Chapter.4 งานเลี้ยง
1275 Words
โรงแรม FVD
ฉันยืนหมุนซ้ายหมุนขวาหน้ากระจกจะครบสิบรอบได้อยู่แล้วตอนนี้ ฝีมือการแต่งหน้าของพี่คณินสวยมาก ฉันแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่าคนในกระจกคือฉันชุดที่ฉันใส่วันนี้คือชุดที่คุณนิกกี้พาไปซื้อเมื่อช่วงบ่าย เขายังซื้อรองเท้าคู่สวยและซื้อของกินมาให้ฉันใส่ตู้เย็นอีกตั้งเยอะ ยอมรับเลยว่าดีมาก ดีมากจริงๆ
"แหมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะ " พี่คณินที่กำลังถ่างตาปัดมาสคราร่าอยู่แซวขึ้น ตอนนี้เราสองคนและพนักงานคนอื่นๆอยู่ที่โรงแรมซึ่งเป็นสถานที่จัดงานรวมถึงที่พักของพวกเราคืนนี้ด้วย เป็นนโยบายของบริษัทที่เปิดห้องพักให้กับพนักงานเพราะเกรงว่าจะกลับบ้านไม่ไหว เชื่อแล้วล่ะว่าบริษัทนี้ทุ่มทุนและทุ่มเทกับพนักงานแค่ไหน
"เกิดมาก็เพิ่งเคยแต่งแบบนี้แหละค่ะ "
"พี่ว่าไม่ใช่หรอกม้าง คงจะปลื้มชุดที่ใส่กับรองเท้าคู่นั้นมากกว่า"
"พี่คณินน่ะ อย่าแซวสิคุณนิกกี้คงไม่อยากขายหน้าที่หนูแต่งตัวเชยๆ มาร่วมงานคืนนี้เท่านั้นเอง " ที่จริงกะจะงัดชุดที่สวยที่สุดมาใส่ ซื้อเก็บไว้เมื่อ 5 ปีที่แล้ว พอคุณนิกกี้ได้ยินถึงกับส่ายหน้าลากฉันออกไปซื้อชุดใหม่ทันที เขาให้เหตุผลว่าเป็นถึงผู้ชนะการออกแบบเสื้อผ้าแต่ดูแต่งตัวอย่างกับคุณป้ายุค 90 เอิ่ม ซีเรียสก็ตรงนี้นี่แหละ แล้วทำไมฉันชอบแบบนี้จะเป็นดีไซเนอร์ทั้งทีก็ต้องมีสไตล์เป็นของตัวเองสิ
"อะๆ ไม่แซวแล้วก็ได้ แต่รู้อะไรมั้ย คุณนิกกี้ไม่เคยซื้อของให้ใครแบบนี้เลยนะ ขนาดพนักงานดึกดำบรรพ์ยังได้แค่คุกกี้แค่สองกล่อง มงลงแล้วค่ะลูกสาว "
"ขนาดนั้นเลยหรือคะพี่คณิน "
"ก็ใช่น่ะสิ เขาอาจจะชอบเราก็ได้นะ"
"ไม่มีทาง ระดับคุณนิกกี้ไม่มาชายตาแลคนแบบหนูหรอกค่ะ" พี่คณินพูดอะไรแปลกๆ
"ก็ดีแล้วพี่ไม่อยากให้หนูต้องมานั่งเสียใจ คุณนิกกี้น่ะเขามีแฟนอยู่แล้ว อย่าไปเผลอชอบเขาก็เป็นพอพี่ไม่อยากให้หนูต้องมานั่งเสียใจทีหลัง" มีแฟนแล้วเหรอ ทำไมคำนี้ทำให้ฉันรู้สึกใจหวิวๆ ก็ดีมีแฟนแล้ว
"ออหรือคะ "
"เป็นไงปากสีนี้สวยมั้ย " พี่คณินหันหน้ามาพร้อมกับโพสต์จิกเบาๆ
"สวยมากค่ะ จะถูกจะแพงเอาแดงไว้ก่อน"
"น่ารักที่สุด พร้อมรึยัง"
"พร้อมค่ะ" ได้เวลาลงไปห้องจัดเลี้ยงแล้วคืนนี้ท่านประธานบอกพวกเราให้เต็มที่ที่สุด อาหารเครื่องดื่มไม่อั้น รู้สึกเป็นเกียรติจังที่งานนี้จัดขึ้นเพราะฉันด้วยส่วนหนึ่ง
...........................................
"อีหนูเบาๆ ค่ะ ให้เกียรติชุดที่ใส่ด้วย ตายแล้ว" ขณะที่ฉันกำลังยัดขนมเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้น ก็โดนพี่คณินดึงมือห้ามไว้
"ก็มันอร่อยนี่คะ " นานๆ จะได้กินของอร่อยในงานหรูๆ แบบนี้สักที ยังมีน้ำสีสวยเยอะแยะทำให้เลือกไม่ถูกเลยว่าจะเลือกแก้วไหนดี
"รักษาภาพพจน์หน่อยสิคะ อย่าลืมว่าต้องขึ้นเวทีไปรับรางวัลอีกเดี๋ยวชุดเปื้อนหมด อ๊ะๆ วางเลยค่ะแก้วนั้น อย่างแรงเลยไม่เคยแบบหนูแก้วล้มตึงแน่ๆ เอาไว้หลังจากรับรางวัลนะคะค่อยดื่ม"
"ออ โอเคค่ะ ได้ค่ะ " ฉันคืนแก้วน้ำสีสวยให้พนักงานไว้ที่เดิมก่อนที่จะจัดระเบียบชุดให้เข้าที่เตรียมตัวขึ้นเวทีรับรางวัล
"หันหน้ามานี่พี่เติมปากให้ จริงๆ เลยนะเรา "
"ขอโทษค่า ขอบคุณนะคะ" ผู้ช่วยที่น่ารักของฉัน ฉันยื่นปากจู๋ให้พี่คณินเติมแต่ก็ต้องโดนดุอีกครั้งที่ยังทำเป็นเล่น ก็อยากแกล้งนี่
"เรียบร้อย สวยมาก"
...................................
