❤️BAD FOR❤️หลงเริง

ตอนที่1 prestige

ก๊อกกกกก

เสียงเคาะประตูที่น่าเบื่อในทุกๆ วันที่เกิดขึ้นในช่วงเช้าของฉัน และไม่ใช่ใครที่ไหนเพราะนั้นคือน้องชายต่างแม่ของฉันนั้นเอง 'กาฟิวส์' ที่เคาะประตูเรียกฉันแบบนี้เป็นประจำในขณะที่ฉันกำลังนอนหลับมาได้แค่ไม่กี่นาทีเพราะฉันต้องออกไปทำงานดึกๆ มาทุกวันและเข้าเรียนตอน10โมงกว่าตลอด

ที่บ้านหลังนี้มีเพียงแค่ฉันและพ่อที่ต้องออกไปทำงานหาเลี้ยง2คนที่เอาแต่ผลาญเงินไปวันๆ และไม่เคยช่วยดูแลค่าใช้จ่ายในบ้านเลยแม้แต่น้อย

ฉันต้องทำงานในช่วงกะดึกที่ผับเพราะเงินดีและเป็นที่ที่รุ่นพี่แนะนำให้รู้จักอีกด้วย แต่ก็พยายามหางานอื่นๆ พิเศษทำควบคู่อีกด้วย ฉันต้องหาเงินให้ได้เยอะพอสมควรเพื่อต้องนำเงินไปผ่อนจ่ายค่าใช้จ่ายต่างๆ ภายในบ้านและให้ไอ้น้องชายคนนี้อีก

ฉันเรียนอยู่ปี3คณะวิศวกรรมเพราะฉันอยากที่จะตามรอยแม่ที่เรียนมาทางด้านนี้เหมือนกัน ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนสักเท่าไหร่เพราะฐานะที่ต่างจากพวกเขาอย่างสิ้นเชิง

แต่โชคดีมากที่มีคนคบอยู่อย่างจีจี้ที่เป็นสาวสองที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่ม.ต้นและไวพจน์ที่พึ่งเจอกันตั้งแต่ขึ้นปีหนึ่ง

สองคนนี้ถือว่าฉันสนิทกับพวกเขามากมีอะไรก็ปรึกษาสองคนนี้ตลอดโดยเฉพาะเรื่องเรียน ยัยจีจี้ถือว่าเรียนเก่งที่สุดในแก๊งเลยฉันและไวน์พจน์เลยฝากความหวังไว้ที่นางตลอด

ฉันค่อยๆ ลงจากเตียงนอนสุดแข็งและค่อยๆ เดินไปเปิดประตูอย่างช้าๆ ไม่ได้เร่งรีบอะไรมากเพราะมันก็เป็นเรื่องเดิมๆ ที่มันเคยทำและขอประจำ

"เงินอ่าทำเปิดช้าจังวะ!!! ไปสายทำไง"ไอ้เด็กนิสัยเสียนั้นตะโกนใส่ฉันเหมือนเช่นเคยเพราะมันนี้แหละตัวผลาญเงินตัวดี ถ้าฉันไม่เห็นแก่พ่อฉันคงจะหนีย้ายออกไปให้พ้นๆ 2คนนี้แล้ว

ฉันเดินเข้าไปหยิบกระเป๋าตังค์และหยิบแบงก์ร้อยใบหนึ่งยื่นให้กับมัน กาฟิวส์ยืนมองหน้าฉันอย่างไม่พอใจเอามากๆ เพราะปกติมันจะรีดไถฉันวันละ300เป็นต้น

"ทำไมให้น้อยวะ กูไม่พอใช้เว้ย!!!"ฉันไม่ได้สนใจไอ้เด็กนี้เลยด้วยซํ้าเพราะนอกจากมันจะเกเรนิสัยเสียมันยังติดพนันบอลเอามากๆ

"เห้ยยยย!!!เอามาอีกดิวะ กูไม่พอใช้ไง!!"

"กูมีแค่นี้ จะเอาไม่เอาก็ตามใจมึง น่าเบื่อชิป"

"เห้ยยย กูต้องใช้นะเว้ย!!!"ฉันยังคงไม่สนใจและพยายามที่จะปิดประตูห้องนอนของฉันไปก่อนที่มันจะผลักประตูและพุ่งเข้ามาตบแก้มนุ่มๆ ของฉันทันที

ปั้วววว!!!

