Aishiteru A promise to be made

worried mind

Chapter 6

Hindi.....Hindi....!sabihin nitong isa lamang po itong masamang biro sambit niya.

Aurora hindi pa tayo nakakasiguro wika ni mang Estong.Huwag kangawalan ng pag-asa pang-aalo nito.Sige na kailangan ko ng umalis paalam nito at tinapik ang kanyang balikat.

O Aurora?namumutla ka?!nag-aalalang puna ni Divina ng bumalik ito.

Agad siya nitong ikinuha ng tubig at pinaupo sa isang bangko.

Ang pamilya ko manang.....baka hindi ko na sila makita pa....!humagulgol siya sa balikat nito.Niyakap siya nito ng mahigpit.

Magpakatatag ka Aurora....Hindi ito ang oras para umiyak at maghinagpis.

Dumito ka na at ako na lang ang mamimili wika nito.Tumango siya at nagpunas ng mga luha.

He was there watching her talking with someone when she suddenly burst into tears.Seems there was a bad news about her family.He was hurt by seeing her cry.He doesn't understand what happen to him.

After Divina left her she wipes her tears and her eyes became cold as eyes as she clentched her fist.This is the first time he saw her angry.

Hanggang sa nakasakay sila sa jeep ay tahimik pa rin si Aurora.

Panay ang sulyap ng amo nila sa salamin at minsan ay nagtatama ang kanilang paningin.

Isinusumpa niya ang mga tulad nito.Walang kapatawaran ang mga nagawa nilang karahasan at pagpatay sa mga tulad nila.

Magpahinga ka na Aurora ako na ang bahala sa gawaing bahay wika ni Divina ng makarating sila.Pilit siyang ngumiti at pinasigla ang boses.

Hindi manang maiinip lang ako kung wala akong gagawin sagot niya at tumulong sa pagbibitbit.

Kailangan niyang maging matatag.Tama ang sinabi ni Divina hindi ito ang oras para panghinaan ng loob.

Sisiguraduhin niyang makukuha niya ang loob ng amo at pababagsakin ang mga ito sa mga kamay niya.

Sinitchi notice the sudden change of her.

She became talkative and always follow him everywhere.

Master here's your coffee she said while his talking to Azuka about their plan to drive away the Filipino soldiers to avoid bloodshed.

Just put there...he pointed the table.Azuka staring at her with so much doubt.

Leave....he said....she walk through the door and went outside.Azuka close and lock the door.

Let's continue what we discussing he said.

We lost a lot of soldiers from the battlefield.Some of them are ambush....Azuka said to him.

How our enemy knows about our whereabouts?takang tanong nito.

He sat down from the chair and massage his temple.The situations become worst than ever.

Aurora heard what they talking about.Nalaman ng mga kalahi niya ang mga routa at kinaroroonan ng mga ito sa pamamagitan niya.She always spying them since nalaman niya ang nangyari sa kanyang pamilya.

Pero hindi niya ito ginagawa dahil nais niyang mapahamak ang mga ito.Kundi para ilayo sa kapahamakan ang kanyang mga kalahi.

Hindi lang para sa kanyang sarili kundi para sa mga katulad niyang nakaranas ng karahasan sa mga kamay nila.

Nagtataka din siya kung bakit marami sa mga ito ito nalagas samantalang umiiwas din sa labanan ang mga nasa bundok at kagubatan.

Nagbibigay siya ng mga impormasyon sa kanyang mga kababayan hindi upang paslangin ang mga ito kundi para umiwas na sila ay mahuli.

Lantaran pa naman at talamak na naglipana ang mga makapili.

The tratorous whistleblower who point those who fights and against Japanese army.

Anata!lumingon siya ng tawagin siya ni Azuka.Careful with your actions lady if you don't want to wake up one day that your in your trouble.Sinitchi is a good soldier and good person he said meaningfully before he leave.

