ตอนที่4 ใช้หนี้

1628 Words

"ฉันไม่ได้ถามเธอ อย่าสะเออะ!!!!!"และคำพูดนั้นทำเอาฉันเงียบลงไปและจ้องมองพ่ออย่างกดดันเพราะตอนนี้พ่อเหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมาแต่ก็ไม่ยอมพูด "มิราส์แล้วพ่อจะช่วยหนูให้ได้ไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง"และที่พึ่งสุดท้ายของฉันก็จบลงเพราะคนที่ฉันรักและเชื่อใจมากที่สุดกลับทำแบบนี้กับฉันแทนที่จะหาหนทางอื่นแทนการขายลูกสาวตัวเองแบบนี้ เสียงหัวเราะในลำคอข้างหูของฉันก่อนที่จะดันตัวให้ฉันลุกขึ้นร่างกายที่สั่นคลอนและอ่อนเพลียเอามากๆทำเอาฉันยืนแทบไม่ไหวจนคนตัวสูงต้องโอบกอดฉันเอาไว้แบบนั้น "เหอะ!!!!ดูเหมือนใครๆก็รักเธอมากนะมิราส์"คนตัวสูงก้มลงมาบอกกับฉันและสายตาที่มองสามคนนั้นไปอย่างชัยชนะ "พ่อไม่ต้องหาทางช่วยหรอก หนูจะหาทางของหนูเอง พ่ออย่าลืมที่หนูพูดนะคะถ้าวันไหนที่หนูทนไม่ไหวจริงๆ......หนูจะออกไปแล้วไม่กลับมาอีก พอหมดหนี้ของมาฟอร์เมื่อไหร่หนูจะเดินทางไปตามทางของหนูแล้วจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพ่ออีก"ฉันเลือกที่จะพูดและสบสายตาของพ่อเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่คนตัวสูงจะกระชากฉันให้ไปจากที่นั้นทันที "เลิกพล่ามได้ปะ มากับฉัน"พูดจบมาฟอร์ก็เดินลากฉันออกไปจากตรงนั้นทันที ฉันได้แต่ร้องไห้เดินตามเขาไปก่อนที่มาฟอร์จะดันฉันเข้าไปในรถหรูของเขาที่เขาเองเป็นคนขับ "เลิกร้องไห้ได้ละ น่ารำคาญว่ะคืนนี้เธอต้องทำหน้าที่ของเธอให้ดีนะมิราส์"ตลอดทางฉันได้แต่เกรงและไม่แม้แต่จะสบตาของเขาเลยด้วยซํ้าเพราะความกลัวที่ถาโถมทำให้ฉันแทบจะทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว มาฟอร์ขับรถพาฉันออกไปอย่างเร็วมากเหมือนกับนักแข่งที่ขับขี่บนสนามเลยก็ว่าได้ "นะ....นาย~~"เสียงแผ่วเบาที่เอ่ยขึ้นทำลายบรรยากาศนั้นด้วยความสั่นกลัวก่อนที่มาฟอร์มาหันมาหาฉันเล็กน้อยและกลับไปมองถนนแทน "พรุ่งนี้บ่ายฉันต้องไปสอบอ่ะ แล้ว...ชุดฉันอ่านายพาฉันกลับบ้านก่อนได้ไหมมาฟอร์"เขาไม่ได้ตอบกลับหรือสนใจอะไรฉันเลยด้วยซํ้าและขับรถตรงไปทันทีจึงทำให้ฉันเอาแต่เงียบอยู่ตรงนั้นไป ก่อนที่จะมาถึงที่ลานจอดรถของคอนโดหรูแห่งหนึ่งเขาเปิดประตูออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนที่ฉันจะเปิดประตูรถออกและเดินตามเขาไป "ฉันให้คนเก็บของมาให้แล้ว"เสียงแข็งกร้าวเอ่ยออกมาขณะที่กำลังเดินเข้าลิฟท์และฉันก็จำใจต้องเดินตามเขาเข้าไปเช่นกัน สายตาของเขาที่จับจ้องมองมาทางฉันไม่หยุดและไม่ได้สนใจอะไรเลยทั้งนั้น "เออ....มาฟอร์ ฉัน....."