ตอนที่3หนี้
1156 Words
วันนี้ฉันเลือกที่จะไม่ไปมหาลัยเพราะสภาพของฉันตอนนี้ดูแทบจะไม่ได้เลยด้วยซํ้า ฉันจึงไลน์ไปหาเพื่อนให้ลาป่วยให้ฉันด้วยเพื่อกลับมาตั้งตัวเองให้ได้ และเริ่มหางานใหม่ทำแทน
ก๊อกๆๆๆๆๆ
เสียงเคาะประตูในยามเช้าเหมือนเช่นเคยและแปลกที่ว่าฉันนอนได้มากกว่าทุกวันเสียอีก ฉันเดินไปหยิบเงินแบงค์ร้อยสองออกมาก่อนที่จะเปิดประตูและพบเข้ากับผู้เป็นพ่อที่ยืนอยู่
"มิราส์ มีอะไรรึเปล่าลูก"ฉันส่ายหัวตอบกลับพ่อไปและยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นก่อนที่ไอ้ฟิวส์จะเดินเข้ามาทางฉันและแบมือขอตังกับฉันเหมือนทุกครั้ง
"แค่นี้หรอวะ!!!"ฉันพยักหน้าตอบกลับอย่างคนไม่มีเรี่ยวแรงเพราะฉันแทบจะไม่อยากทำอะไรเลยในสถานการณ์ตอนนี้
"มึงเป็นไรวะ เมื่อคืนก็กลับเช้าแถมตายังบวมอีกโดนไล่ออกอ่ะดิ"ฉันเหงยหน้าขึ้นไปมองมันทันทีไม่รู้ว่ามันรู้ได้ไงกับเรื่องนี้ถึงแม้มันจะเดาก็คงเดาออกมาได้ไม่ยากเพราะฉันมันไม่เหมือนในทุกๆครั้ง
"อือ ช่วงนี้ก็ใช้ประหยัดหน่อยละกัน ฉันมีเงินไม่เท่าไหร่อ่ะ ค่าเทอมก็ไม่ได้จ่ายแถม.....ค่าเช่าบ้านก็ไม่มีให้อีก"ฉันแทบจะไม่กล้าสบตาใครเลยทั้งนั้นเพราะฉันแทบจะเหมือนที่พึ่งของที่บ้านในทุกๆวันเลย
"ได้ไงอ่า งั้นมึงก็รู้ไว้อีกอย่างนะว่ากูติดหนี้พนันบอลต้องจ่ายให้เค้าแล้วด้วย มึงรีบไปหาเงินเลยนะมิราส์"ทั้งฉันและพ่อต่างจ้องหน้าไอ้ฟิวส์อย่างตาขมักเขม้นก่อนที่เสียงอ็อดจะดังขึ้นมาทำเอาฉันหลุดจากความคิดนั้นทันที
แต่ยังไม่ทันไรชายชุดดำก็เดินตรงเข้ามาในบ้านและใช้ปืนจี้ทุกคนก่อนที่จะลากตัวพวกฉันไป พวกมันไม่ได้พูดอะไรได้แต่เงียบอยู่แบบนั้นตลอดทาง
ฉันรู้สึกหวั่นๆกับเหตุการณ์นี้ไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นอีกกันแน่เพราะเรื่องที่ฉันเจอมามันก็มากพอแล้วแถมไอ้น้องชายสุดเฮงซวยของฉันดันไปติดหนี้พนันบอลอีก ฉันได้แต่ก้มหน้าก้มตายอมรับชะตากรรมนั้นไปและภาพของนายนั้นก็เข้ามาในหัวของฉันทันทีหรือฉันต้องยอมเสียเกียรติเพื่อแลกกับเงินมาใช้ค่าหนี้นี่ซะ
ตลอดทั้งทางฉันเอาแต่เงียบมีแค่ป้าและไอ้ฟิวส์ที่ต่างร้องไห้และซุบซิบกันไป พ่อที่เอาแต่จับจ้องมองใบหน้าของฉันอย่างไม่คลาดสายตาเพราะความเป็นห่วงลูกสาว ก่อนที่พวกมันจะพามาที่โกดังร้างแห่งหนึ่งพวกมันทั้งลากและผลักทั้งฉันและทุกคนให้เดินไป
สายตาของฉันที่จับจ้องมองใครบางคนที่ฉันเหมือนจะคุ้นๆหน้าของเขาก่อนที่พวกมันจะดันพ่อป้าพรและไอ้ฟิวส์ให้นั่งลงกับพื้นตรงนั้นและลากฉันแยกออกมานั่งอยู่ตรงข้างเก้าอี้เปล่าตรงหน้าทุกคน
เสียงริมฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ๆฉันทีละนิดๆและฟุบนั่งลงตรงเก้าอี้นั้นไปกลิ่นนํ้าหอมที่ฉันเคยได้กลิ่นค่อยๆเตะจมูกของฉันไปก่อนที่ฉันเองจะค่อยๆเหงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าหนี้คนนั้นและเขาก็มองฉันอยู่แล้วก่อนหน้านี้
"นาย~~"ฉันแทบจะไม่อยากเชื่อสายตาของฉันเลยเพราะคนข้างๆของฉันนั้นคือคนที่ฉันตบและด่าเขาตั้งแต่เมื่อวานแล้วทำเอาฉันยิ่งสั่นไปมากกว่าเดิมเพราะความชั่วที่พลั้งตัวออกไป
"จำฉันได้ด้วยงั้นหรอ หึ!!ดี"มาฟอร์ก้มลงมาหาฉันก่อนที่จะดึงข้อมือของฉันให้ลุกขึ้นและกระตุกข้อแขนของฉันให้ล้มลงไปบนตักของเขา
"มาฟอร์!!!"
