Can gidince evde bir boşluk olmuştu.
Herkes daha sessiz olmuştu. Annem ve babam daha az konuşur olmuştu. Ağızlarından zorla çıkıyordu kelimeler. Ben de konuşmak istemiyordum. Bu yüzden ben de susuyordum.
Odama kapanıp kitap okuyordum. Dolabımda okunmayı bekleyen kitapları okuyordum. Önce polisiye romanlarına başladım. Ahmet Ümit'in Bab-ı Esrar adlı romanına başladım. Sürükleyici anlatımıyla kitabın sayfalarında kendimi kaybediyordum. Ana karakter Karen'in yaşadıklarını düşünmeye başladım. Kendim ile onu kıyasladım. Bunu genelde yapardım. Okuduğum karakter ile kendimi kıyaslardım. Onun hayatıyla kendi hayatımı kıyaslarken kendi hayatımın ne kadar sıkıcı olduğunu düşünürdüm. Ben sıkıcı bir hayat sürerken ana karakterin hep macera dolu bir hayatı olurdu. Hayali karakteri kıskanır hale gelmi
