เมื่อถูกอัญเชิญไปต่างโลกยกห้อง

ตอนที่ 1 ยินดีต้นรับสู่ต่างโลก

          “ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักรของข้า ท่านผู้กล้า” เสียงอันทรงพลังจากชายชรากล่าวออกมาเพื่อดึงดูดคนนับ 19 คน ที่ถูกเรียกว่าผู้กล้า แต่หลังจากเวลาผ่านไปไม่นาน สถานการณ์ก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง

          “ที่นี่ที่ไหน แล้วผู้กล้ามันคืออะไร”

         “นี่มันงานคอสเพลย์ใช่ไหม? ว้าว~”

          "แกเป็นใครฟระ แล้วนี่ชั้นอยู่ที่ไหนเนี่ย!"

          “พวกเรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วนั่นใคร หนูอยากกลับบ้าน!”

          “มือถือไม่มีสัญญาณม่ายยยยยยยย!”

          เสียงของเหล่าผู้คนที่กำลังสับสนวุ่นวายดังขึ้นไม่รู้ว่าใครพูดอะไร แต่จากบทสนทนาส่วนใหญ่เกี่ยวกับเรื่องที่ไม่รู้ว่าตนเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง และไม่รู้ว่าคนที่มาด้วยเป็นใคร เนื่องจากหน้าตาของคนที่ถูกนำพามาที่นี่นั้นเปลี่ยนไปราวกับคนละคน

           “ทุกท่านได้โปรดอยู่ในความสงบก่อน” หลังจากที่ชายชราเงียบมานาน เขาก็ได้กล่าวให้ผู้คนได้อยู่อย่างสงบก่อน เพราะว่าในตอนนี้เขามีบางอย่างที่อยากจะพูดให้กับเหล่าผู้ถูกนำพามาที่นี่ได้ฟัง

           “ข้าเข้าใจว่าตอนนี้พวกท่านกำลังสับสนวุ่นวายว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกท่าน ข้าต้องขอโทษด้วยที่ข้านั้นได้อัญเชิญพวกท่านมายังสถานที่แห่งนี้ แต่ที่พวกเราอัญเชิญพวกท่านมาเพราะมีเหตุจำเป็นที่จะต้องทำ ในตอนนี้เผ่าพันธุ์ของปีศาจกำลังรุกรานเผ่าพันธุ์ของพวกเรา ข้าอยากจะให้พวกท่านเป็นกำลังสำคัญในการช่วยเหล่ามวลมนุษยชาติให้รอดพ้นจากน้ำมือของปีศาจ ขอร้องล่ะ” พอกล่าวจบชายชราได้ลุกขึ้นยืนแล้วคุกเข่าก้มกราบคนทั้ง 19 คน หลังจากที่ชายชราได้ทำท่าทางแบบนั้น คนอื่นๆ ก็เริ่มทำตาเป็นทอดๆ

          "ได้โปรดช่วยเผ่าพันธุ์ของพวกเราด้วย ไม่ว่าจะให้ทำอะไรพวกเราก็จะหามาให้ท่าน" เสียงของหญิงชราได้ยื่นข้อเสนอให้กับคนทั้ง 19 คน ที่กำลังมองคนที่อยู่รอบตัวก้มกราบตัวเองด้วยท่าทางเกรงใจ

          “ได้โปรดลุกขึ้นเถอะครับ พวกเรายินดีที่จะทำช่วยครับ” เวลาผ่านไปสักพักก็ได้มีเสียงของชายคนหนึ่งที่เป็นดังศูนย์รวมใจของคนทั้งห้อง หรือก็คือหัวหน้าห้องได้พูดกลับเพื่อตอบรับคำขอของอีกฝ่าย

          "เข้าใจแล้ว ท่านผู้กล้า ท่านยินดีที่จะปกป้องเหล่ามวลมนุษยชาติที่กำลังตกอยู่ในเงื้อมมือของเหล่าปีศาจที่กำลังเกิดขึ้น ที่ชายแดนของเราได้ถูกพวกมันโจมตีจนแตกพ่าย ผู้ชายต่างถูกพวกมันฆ่าและผู้หญิงก็ต่างถูกพวกมันจับไปข่มขืนจนตาย ขอร้องล่ะท่านผู้กล้า" ชายชราได้กล่าวโน้มน้าวเหล่าผู้กล้าถึงสิ่งที่ปีศาจได้ทำ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ด้วยคำกล่าวเหล่านี้ทำให้ผู้กล้าเริ่มรู้สึกเห็นอกเห็นใจอีกฝ่าย

