พี่หมอขาอย่ามาร้าย

อาการหวง

ช่วงบ่ายแก่ๆ หลังจากที่ปั่นโปรเจกต์งานกลุ่มจนเสร็จ ไมอาก็บอกลาเพื่อนๆ และเดินตรงไปยังโซนลานจอดรถ ของอาจารย์ตามที่นัดแนะไว้กับพี่หมอสาบยชล

ร่างบางในชุดนักศึกษาพอดีตัวยืนพิงรถยุโรปคันหรูสีดำขลับของเขาพลางหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาไถเช็กโซเชียลฆ่าเวลา แต่ยืนรอได้ไม่นาน เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"น้องไมอาครับ"

ไมอาหันไปตามเสียง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็น พี่คินรุ่นพี่ปี 4 ดีกรีเดือนคณะบริหารที่สาวๆ กรี๊ดกันทั้งบาง เขาส่งยิ้มหล่อละลายมาให้พร้อมกับแก้วชาไข่มุกในมือ

"อ้าว พี่คิน มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

"พี่เห็นไมอาเดินแยกมาจากกลุ่มเบลล่า เลยตามมาดูน่ะครับ จะกลับแล้วเหรอ ให้พี่เดินไปส่งที่รถไหม?" คินถามพลางยื่นชาไข่มุกให้

"อะ นี่... พี่ซื้อมาฝาก เห็นเราชอบกินของหวานๆ"

"เอ่อ ขอบคุณค่ะ แต่ไมอางดของหวานอยู่น่ะค่ะ พอดีว่าช่วงนี้รักษารากฟันอยู่"

เธอตอบปฏิเสธอย่างรักษาน้ำใจ แม้สายตาจะแอบเสียดายชาไข่มุกแก้วนั้นอยู่ลึกๆ

"อ้าว งั้นแย่เลยแล้วนี่รถไมอาเหรอครับ พี่ไม่เคยเห็นเราขับคันนี้เลย"

รุ่นพี่หนุ่มพยายามชวนคุยต่อ ขยับเข้ามายืนใกล้จนระยะห่างเริ่มลดลง

"เย็นนี้ว่างไหม ไปกินข้าวกันสิ ร้านอาหารญี่ปุ่นเปิดใหม่หน้ามหาลัยอร่อยนะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง"

"คือไมอา..."

"น้องเขาไม่ว่างครับ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังแทรกขึ้นมา ก่อนที่ร่างสูงสง่าในชุดสูทเนี้ยบกริบจะเดินเข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังไมอา สายชลปรายตาผ่านเลนส์แว่นมองรุ่นพี่หน้าหล่อตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่แผ่รังสีคุกคามจนคินถึงกับชะงัก

"เอ่อ.. อาจารย์มีธุระอะไรกับน้องไมอาหรือเปล่าครับ? " คินถามอย่างเกรงใจ เพราะจำได้ว่าผู้ชายตรงหน้าคือวิทยากรพิเศษที่เพิ่งมาบรรยายให้คณะแพทย์เมื่อเช้า

"มีครับ ธุระส่วนตัว" สายชลกดเสียงต่ำ มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงพลางขยับตัวเข้ามายืนบังร่างบางของไมอาไว้ครึ่งหนึ่งราวกับจงใจแสดงความเป็

นเจ้าของ

"พอดีผมเป็นหมอประจำตัวของไมอาและน้องเขาก็มีนัดตรวจฟันกับผมเย็นนี้ คงไปกินข้าวกับคุณไม่ได้"

คำว่าหมอประจำตัวถูกเน้นน้ำหนักอย่างจงใจ ทำเอาไมอาที่ยืนอยู่ข้างหลังถึงกับลอบกลืนน้ำลาย

"อ่า... ครับ ถ้างั้นพี่ไม่กวนแล้วดีกว่า ไว้เจอกันนะไมอา"

คินส่งยิ้มเเล้วถอยไปอย่างรวดเร็วเมื่อเจอสายตาพิฆาตของคุณหมอหน้านิ่ง

ทันทีที่รุ่นพี่หนุ่มเดินลับสายตาไป สายชลก็กดปลดล็อกรถแล้วหันมาออกคำสั่งเสียงดุ

"ขึ้นรถ"

ไมอารีบเปิดประตูเข้าไปนั่งฝั่งผู้โดยสารอย่างว่าง่าย พอรถเคลื่อนตัวออกจากทั่วมหาลัย บรรยากาศภายในห้องโดยสารก็ตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงาน สายชลขับรถด้วยใบหน้าเรียบตึง กรามแกร่งขบกันจนนูนเป็นสัน บ่งบอกว่าอารมณ์ของเขากำลังไม่ปกติสุดๆ

"พี่หมอโกรธเหรอคะ?"

เธอตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบ เอื้อมมือไปแตะท่อนแขนแกร่งเบาๆ "ไมอายังไม่ได้ตกลงไปกินข้าวกับพี่คินซะหน่อย แค่ยืนคุยเฉยๆ เอง"

"คุยกันจนตัวแทบจะสิงกันอยู่แล้ว "

เขาแค่นเสียงตอบโดยไม่หันมามอง

"เสน่ห์แรงจังนะ มีผู้ชายตามมาส่งน้ำส่งขนมให้ถึงลานจอดรถ หิวมากนักรึไง" เขาเหนบเเนมเธอทั้งๆที่ตามองถนนขณะกำลังขับรถออกไปจากรั้วมหาลัย

"หิวสิคะ " เธอกระเง้ากระงอดใส่ แกล้งขยับตัวเข้าไปชิดจนไหล่เบียดกัน "แต่ไม่ได้หิวขนมนะ... หิวยาที่พี่หมอบอกว่าจะฉีดให้ต่างหากล่ะ"

เอี๊ยด.

รถยุโรปคันหรูถูกหักพวงมาลัยจอดเทียบเข้าข้างทางที่ค่อนข้างลับตาคนอย่างกะทันหัน ไมอาเบิกตากว้างเมื่อสายชลปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก แล้วเอี้ยวตัวข้ามคอนโซลกลางมาคร่อมทับร่างของเธอเอาไว้

"พี่สายชล... จะทำอะไรคะ นี่มันริมถนนนะ"

"ก็ในเมื่อคนไข้บอกว่าหิวหมอก็ต้องรีบป้อนยาให้ไง" เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาดุดันจ้องมองริมฝีปากบางอย่างคาดโทษ

"จะได้ไม่มีแรงเหลือไปยืนคุยกับหมาแมวที่ไหนอีก"

จ๊วบ จ๊วบ .อื้อ พูดจบ ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่มันเต็มไปด้วยความหึงหวงและอารมณ์กรุ่นโกรธที่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้เวลาเห็นผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้เธอขนาดนี้

มือหนาสอดเข้าท้ายทอยบังคับให้เธอรับจูบที่ลึกล้ำยิ่งขึ้น ไมอาครางอื้ออึงในลำคอ สองมือเรียวขยำคอเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น ร่างกายอ่อนระทวยไปกับรสจูบที่ทั้งดุดันและร้อนแรงราวกับจะสูบวิญญาณ

รสชาติของความหวงก้างแบบคนไม่มีสถานะ มันช่างอันตรายและเร้าใจจนไมอาไม่อยากให้เขาหยุด