พี่หมอขาอย่ามาร้าย

คืนนี้ ไปหานะ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ คลินิกทันตกรรม...

เข็มนาฬิกาบนผนังบอกเวลา 16.45 น.

สายชลนั่งพลิกแฟ้มประวัติคนไข้ในมือไปมาเป็นรอบที่สาม แต่สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกลับตวัดมองไปที่นาฬิกาข้อมือของตัวเองแทบจะทุกๆ ห้านาที จนแนนผู้ช่วยทันตแพทย์ที่กำลังจัดเตรียมเครื่องมืออยู่ลอบสังเกตเห็นความผิดปกติ

ปรกติแล้วคุณหมอสายชลจะเป็นคนที่ใจเย็นและมีสมาธิกับงานมากที่สุด แต่วันนี้เขากลับดูมีท่าทีกระวนกระวาย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะ ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่างหรือ 'ใคร' บางคนอยู

"คุณหมอคะ วันนี้เคสคุณไมอาตอนห้าโมงเย็นใช่ไหมคะ?"

แนนตัดสินใจเอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบ

กึก...

ปลายนิ้วที่กำลังเคาะโต๊ะชะงักไปทันที สายชลกระแอมในลำคอเล็กน้อยเพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงตามปกติ "อืม... ใช่ ทำไมเหรอ?"

"อ๋อ เปล่าค่ะ แนนแค่เห็นคุณหมอมองนาฬิกาบ่อยๆ นึกว่ามีธุระด่วนที่ไหนต่อ"

"พี่แค่... อยากรีบเคลียร์คิวให้เสร็จน่ะ"

เขาตอบปัดๆ พลางหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาทำทีเป็นเลื่อนดูข้อมูล ทั้งที่ในใจตอนนี้มีแต่ภาพริมฝีปากอวบอิ่มและรสจูบหวานอมเปรี้ยวบนรถเมื่อหลายวันก่อนวนเวียนอยู่ไม่พัก

กรุ่ง กริ๊ง~

เสียงกระดิ่งหน้าคลีนิคดังขึ้น พร้อมกับร่างบางที่ผลักประตูเดินเข้ามา สายชลเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกใสหน้าห้องตรวจทันทีที่ได้ยินเสียง

"สวัสดีคะพี่เเนน "

ไมอาปรากฏตัวในชุดนักศึกษาที่ถูกสวมทับด้วยเสื้อคาร์ดิแกนตัวโคร่งสีครีม ดูเผินๆ เหมือนจะเรียบร้อยกว่าทุกครั้ง แต่กระโปรงพลีทที่สั้นเหนือเข่าและรอยยิ้มซุกซนที่ประดับอยู่บนใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้น ก็ยังคงดึงดูดสายตาคนทั้งคลินิกได้อยู่ดี เธอยกมือไหว้ทักทายพี่ๆ ที่เคาน์เตอร์ ก่อนจะจงใจปรายตามองมาที่ห้องตรวจเบอร์ 2 แล้วขยิบตาให้คุณหมอหน้านิ่งไปหนึ่งที

สายชลลอบกลืนน้ำลาย มุมปากกระตุกยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบดึงหน้ากลับมาขรึมเมื่อเห็นแนนกำลังมองมา

"เชิญคนไข้เข้ามาได้เลย"

ทันทีที่ประตูห้องตรวจปิดลงและผู้ช่วยเดินออกไปเตรียมอุปกรณ์ด้านนอก บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนจากคลินิกทำฟันกลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่มีเพียงเขากับเธอ

"มาตรงเวลาเป๊ะเลยนะคะคุณหมอ"

ไมอาเอ่ยทักทายเสียงใส เดินนวยนาดเข้ามายืนพิงขอบเตียงทำฟัน

"วันนี้ไมอาแต่งตัวเรียบร้อยไหมคะ กระดุมติดครบทุกเม็ด ไม่มีอมยิ้มคาบมาด้วยน๊า"