          “คุณชื่อว่าครูเตยหรือเปล่าครับ” หลังจากจบบทสนทนาของชายชรา ชายผู้เป็นหัวหน้าห้องก็ได้หันไปถามครูผู้สอนของตนเองทันที

          “ชะ ใช่ มะ มีอะไรเหรอ?” ครูเตยที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ก็ได้ตอบกลับไป อย่างไม่เข้าใจ

          “ตอนนี้พวกเราได้รับหน้าที่ปกป้องมวลมนุษยชาติมาน่ะครับ ผมอยากให้ครูเห็นด้วยกับเรื่องนี้” หัวหน้าห้องกล่าว

          “ถึงไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มันไม่ใช่เรื่องไม่ดีใช่ไหม” ครูเตยกล่าว

          “ครับ มันไม่ใช่เรื่องไม่ดีหรอกครับ” หัวหน้าห้องกล่าว

          “ไม่เห็นจะเข้าใจเลย งั้นก็ตามใจพวกเธอเถอะ” ครูเตยกล่าว

          “ขอบคุณครับครู” เมื่อได้รับคำตอบจากครู หัวหน้าห้องก็ได้เดินออกไปจากแถวที่ตัวเองอยู่ออกไปด้านนอกเพื่อพูดให้ทุกคนฟัง

          “พวกเราตัดสินใจแล้วว่าพวกเราจะช่วยพวกคุณเท่าที่ทำได้ครับ แล้วตอนนี้พวกเราต้องเริ่มจากอะไรก่อนเหรอครับ?” หลังจากตอบรับคำเสนอแบบชัดเจนไป หัวหน้าห้องก็ได้ถามว่าต้องทำอะไรก่อนเพื่อจะช่วยพวกเขา

          “อะ แฮ่ม ก่อนอื่นพวกท่านทุกคนพูดว่า สเตตัส เมื่อพวกท่านพูดจะปรากฏหน้าต่างสีใสขึ้นมาแต่คนที่มองเห็นจะมีแค่ตัวเองเท่านั้น สเตตัสจะบอกทั้งอาชีพ ค่าสถานะ และสกิลที่ตนเองมี” พอชายชรากล่าวจบเหล่าคนจำนวน 19 คน ก็ได้พูดคำว่าสเตตัส

          “สเตตัส ” เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งพูดขึ้น โดยเสียงของหญิงสาวที่คนอื่นได้ยินคงคิดว่าเป็นเพียงแค่หญิงสาวธรรมดา แต่อันที่จริงแล้วเธอเป็นผู้ชายที่ดำรงตำแหน่ง Top 2 แต่ทว่าเมื่อเกิดเหตุการณ์แปลกประหลาดเกิดขึ้น ร่างกายของเขาก็ได้เปลี่ยนมาเป็นผู้หญิง

///////////////////

ชื่อ: เรย์

เพศ: หญิง

อายุ: 16 ปี

เผ่า: มนุษย์

ธาตุ: พฤกษา

อาชีพ: พฤกษา

ฉายา: ผู้กล้าศักดิ์สิทธิ์

//////////////////

สวมใส่

ส่วนหัว: ไม่มี

ร่างกาย: ชุดนักเรียนชาย

ส่วนล่าง: กางเกงนักเรียนชาย

ส่วนเท้า: รองเท้าและถุงเท้านักเรียนชาย

อาวุธ: ไม่มี

/////////////////

สเตตัส

LV 0 [0/100 EXP]

HP 350/350

MP 50/50

DEF 115

MDEF 105

STR 5

INT 5

VIT 7

AGI 10

DEX 4

LUK 1

แต้มอัพสเตตัส: 0

/////////////////

สกิล

Check [LV 1]

วิธีใช้งาน: เพ่งสายตามองสิ่งที่ต้องการตรวจสอบ

รายละเอียด: สามารถตรวจสิ่งที่ต้องการตรวจสอบได้

Restore HP [LV 1]

วิธีใช้งาน: ใช้งานอัตโนมัติเมื่อไม่ได้ต่อสู้

รายละเอียด: ฟื้นฟู HP 10 หน่วยต่อ 30 วินาที

Restore MP [LV 1]

วิธีใช้งาน: ใช้งานอัตโนมัติเมื่อไม่ได้ต่อสู้

รายละเอียด: ฟื้นฟู MP 5 หน่วยต่อ 1 นาที

Create Seed [LV 1]