ฉันพูดกํ้าๆกึ่งๆเพราะเริ่มรู้สึกหวาดกลัวเข้ามาเต็มที่ก่อนที่เสียงของลิฟท์จะเปิดออกเลยทำให้พวกเราต้องก้าวขาเดินออกไป ห้องเขาเป็นห้องบนสุดของตึกมีอยู่แค่ห้องเดียวบนนี้ มาฟอร์เดินมุ่งตรงเข้าไปในห้องและยื่นมือเข้ามาจับแขนฉันทันทีก่อนที่จะลากฉันไปยังห้องนอนห้องนอนหนึ่ง พอมาถึงเขาก็ล็อคประตูห้องและเหวี่ยงฉันนอนลงเตียงตามด้วยเขาที่ขึ้นคล่อมมาตามอย่างรวดเร็วทำเอาฉันแทบจะตั้งตัวไม่ทัน "ดะ....เดี๋ยวก่อน" "มีอะไรอีกวะ!!"มาฟอร์ไม่ได้สนใจอะไรฉันเลยแม้แต่น้อยและเริ่มลดตัวลงมาประกบจูบฉันทันทีมือหนาทั้งสองข้างเลื่อนลงมาค่อยๆถลกเสื้อยืดสีขาวของฉันขึ้นและถอดออกอย่างรวดเร็ว มือบางเรียวของฉันพยายามห้ามและดันแผงอกของมาฟอร์ให้ออกห่างจากตัวเอง แต่ดันเท่าไหร่เขาก็ไม่ยอมหยุดก่อนที่ชุดเสื้อผ้าของฉันจะเปลืองออกหมดจนเปลื่อยเปล่าและค่อยๆเลื่อนขึ้นมาจับประสานมือเรียวเล็กของฉันไว้ระหว่างศีรษะ ริมฝีปากของคนตัวสูงยังคงบดจูบอยู่แบบนั้นไม่ยอมปล่อยไปไหนและพยายามจะดันลิ้นร้อนให้สอดเข้าไปในโพรงปากอย่างรุนแรงมากขึ้น จ๊วฟ จ๊วฟ จ๊วฟ จ๊วฟ~~~~~~ "อื้อออ~~~"เสียงครวญครางในลำคอเมื่อฉันเริ่มคล้อยตัวไปตามอารมณ์ที่เขามอบให้ มือหนาค่อยๆผละออกจากมือเรียวของฉันและเลื่อนไปบีบเค้นอกอวบอย่างว่าเล่น "เหอะ!!! เธอคงพร้อมแล้วสินะ"ฉันได้แต่มองหน้าเขานิ่งที่ตอนนี้กำลังจัดการอะไรบางอย่างกับร่างกายของตัวเองอยู่ "เดี๋ยวก่อนมาฟอร์"ฉันเอ่ยร้องทักคนตัวสูงที่ตอนนี้กำลังถอดกางเกงออกจากขาเรียวยาวของตนเองอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจในคำพูดของฉันเลยเพราะคนหื่นกามแบบเขาตอนนี้ก็กำลังใช้มือชักรูดแกนกายของตัวเองสองสามครั้ง ท่อนเอนร้อนค่อยๆจ่อเข้ามาที่ร่องรักของฉันและพร้อมที่จะดันมันเข้าไปอยู่แล้วเต็มที "เดี๋ยวก่อนสินาย" "เอาเสร็จแล้วค่อยพูดได้ไหมวะ!!!!!!"เสียงตวาดที่ดังลั่นออกมาทำเอาฉันนิ่งและไม่กล้าที่จะทักท้วงเขาเลยด้วยซํ้า แต่ฉันยังไม่ได้ที่จะตั้งตัวจู่ๆท่อนเอนร้อนของเขาก็สอดใส่เข้ามาในร่องรักของฉันครั้งเดียวมิดลำ สวบ~~~~ "กรี๊ดดด ฉะ......ฉันเจ็บนะมาฟอร์ เอามันออกไป"ฉันถึงกับต้องร้องกรี๊ดออกมาเมื่อความใหญ่โตได้สอดใส่เข้ามาแบบนี้ "เหอะ!! แน่นดีหนิคิดว่าจะหลวม"พูดจบเอวสอบก็ค่อยๆขยับเข้าออกอย่างช้าๆและค่อยๆลงมาดูดเลียเนินอกพร้อมทั้งบีบเค้นไปด้วยในเวลาเดียวกัน มือเรียวเล็กพยายามควานหาที่ยืดเพื่อที่จะระบายอารมณ์ออกมาก่อนที่จะเลื่อนมาที่ท้ายทอยของตัวคนตัวสูงขยุ้มจับผมของเขาอย่างแรง แต่หารู้ไม่ว่าคนซาดิสอย่างมาฟอร์กลับชอบสิ่งนี้มากเป็นพิเศษ พั่บ พั่บ พั่บ~~~~ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ~~~~~ "อื้มมม มาฟอร์เบาๆ อื้อออ~~"ฉันร้องเสียงครางอยู่ในลำคอเมื่อความเสียวที่ถาโถมมาจากคนตัวสูงที่มอบให้ เลือดพรหมจันทร์ที่ไหลออกมาเกาะตามท่อนเอ็นยักษ์ที่เห็นเส้นเลือดปูนอย่างสวยงาม "หึ!! คิดว่าไม่ซิงเลือดเยอะชิป อย่าเกร็งแล้วเธอจะไม่เจ็บ"มาฟอร์พูดออกมาพร้อมกับขยับท่อนล่างตอกเข้าออกอยู่แบบนั้นอย่างเบาที่สุดและค่อยๆแรงขึ้นตามจังหวะอารมณ์ ตั่บ ตั่บ ตั่บ!!!!! "อ๊าส์ ซี๊ดด จะ....