"ติดหนี้ก็ต้องคืนเงิน แต่ถ้าไม่คืน...ก็ต้องมีอะไรมาแลกเปลี่ยน"พูดจบเขาก็ก้มลงมาไซร้ซอกคอขาวของฉันไปก่อนที่ฉันจะดีดตัวออกมาให้ห่างจากเขาแต่ก็หนีไปไหนไม่ได้เพราะมาฟอร์ล็อคตัวฉันไว้แน่นเอามากๆ
"ถ้าคุณอยากได้อีนี้ก็เอาไปเลยค่ะ แต่อย่าทำไรพวกเราก็พอ"ป้าพรพูดออกมาและเข้าไปโอบกอดลูกชายของเขาที่สั่นเกรงอยู่ตอนนี้
"เหอะ!!! เอาไงล่าฉันจะให้โอกาสพวกแกกลับไปหาเงินก็ได้แต่ภายในวันนี้นะ แต่ถ้าไม่มีปัญญาจริงๆเธอก็ไปเอากับฉันซะ"เขาพูดออกมาอย่างหน้าไม่อายทำเอาฉันได้แต่จ้องมองใบหน้าของเขาไปแบบนั้นอย่างเงียบไปพร้อมทั้งนํ้าตา
"มิราส์เรากลับไปหาเงินกันก็ได้นะลูกไปถามยืมคนอื่นก่อน หนูไม่ต้องแลกศักดิ์ศรีของหนูแบบนี้ก็ได้"ก็ใช่ถ้าฉันแบกหน้าไปขอยืมเงินไวพจน์และจีจี้ก่อนก็ได้
"เงินตั้ง5ล้านใครจะไปกล้าให้ยืม เธอแค่นอนกับฉันมันคงไม่เสียอะไรมากหรอกมั้ง"เขาพูดพร้อมแสยะยิ้มออกมาเพราะเงินตั้ง5ล้านจีจี้กับไวพจน์คงคิดที่จะให้ยืมก็จริงแต่ฝ่ายครอบครัวเขานี้สิ
ฉันได้แต่ก้มหน้าคิดอะไรไปเพื่ออยากจะแก้ไขปัญหานี้ แต่ทุกอย่างมันกลับค่อยๆชนมุมที่ละน้อยๆไปจนไม่มีทางออกไปหมดเพราะตอนนี้ชีวิตและสภาพฉันก็เอาแทบจะไม่รอด
"คุณก็ให้เค้าไปเหอะ ดีกว่าพวกเราตายนะอีนี้แค่นอนกับเค้าเองคงไม่เป็นไรหรอก"ฉันค่อยๆเหงยหน้าขึ้นไปมองแม่เลี้ยงสุดแสนจะชั่วร้ายของฉันที่มีความคิดตํ่าๆแบบนี้และคิดรักตัวเองและลูกมากกว่า
"ใช่พ่อเงินตั้ง5ล้าน ให้มันไปนอนกับเค้าก่อนแล้วค่อยหาเงินไถออกมาก็ได้"คำพูดของฟิวส์ก็ไม่ต่างจากแม่ของมันเลยแต่ก็ดีที่มันคิดที่จะช่วยฉันและสำนึกอยู่บ้างเล็กน้อย
"เอาไง!!!กูไม่มีเวลามากพอนะเว้ย!!!"เสียงตะโกนที่ดังออกมาข้างหูของฉันมันทำให้ฉันหลุดออกมาจากความคิดทันทีและหันไปสนใจคนตรงหน้าแทน
"นายฉัน......"
- Writer