วิธีใช้งาน: คำร่ายคือ “สร้างเมล็ดพันธุ์” และคำร่ายเมื่อไม่ต้องการพืชนั้นแล้วคือ “ทำลายเมล็ดพันธุ์”

รายละเอียด: เสีย MP 10 หน่วย เพื่อใช้สกิล พลังโจมตี พลังป้องกัน บัพเสริม และผลผลิตจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

Tree Control [LV 1]

วิธีใช้งาน: คำร่ายคือ “ควบคุมพฤกษา” ถ้าหากไม่ใช้งานสกิลเป็นเวลา 30 วินาที สกิลจะถูกยกเลิกการใช้งาน

รายละเอียด: เสีย MP 25 หน่วย เพื่อใช้งานสกิลทุกๆ 5 นาที เมื่อสกิลถูกใช้งานเกิน 5 นาทีจะต่อเวลาเพิ่มโดยทันทีและเสีย MP 20 หน่วย รัศมีในการควบคุมอยู่ที่ 10 เมตร พืชที่ควบคุมจะมีพลังโจมตี พลังป้องกัน บัพเสริม ผลผลิต อัตราการเจริญเติบโต และอัตราการฟื้นฟูเพิ่มขึ้น 80%

ระยะเวลาคลูดาวน์: 40 นาที

Friendly Nature [LV 1]

วิธีใช้งาน: ใช้งานอัตโนมัติ

รายละเอียด: ต้นไม้ที่เป็นมิตรกับผู้ใช้สกิลจะได้รับพลังโจมตี พลังป้องกัน บัพเสริม ผลผลิต อัตราการฟื้นฟูเพิ่มขึ้น 50% หากผู้ใช้ใกล้ตาย ต้นไม้ที่เป็นมิตรจะเข้ามาปกป้องกันทีและจะยกเลิกปกป้องเมื่อผู้ใช้มี HP เต็มหรือได้สติเมื่อถูกทำให้สลบ

Pruksa Territory [LV 1]

วิธีใช้งาน: ใช้งานอัตโนมัติ

รายละเอียด: ต้นไม้ในรัศมี 50 เมตร เป็นมิตรและไม่โจมตีผู้ใช้สกิล แต่หากผู้ใช้สกิลตกอยู่ในอันตราย ต้นไม้โดยรอบจะเข้ามาปกป้องผู้ใช้สกิลทันที พลังโจมตี พลังป้องกัน และอัตราการฟื้นฟูเพิ่มขึ้น 80% (สกิลนี้ไม่มีผลทับซ้อนกับสกิล Tree Control)

Accelerate Growth [LV 1]

วิธีใช้งาน: ใช้งานอัตโนมัติเฉพาะพืชขอตนเองเท่านั้น

รายละเอียด: อัตราการเจริญเติบโตของเมล็ดพันธุ์เพิ่มขึ้น 100% หากปลูกในพื้นที่เหมาะสมความสามารถของสกิลจะเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า

Create Fruit [LV 1]

วิธีใช้งาน: คำร่ายคือ “สร้างผล”

รายละเอียด: เสีย MP 10 หน่วย เพื่อใช้สกิล สามารถสร้างผลไม้ได้ทันทีจากต้นไม้ของตนเองเท่านั้น บัพที่ได้จะเป็นแบบสุ่ม

คลูดาวน์: 10 นาที

[สกิลจะปลดล็อคหากเลเวลเพิ่มขึ้น]

//////////////////

          “เย้~ ได้อาชีพนักธนูล่ะ ถึงจะไม่ใช่หนังสติ๊กแต่มันน่าจะคล้ายๆ กัน ถือว่าเจ๊ากันไปก็แล้วกัน” เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้น

          “อาชีพโจร? เหมาะกับชั้นดีนี่” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นท่ามกลางคนจำนวนมากที่กำลังพูดคุยเรื่องอาชีพของตนเอง

          “เรย์~ เรย์อยู่ไหน? ถ้าได้ยินแล้วตอบด้วย” เมื่อมีคนเรียกชื่อของหญิงสาวคนหนึ่งก้ได้หันไปสบตากับคนที่เรียกตนอยู่

