"พี่คณิน" นี่ใช่มั้ยคนที่เขาอยากให้มาเจอ พี่คณินนี่เอง ฉันรีบวิ่งเข้าไปกอดพี่คณินทันที ลืมไปเลยว่ากำลังท้องอยู่
"ว้าย อย่าวิ่งค่ะลูกสาวท้องอยู่ค่ะท้องอยู่" พี่คณินรีบปรามฉันทันที สายตาก็เหลือบ มองคนตัวโตที่เดินมาข้างๆ กลัวโดนดุละสิ
"คิดถึงนี่แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่ได้คะ"
"ก็สามีเรานั่นแหละ ทำเรื่องเองทุกอย่างพี่ก็เลยต้องมา"
"ดีใจจังเลยที่พี่คณินกลับมาหนูจะได้มีเพื่อน" ไม่ดีใจได้ยังไงเมื่อคืนเขาบอกว่าจะพาฉันมาทำงานด้วยทุกวันเพราะไม่อยากให้อยู่คนเดียว เกิดเป็นลมเป็นแล้ง เวียนหัว หน้ามืด ตาลาย โอ๊ย บลาๆ ฉันก็เลยโอเค มาด้วยก็มาด้วยจะได้ตัดปัญหาเพื่อความสบายใจของทุกคน เพราะเราสองคนขอย้ายมาอยู่ที่คอนโด ทีแรกคุณแม่ของเขาไม่ยอม แต่เฮียให้เหตุผลว่าอยากใช้เวลาอยู่กับฉันสองต่อสองคุณแม่ก็เลยยอม
"อะ แฮ่ม"
"เอ่อ คุณนิกกี้สวัสดีค่ะ "
"พี่ไปทำงานก่อนนะ พักเที่ยงไปกินส้มตำกัน " กำลังอยากกินอยู่พอดี คิด