สายชลลุกจากเก้าอี้ เดินเข้ามาประชิดร่างบาง มือหนาล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์พลางกวาดสายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ก็ดี..เเต่ หวังว่าจะไม่ได้แอบไปกินขนมหรือรับน้ำจากรุ่นพี่คนไหนมาก่อนจะมาหาพี่หรอกนะ"

น้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความประชดประชันทำเอาไมอาหลุดขำออกมาเบาๆ

"แหม... กลิ่นน้ำส้มสายชูหึ่งเชียวนะคะ"

เธอแซวพลางยกมือขึ้นคล้องคอเขาอย่างถือสิทธิ์ "ไมอาจะไปรับของใครได้ล่ะคะ ก็พี่หมอเล่นขู่ซะขนาดนั้นรอยแดงที่คอวันก่อน ไมอาต้องเอาคอนซีลเลอร์กลบแทบแย่แหนะ"

สายตามองตามนิ้วเรียวที่ชี้ไปยังลาดไหล่เนียนใต้ปกเสื้อนักศึกษา ร่องรอยความเป็นเจ้าของที่เขาทิ้งไว้เมื่อวันก่อนทำให้อารมณ์หงุดหงิดในใจมลายหายไปจนหมดสิ้น สายชลโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบชิดริมฝีปากบางด้วยน้ำเสียงแหบ

"ถ้าวันนี้เป็นเด็กดี ยอมให้ทำฟันง่ายๆคืนนี้พี่จะทายาแก้รอยช้ำให้ที่คอนโด เอาไหม?

ไมอาตาโต แก้มร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

"พะ... พี่หมอจะไปหาไมอาเหรอคะ?"

"อืม ทำไม หรือว่านัดใครไว้?"

เขาดึงเสียงดุขึ้นมานิดๆ

"เปล่าสักหน่อย แค่แปลกใจปรกติพี่หมองานยุ่งจะตาย" เธอกัดริมฝีปากล่าง กลั้นยิ้มจนแก้มปริ เพราะปกติเธอกับเขาจะนัดกินกันที่โรงเเรมเท่านั้น ไท่ได้ค้างคืนด้วยกันหรอก

"งั้นคืนนี้... ไมอาจะรอนะคะ"

"อืม แต่ตอนนี้ ขึ้นไปนอนบนเตียงได้แล้วครับคนไข้ เราเสียเวลามามากพอแล้ว"

เขาดันไหล่เธอเบาๆ ให้นั่งลงบนเก้าอี้ทำฟัน รอยยิ้มบางๆ ที่หาดูยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

การรักษารากฟันดำเนินไปอย่างราบรื่น ไม่มีเสียงเถียง ไม่มีการดุ มีเพียงสายตาสองคู่ที่คอยลอบมองกันและกันอยู่ตลอดเวลา ไมอานอนอ้าปากให้เขาทำฟันไป แต่ในใจกลับคิดเตลิดไปถึง เรื่องไต้ะสะดือที่กำลังจะเกิดขึ้นในคืนนี้

ทุกอย่างดูเหมือนจะพัฒนาไปในทางที่ดี ความสัมพันธ์ลับๆ ของทั้งคู่กำลังจะดำเนินต่อไปอย่างหวานอมเปรี้ยว.

" เสร็จเเล้วครับ ลุกขึ้นไปบ้วนปาก "

ในขณะที่ไมอากำลังเดินออกจากห้องตรวจด้วยรอยยิ้มกว้าง ประตูกระจกบานหน้าคลินิกก็ถูกผลักเข้ามา พร้อมกับร่างของหญิงสาวสวยจัดในชุดเดรสดูดีมีชาติตระกูลคนหนึ่ง

"สายชล ไม่เจอกันนานเลยนะ"

เสียงหวานใสเอ่ยทักทายดังลั่นคลินิก หญิงสาวคนนั้นเดินตรงดิ่งเข้าไปหาคุณหมอหน้านิ่งด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะถือวิสาสะคว้าแขนของสายชลไปควงไว้อย่างสนิทสนม ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในร้าน โดยเฉพาะไมอา

สายชลชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร "อ้าว แอร์...? มาได้ยังไง"