          “เธอเป็นใครงั้นเหรอ?” เหมือนว่าเธอจะเห็นว่าหญิงสาวสบตาด้วยจึงเดินเข้ามาหาพร้อมกับถามออกไป เนื่องจากหน้าตาของแต่ละคนนั้นเปลี่ยนไปทำให้ยากที่จะรู้ว่าใครเป็นใคร ยกเว้นครูเตยที่ทุกคนนั้นรู้ได้ทันทีเนื่องจากส่วนสูงที่สูงกว่าทุกคนในห้อง

          “อ่า...เรย์” หญิงสาวได้ตอบกลับไปเพียงสั้นๆ เพราะไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปยังไง

          “เรย์เหรอ? ตอนเป็นผู้หญิงก็น่ารักดีนะ” ผู้หญิงตรงหน้าได้พูดออกมาโดยไม่ได้สนเรื่องตอนที่เคยเป็นผู้ชายมาก่อน แต่พอรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นคนเธอจึงเดินเข้าไปกอดแขนแล้วลากไปแนะนำตัวกับคนอื่นๆ

          "ทุกคน เธอคนนี้คือเรย์น้า จำเอาไว้ด้วย" พอเริ่มแนะนำตัวทุกคนในห้องก็ต่างไม่อยากจะเชื่อ แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วก็ช่วยไม่ได้ หลังจากนั้นทุกคนก็กลับไปสนใจเรื่องของอาชีพต่อ

          “เรย์ แคทตี้ เนส และโม ทำไมพวกเขาถึงสลับเพศกันล่ะเนี่ย! นี่ชั้นฝันอยู่ใช่ไหม ใครก็ได้ช่วยตบหน้าชั้นที!” จู่ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเริ่มสติแตก ในขณะนั้นก้ได้มีคนเดินเข้าไปตบหน้าเพื่อเรียกสติ

          เพี๊ยะ!!!

          “จะ เจ็บ! ไม่ใช่ฝันนี่หว่า” พอได้สติเธอก็ทรุดตัวลงกับพื้นทันที

          “แล้วเรย์ได้อาชีพอะไรเหรอ?” หลังจากมีคนตบหน้าของหญิงสาวคนนั้นไปแล้ว หญิงสาวที่กอดแขนคนที่ชื่อว่าเรย์ก็ได้กล่าวถาม

          “อาชีพพฤกษา น่าจะเป็นคนปลูกต้นไม้สาย Summon” หญิงสาวที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ทำหน้างง เพราะว่าเธอนั้นไม่เคยเล่นเกมแนวนี้มาก่อนเลยไม่รู้

          "ผมได้อาชีพผู้กล้าล่ะครับ" จู่ๆ หัวหน้าห้องก็ได้บอกว่าตัวเองมีอาชีพผู้กล้า หลังจากนั้นไม่นานก็เริ่มมีคนกล่าวสรรเสริญเขาใหญ่เลย แต่คนที่อยู่ในห้องก็ไม่ได้สรรเสริญแต่อย่างใด

          “อะ แฮ่ม! ตอนนี้ขอให้ทุกอยู่ในความสงบ หลังจากนี้ข้าจะให้พวกท่านไปที่ห้องพักของท่านเพื่อพักผ่อนเสียก่อน” ชายชราได้กล่าวแข่งกับผู้คนจำนวน 19 คนก่อนจะตบมือ

          แปะๆ 

          หลังจากตบมือไป ไม่นานก็ได้มีเมดและพ่อบ้านได้เข้าไปจับคนที่เพศเดียวกันแล้วลากไปยังห้องพักของแต่ละคนในทันที 

_____

          ในเวลาต่อมา หลังจากที่เมดและพ่อบ้านได้พาทุกคนไปที่ห้องพักของตนเอง

          มุมมองของ เรย์ ชายหนุ่มผู้ดำรง Top 2 ของห้อง

          'ห้องดูเรียบง่ายชะมัด' หลังจากถูกเมดพามายังห้องพัก ผมก็ได้มองสำรวจทันที โดยห้องที่ผมอยู่ก็ไม่มีอะไรมากนอกจากเตียงหน้าต่าง โต๊ะเครื่องแป้ง และตู้เสื้อผ้า สีของห้องนั้นออกโทนสีขาวแดงที่ตัดกันอย่างลงตัว 

          “หากขาดหรืออยากได้อะไร สามารถเรียกดิฉันได้นะคะ ดิฉันจะออกไปรออยู่ด้านนอกค่ะ” ไม่นานเมดสาวที่พาผมมาที่นี่ก็ได้เปิดประตูออกไปจากห้อง เหลือไว้เพียงแค่ผมคนเดียวที่อยู่ที่นี่