เจ็บ เบาๆหน่อย" "จำไว้นะ ว่าเธอเป็นของฉันถ้าฉันเบื่อเธอเมื่อไหร่เธอถึงจะได้ไปจากชีวิตฉันได้"เขายังคงตอกเข้าออกอยู่แบบนั้น แขนแกร่งทั้งสองข้างที่คํ้ายันที่หัวนอนวางไว้ข้างๆเอวคอด ใบหน้าคมคายที่จ้องมองลงมายังคนตัวเล็กที่เบือนหน้าหนีเพราะเขินอายมาฟอร์ที่เป็นฝ่ายทำกิจกรรมยังคงจ้องมองอยู่นั้น ตั่บ ตั่บ ตั่บ!!! "ซี๊ดดด ครางชื่อฉัน"มาฟอร์มสั่งออกมาพร้อมกับตอกท่อนล่างของเขาเข้าออกอยู่แบบนั้น แต่พอเขาเห็นว่าฉันนิ่งและไม่ยอมทำตามคำสั่งคนหื่นกามอย่างเขาจึงนึกแกล้งตอกเข้าออกอย่างเร็วและแรงมากขึ้นหลายเท่าตัว ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ!!!!! "อ๊ะ....อ๊าส์ พะ....พอแล้ว" "ฉันบอกให้ครางชื่อฉันไง!!"มือเรียวพยายามขวานหาที่จับเพื่อยืดเหนี่ยวและระบายความเสียวออกมาแต่ยิ่งกลั้นเอาไว้นานแค่ไหนช่วงล่างของฉันยิ่งเจ็บไปมากเท่าเดิมเพราะแรงที่ส่งมอบมา "อื้ออ มาฟอร์~~~อ๊าส์ พอแล้ว"รอยยิ้มแสยะของคนตัวสูงที่มองหมิ่นลงมาก่อนที่จะใช้มือหนาจับรั้งเอวบางราบนั้นไว้พร้อมกับตอกเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นแต่ทำอย่างนุ่มนวลที่สุด ตั่บ ตั่บ ตั่บ!!! "มิราส์~ ซี๊ดดด อ๊าส์~~ อย่าตอดดิวะ"เสียงคำรามของคนด้านบนที่ส่งเสียงออกมาเมื่อท่อนล่างของฉันตอดรัดท่อนเอ็นยักษ์อย่างถี่ๆ "ฉัน...ฉันรู้สึกแปลกๆอ่ะ"เมื่อเขารับรู้ได้ว่าสิ่งที่ฉันพูดนั้นคืออะไรคนตัวสูงจึงเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเรื่อยๆอยู่หลายเท่า ทั้งเสียงเตียงที่ดังออกมาจากแรงขย่มของการร่วมรักของชายหญิง เสียงเนื้อที่กระทบกับพร้อมกับเสียงร้องครางออกมาเมื่อทั้งสองใกล้ถึงฝั่งฝันแล้ว ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ!!!!! "อ่ะ...อ๊าส์~~~//อื้มมม ซี๊ดดดดด"เมื่อจบสิ้นจากกิจกรรมร่วมรักคนตัวสูงก็โน้มตัวลงมาทับร่างกายของฉันที่นอนหอบอยู่และท่อนเอ็นที่ยังคงเชื่อมต่อกันอยู่ไม่ยอมหลุดออกมา ใบหน้าคมคายค่อยๆก้มลงมาไซร้ซอกคอขาวอย่างหื่นกระหายและพยายามจะเริ่มกิจกรรมร่วมรักใหม่กันอีกครั้ง "พอแล้ว ฉันไม่ไหวแล้วนะ" "เหอะ!!!นํ้าเดียวไม่พอหรอกนะ ทำเรื่องบนเตียงให้มันคุ้มหน่อย"ว่าจบคนหื่นกระหายอย่างเขาก็เริ่มบรรเลงบทเพลงรักกันอีกครั้งและภายในคํ่าคืนนี้นเขาก็ไม่ยอมจบหรือหยุดกิจกรรมแต่อย่างใดเผลอมาอีกทีก็เกือบเช้าแล้วกว่าที่จะได้พักผ่อน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more