ผมเพิ่งมาถึงงานมัวเตรียมตัวและมีงานด่วนเข้ามาเมื่อเข้ามาในงานก็ถึงพิธีมอบรางวัลพอดี ดีที่มาทัน
"ขอเชิญคุณฝนพาขึ้นรับรางวัลด้วยค่ะ" เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยง ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่านั่นคือยายเด็กฝึกงาน ชุดที่ผมเลือกให้เข้ากับเธอมาก ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสวยราวกับรูปปั้นเป็นวันที่เธอสวยมากจริงๆ ฝนพา
"คุณนิกกี้คะเชิญขึ้นมอบรางวัลด้วย"
"เอ่อ เออ อืม" เสียงเรียกของเลขาส่วนตัวทำให้ผมหลุดจากภวังค์
"ขอเสียงปรบมือให้ด้วยค่ะ" ฝนพาวันนี้เธอสวยมากจริงๆ รอยยิ้มของเธอช่างสดใสคงดีใจมากสินะที่ก้าวสู่ความสำเร็จได้อีกขั้น
เมื่อพิธีการต่างๆ เสร็จสิ้นลงทุกคนก็สนุกกับปาร์ตี้กันต่องานนี้ผมบอกแล้วทุกอย่างไม่อั้น นานๆ บริษัทของเราจะมีงานเลี้ยงแบบนี้สักครั้ง
"ยินดีด้วยนะ" ผมตั้งใจมาแสดงความยินดีอย่างเป็นทางการกับเธอ เธอเป็นแค่เด็กฝึกงานแต่ฝีมือที่มีกับพรสวรรค์ไม่ธรรมดาเลย การตัดสินครั้งนี้ผมมีโอกาสเข้าร่วมฟังความเห็นจากคณะกรรมการด้วย กรรมการทุกคนต่างเห็นพ้องต้องกันว่าผลงานของเธอควรได้รางวัลและชนะการประกวดในครั้งนี้
"ขอบคุณค่ะ"
"ชุดเป็นไงชอบรึเปล่า ฉันคิดว่ามันดีกว่าชุดคุณป้าที่เธอเตรียมไว้อีกนะ" ไม่อยากชมให้เหริงแต่ก็จริงอย่างที่ผมพูดออกไป
"ก็สวยดีค่ะขอบคุณนะคะที่เลือกให้"
"เพื่อบริษัท ก็ต้องเลือกให้ดีอยู่แล้ว แต่ก็สวยดีนะ " สุดท้ายก็อดชมเธอไม่ได้ ก็สวยจริงๆ สวยจนผู้หญิงในงานทุกคนดูด้อยไปเลย
"......"
"ขอตัวก่อนนะแล้วเจอกันวันทำงาน" หลังเลิกงานคืนผมจะไปต่อกับไอ้เพื่อนๆ สักหน่อย นัดไอ้เอเดนกับไอ้เจฟไว้ ส่วนไอ้คิมกับไอ้มิกิรายนั้นติดลูกติดเมียมาไม่ได้ พรุ่งนี้เป็นวันหยุดกะว่าจะเต็มที่สักหน่อย หาสาวๆ มาผ่อนคลายสักคนสองคนน่าจะดี
"ค่ะ"
"ฝน อะดื่มให้กับความสำเร็จของเรา" พี่คณินเดินมาพร้อมกับแก้วน้ำสีสวยที่ฉันจะดื่มมันก่อนหน้าขึ้นเวที
"ไหนพี่คณินบอกว่ามันแรงไงคะ"
"เอาน่า แค่จิบๆ นิดๆ มาดื่ม"
"โอ๊ยพี่คณินหายไปไหนเนี่ย" เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบจะเที่ยงคืน คนภายในงานเหลืออยู่ไม่มาก ฉันสอดส่ายสายตาหาพี่คณินสุดท้ายก็เจอยืนกอดคอผู้ชายเต้นรำอยู่กลางฟลอว์
" พี่คณินหนูกลับก่อนนะคะ ไม่ไหวแล้ว" ฉันรู้สึกมึนหัวขึ้นมาเพราะฤทธิ์ของน้ำสีสวยที่กินเข้าไป จิบเล่นไปหลายแก้ว
"โอเคๆ ได้ๆ ไม่ต้องล็อกห้องนะเดี๋ยวพี่ตามไป ขอหาความสุขแป๊บนึง" เป็นแบบนี้ตลอดเลย
"ได้ค่ะ หนูไปก่อนนะ" ฉันเดินขึ้นห้องทันที ไม่ไหวแล้วขอล้างหน้าเปลี่ยนชุดก็พอ เพราะอยากนอนใจจะขาด ฉันทิ้งตัวลงบนที่นอน พยายามข่มตาให้หลับแต่ก็ไม่เป็นผล โลกหมุนติ้วๆ ต่อไปจะไม่กินอีกแล้ว
เสียงเปิดประตูห้องสงสัยพี่คณินจะกลับมาแล้ว ถามพี่คณินดีกว่าเผื่อมียาพารา ถ้าไม่กินนอนไม่ได้แน่ๆ
"พี่คณินคะ มียา .... เอ่อ คุณนิกกี้"
"ฝนพา ช่วยฉันด้วย"
.................................
- Writer