          “แม้ว่าจเคยอ่านนิยายแนวนี้มาบ้าง แต่ไม่คิดเลยว่าจะเกิดขึ้นจริงๆ” ผมกล่าวในสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วพูดคำว่าสเตตัสในใจเพื่อเปิดหน้าต่างที่มีออกมา

          “ สร้างเมล็ดพันธุ์ ” ด้วยความอยากรู้อยากลองผมจึงเริ่มต้นใช้สกิล ในขณะที่ผมใช้สกิลผมก็ได้คิดถึงกุหลาบไปด้วย เมื่อพูดคำร่ายสกิลเสร็จก็ปรากฏเมล็ดกลมๆ สีดำกลางอากาศ ผมจึงนำมือเข้าไปคว้ามองสำรวจสักพักก่อนจะโยนลงพื้นไป

          “โห~” ผมรู้สึกแปลกใจที่เมื่อโยนมันลงพื้นมันก็ค่อยๆ เจริญเติบโตจนกลายเป็นต้นกุหลาบสูงประมาณหัวเข่าของผม ซึ่งเวลาที่มันเติบโตนานเกือบ 5 นาทีกว่าที่มันจะไม่เจริญไปกว่านี้ แต่ที่ผมแปลกใจคือพื้นที่นี่มันเป็นพื้นหินแต่มันก็เติบโตได้โดยใช้รากเป็นตัวค้ำยัน

          " ตรวจสอบ "

__________

[กุหลาบแดง]

ระดับ: ต่ำ

การเติบโต: 1 [0/10]

HP: 3/3

DEF: 0

การขาดน้ำ: 0/10

การขาดแสง: 0/10

รายละเอียด: ดอกไม้สามารถรวบรวมละอองเวทย์ในอากาศ เมื่อความจุของดอกไม้เต็ม ดอกของมันจะเรืองแสงออกมา เมื่อผู้ใช้สกิลสัมผัสจะได้รับ MP 3 หน่วยต่อ 1 ดอก

คุณสมบัติพิเศษ: กลิ่นหอมของกุหลาบช่วยทำให้ผ่อนคลาย

__________

          “...” ผมได้นั่งลงดูมันใกล้ๆ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปดม กลิ่นของมันนั้นไม่ต่างจากกุหลาบเลยสักนิดแต่กลิ่นแรงกว่ามาก จำนวนดอกของมันในตอนนี้มีเพียง 3 ดอกเท่านั้น

          “ความสามารถของมันคงต้องรอสินะ” หลังจากที่รู้ว่าต้องรอผมก็ได้ลุกไปนอนบนเตียงแล้วจ้องมองกุหลาบว่าความสามารถของมันจะพร้อมเมื่อไร่ จนเวลาผ่านไป 10 นาที ดอกทั้ง 3 ก็เรืองแสงสีแดงออกมา

          “โคมไฟ?” ผมมองดอกของกุหลาบที่กำลังเรืองแสงอย่างกับโคมไฟรูปดอกกุหลาบ แต่ก็น่าเสียดายที่เพียงแค่ตัวดอกเท่านั้นที่เรืองแสง เนื่องจากแสงของมันไม่ได้กระจายออกไปไหนเลยแม้แต่ใบเลี้ยงของมัน

          “มานี่สิ?” ผมพูดออกไปส่งๆ ไม่นานกุหลาบต้นนั้นก็ได้ใช้รากของมันเคลื่อนตัวมาหาผมที่กำลังนอนอยู่บนเตียงอย่างเชื่องช้า เมื่อมาถึงผมก็ได้เอามือไปจับต้นของมัน แต่แทนที่ผมจะโดนหนามของมันทิ่มแต่กลับไม่รู้สึกเก็บอะไรเลย อย่างกับว่าถ้าต้นไม้ต้นนี้ไม่ใช่ต้นที่ผมสร้างมาก็อาจจะโดนหนามทิ้งก็ได้

          “อืม~” ผมได้จับมันยกขึ้นมามองเหนือหัว รากของมันที่ห้อยลงมาแตะหน้าแต่มันก็รู้สึกจักจี้เล็กน้อยเพราะรากของมันขยับไปมาราวกับมีชีวิต

          "ของีบสักพักก็แล้วกัน" เมื่อหมดความสนใจผมก็ได้วางกุหลาบลงบนตัวของผมแล้วหลับตานอน

TO BE CONTINUED