Oo minsan naiisip niyang gawan sila ng masama at maghiganti subalit hindi siya masamang tao.Ng malaman ang sinapit ng kanyang mga magulang ay isinumpa niyang tumulong sa mga kanayon sa abot ng kanyang makakaya.

Bumalik siya sa sala para kunin ang mga tasa na ginamit ng mga ito.

Wala na ang binata doon.Bihira na itong maglalagi sa bahay nito dahil sa mga kaguluhang nagaganap.

Aurora magpahinga ka na ako na ang bahala dito wika ni Divina.

Sige lang po manang ayos lang sagot niya habang hinuhugasan ang mga pinagkainan.

Sinitchi is on the way to his home when someone tried to ambush him.His car hit a tree causing him unconscious.

Good thing he only got one shot from his back.Those people thought he was dead and left him.

He was awake with pain at his back and head.In his weak body he manage to start his car again and drove from home.

Naalimpungatan siya ng marinig ang ugong ng sasakyan ng amo.Pinapakinggan niya kung pumasok na ito.

Tumingin siya sa antigong orasan alas dos na ng madaling araw.Pinakiramdaman niya ang paligid at wala pa ring pumapasok sa loob.Nakaramdam siya ng kaba kaya nagpasya siyang labasin ito.Dahan-dahan siyang bumaba mula sa papag upang Hindi magising si Divina.

Agad siyang nagtungo sa labas at nakita ang sasakyan nito.Nanatili itong nakasandal sa upuan nito at hindi gumagalaw.Kahit naiilang ay nilapitan niya ito.

M-master?tawag niya rito.Hindi ito sumasagot at tila nakapikit.

Master?are you alright?tanong niyang muli at niyugyog ito.

Ha...?!nagulat siya ng makapa ang basa mula sa damit nito.

Dugo....?!S-Sinitchi?Sinitchi!wake up!tarantang sabi niya.Nakaramdam siya ng matinding takot para dito.

Tumakbo siya mula sa loob ng kabahayan upang gisingin si Divina at Hitoshi ang isang tauhan nito.

Agad tumakbo ang mga ito sa kinaroroonan ng kanilang amo.

Kailangan nating tumawag ng manggagamot!

Pero Aurora malayo ang bahay ng manggagamot mula rito.

I will go presinta ni Hitoshi.

No you stay here with him!I will be the one to go there!

Aurora masyadong mapanganib sa daan! madilim at masukal ang daan patungo roon!wika ni Divina.

Manang nanganganib ang buhay niya!marami ng dugo ang nawala sa kanya!agad siyang tumakbo ng kabahayan at kinuha ang gasera.

Nagmadali siyang lumabas ng kabahayan at tinahak ang daan patungo sa bahay ng manggagamot.

Habang nasa madilim na daan ay lihim siyang umusal ng panalangin upang iligtas siya mula sa nakaambang kapahamakan.

May pagmamadali sa kanyang mga kilos.

Diretso ang tingin niya sa daan.Kailangan niyang magmadali.

Bigla siyang nakaramdam ng takot ng maramdamang hindi siya nag-iisa.Pakiramdam niya ay may nagmamasid sa kanya sa paligid.

Lakad-takbo ang kanyang ginawa upang makalayo sa kung sino mang sumusunod sa kanya ng biglang may humatak sa kanya at tinakpan ang bibig niya mula sa dilim.

Narinig niya ang hiyaw ng isang boses na animo nasasaktan.

Nagpumiglas siya at pilit kumakawala sa pagkakahawak sa kanya.

Huminahon ka binibini...Hindi kami mga kalaban narinig niya ang boses ng lalaki at pinakawalan siya nito.

S-sino kayo?tanong niya sa mga ito.

Nakalimutan mo na ba?ilang beses mo na kaming iniligtas mula sa panganib?tanong nito.

Maari mo bang sabihin sa amin kung anong ginagawa mo sa lugar na ito?tanong nito.

Namilog ang kanyang mga mata ng maalala ang pakay niya!