เลือดที่ไหลออกมาจากมุมปากทำเอาฉันนิ่งไปเลยทีเดียวและนี้ไม่ใช่ครั้งแรกแต่มันเป็นหลายๆ ครั้งแล้วที่ฉันโดนน้องชายต่างแม่ตบแบบนี้

"อย่ามาตอแหลกู"

"ก็ฉันมีแค่นี้อ่ะอีกไม่กี่วันฉันก็ต้องจ่ายค่าเทอมค่านํ้าค่าไฟอีก แกกับแม่แกเคยทำอะไรบ้างปะ ได้แต่แบมือขอเงินอ่ะ ฉันก็เหนื่อยเหมือนกันนะเว้ย!!"ฉันเลือกที่จะตะโกนออกมาก่อนที่ทั้งพ่อและแม่เลี้ยงของฉันจะเดินเข้ามาในห้องนี้เช่นกัน

"อ่านี้ฟิวส์เอาเงินพ่อไปนะ พรไปส่งลูกปะ"ฉันยืนมองเงินที่พ่อยื่นให้มันอย่างไม่พอใจมากนักเพราะกว่าพ่อจะหาเงินมาได้แต่ละบาทและก็ต้องยกให้แม่เลี้ยงนั้นและน้องชายของฉันตลอด

"ไปเหอะฟิวส์ลูก อยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์"ฉันกับป้าพรแทบจะไม่สนิทสนมกันเลยด้วยซํ้าและปะทะอารมณ์กันบ่อยมากเพราะเขาเอาแต่ทำตัวเป็นคุณนายไปวันๆ โดยที่ไม่ทำอะไรเลย

"เจ็บไหมมิราส์"

"หนูเจ็บไม่เท่ากับที่พวกมันทำหรอกค่ะ หนูเคยบอกพ่อแล้วนะคะที่หนูทนเพราะหนูเห็นแก่พ่อ แต่ถ้าวันไหนมันไม่ไหวจริงๆ ....หนูจะไปแล้วจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก"ฉันไม่ได้สบตาท่านเลยด้วยซํ้าเพราะสิ่งที่ฉันพูดมันก็แค่ก็คำพูดตอนที่ฉันโกรธก็แค่นั้น

"พ่อเข้าใจนะลูกถ้าวันที่หนูไปจริง หนูก็อย่าลืมติดต่อพ่อมาด้วยนะให้พ่อได้รู้เรื่องราวของลูกบ้างไม่ใช่ว่าหายไปเลย"พ่อพูดออกมาด้วยความเป็นห่วงแต่ถ้าจะให้ฉันไปจริงๆ ฉันคงไม่ยอมติดต่อกลับมาแน่ๆ เพราะฉันอยากตัดขาดกับคนพวกนี้ซะเว้นแต่พ่อของฉันเองที่ต้องทนอยู่กับคนพวกนี้

"หนูขอตัวก่อนนะคะพ่อ หนูต้องไปมหาลัย"ฉันพูดจบก็เดินเข้าไปในห้องนํ้า อาบนํ้าแต่งตัวเพื่อจะเดินทางไปมหาลัย ชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอและเสื้อช็อปของคณะ ฉันยอมรับว่ามันโอเครกับฉันเอามากๆ

ฉันเดินถือกระเป๋าผ้าและชีทลงไปยังชั้นล่างเพื่อที่จะเตรียมตัวออกไปทันที แต่ก็มีสายตาของแม่เลี้ยงที่มองมาอย่างไม่พอใจเอามากๆ ฉันเลือกที่จะไม่สนใจและเดินออกไปจากตรงนั้นให้ได้เร็วที่สุด

"ไร้มารยาท ไม่เห็นหรอผู้ใหญ่นั่งเนี่ย"ฉันยืนแน่นิ่งไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยก่อนที่จะหันไปไหว้ผู้เป็นพ่อแต่เพียงผู้เดียวและใส่รองเท้าเดินออกไป

ฉันเดินออกมาจากที่บ้านเพื่อจะไปต่อรถเมล์และเดินทางไปที่มหาวิทยาลัยและมันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ฉันไม่ได้อยู่กับพ่อตั้งแต่เกิดเพราะพ่อกับแม่หย่ากันและแต่งงานมีลูกใหม่

พ่อไม่เคยเลี้ยงดูหรือส่งเสียฉันเลยเพราะลำพังแค่ตัวท่านก็เกือบจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว แต่พอตอนที่ฉันกำลังจะจบจากโรงเรียนแม่ก็ดันโดนรถชนและเสียชีวิตไปจึงทำให้ฉันได้มาอยู่กับครอบครัวใหม่ของพ่อ

ฉันต้องพยายามดิ้นรนหาเงินเองใช้จ่ายทั้งค่าเทอมค่าส่วนตัวแถมแม่เลี้ยงของฉันยังขู่บังคับให้จ่ายค่านํ้าและค่าไฟอีก

ภาระของฉันจึงต้องเพิ่มขึ้นเอามากๆ แต่ก็ยังมีความโชคดีที่ฉันเป็นเด็กทุนแต่ก็ยังไม่พอใช้จ่ายอยู่ดีในแต่ละวัน