นควงแขนเขา ภาพที่เขาทำตัวห่างเหินและแนะนำเธอแค่ในฐานะน้องสาวเพื่อน มันย้ำเตือนให้เธอรู้ว่า จุดยืนของเธอในชีวิตเขามันเล็กจ้อยแค่ไหน

ติ๊ง!

เสียงข้อความไลน์ดังขึ้นจากสมาร์ตโฟนเครื่องหรู ไมอาหยิบขึ้นมาดู เห็นชื่อผู้ส่งเป็นพี่คินรุ่นพี่ที่เพิ่งโดนหมอสายชลกันท่าไปเมื่อบ่าย

Kin :น้องไมอาถึงห้องหรือยังครับ? พี่เพิ่งได้บัตร VIP ร้านนั่งชิลเปิดใหม่แถวทองหล่อมา คืนนี้ไปแฮงเอาต์กันไหม? ชวนเบลล่าไปด้วยก็ได้นะ

ไมอามองข้อความบนหน้าจอนิ่งๆ ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว

ในเมื่อเขายังมีสิทธิ์ไปยืนให้ผู้หญิงคนอื่นควงแขน ยืนคุยรำลึกความหลังกันหน้าตาเฉย แถมยังบอกชัดเจนว่าเธอเป็นแค่คนไข้ แล้วทำไมเธอจะต้องไปนั่งรอเขามาหาที่ห้องอย่างโง่ๆ ทำไมกัน

นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความตอบกลับอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเล

Maia: ได้ค่ะพี่คิน คืนนี้เจอกันนะคะ

กดส่งข้อความเสร็จ ไมอาก็ผุดลุกขึ้นยืน เดินตรงดิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า เธอจะแต่งตัวให้แซ่บที่สุด สวยที่สุด เอาให้ผู้ชายทั้งร้านต้องเหลียวหลัง... แล้วคืนนี้ เธอจะปิดโทรศัพท์ ปล่อยให้คุณหมอหน้านิ่งบ้าอำนาจนั่น มายืนรอเก้ออยู่หน้าห้องไปเลย