ตอนที่5 คุย
1057 Words
หลังจากที่ตื่นนอนจากการหลับไปได้ไม่นานฉันก็ต้องพยุงตัวเองพยายามฝืนลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะไปสอบ
ร่างกายของฉันมันเหมือนกับศพเดินได้อยู่รอมร่อฉันจ้องมองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่อยู่เป็นเวลานานก่อนที่จะรีบหยิบเสื้อผ้าที่เตรียมเข้ามาด้วยสวมใส่และเดินออกไปแต่งแต้มเติมสีสัน
ฉันเดินเข้าไปหยุดอยู่ที่ข้างเตียงที่มีคนตัวสูงนอนนิ่งอยู่อย่างเป็นตายก่อนที่มือเรียวจะยื่นเข้าไปสะกิดแขนของเขาอย่างสั่นคลอน
"นาย....นาย ฉันไปสอบก่อนนะ"พูดจบฉันก็กำลังจะหมุนตัวเตรียมที่จะเดินออกไป แต่ก็มีเสียงแหบแห้งที่ดังออกมาจึงทำให้ฉันต้องหันกลับไปดู
"เดี๋ยว~"
"มีอะไรหรอ นายอยากได้อะไร ฉันจะเตรียมไว้ให้"ฉันพูดออกมาอย่างเกรงกลัวคนตรงหน้าที่จ้องมองมาอย่างดุดันบนที่นอนด้วยทรงผมที่ยุ่งเหยิง
"สอบเสร็จกี่โมง"ฉันไม่แม้แต่จะเหงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขาเลยด้วยซํ้าเพราะตอนนี้คนตัวสูงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงนอนและเดินไปหยิบหน้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวสอบไว้
"ฉะ...ฉันสอบเสร็จก็ประมาณ4โมงเย็นอ่ะ"
"สอบเสร็จก็โทรมา ฉันจะไปรับแล้วอย่าให้ใครมาทับที่ฉันล่ะเพราะฉันไม่ชอบกินของร่วมกับใคร ลูกน้องฉันรออยู่ที่โรงจอดรถมันจะไปส่งเธอ รีบไปได้ละ"พอพูดจบฉันก็รีบวิ่งออกไปทันทีด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาวที่ใส่อยู่ด้วยเป็นประจำ
พอวิ่งมาถึงที่โรงจอดและขึ้นรถหรูนั้นไป ภูผาคนสนิทของมาฟอร์ที่ยืนรออยู่นอกรถและเปิดประตูต้อนรับอยู่
ฉันเดินขึ้นรถเข้าไปนั่งอย่างเงียบๆ และก้มลงมองโทรศัพท์นั้นอย่างใจจดใจจ่อเมื่อไร้ข้อความที่ส่งมาจากครอบครัวแต่เป็นของเพื่อนๆ แทน
ฉันไม่เสียใจเลยด้วยซํ้าแต่รู้สึกนอยด์ๆ ที่พ่อไม่เคยแม้แต่ส่งข้อความมาถามไถ่ ไม่ว่าฉันจะเป็นอะไรหรือไปไหนพ่อก็แทบจะไม่เคยทักมาเลย
และตลอดทั้งทางบนรถนั้นก็เงียบลงเลยทันทีเพราะไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาเลยด้วยซํ้า สายตาและท่าทางของภูผาคนสนิทของมาฟอร์ก็ไม่แตกต่างจากเจ้านายของเขาเลยเพราะทั้งเจ้านายและลูกน้องมีนิสัยที่คล้ายคลึงกันมาก
@มหาลัย Queen👑 of kun คณะวิศวะ
หลังจากที่ถึงมหาลัยฉันก็รีบลงรถหรูสีดำคันนั้นทันทีและเดินมุ่งตรงไปหากลุ่มเพื่อนที่นัดกันเอาไว้ ฉันไม่ได้ทักทายลูกน้องของมาฟอร์เลยด้วยซํ้าเพราะหน้าตาที่นิ่งถื่ออยู่แบบนั้นทำเอาฉันเกร็งเอามากเลยทีเดียว
"เห้ยยย เป็นไงบ้างแก"
"นั่นดิวะ พวกฉันติดต่อแกไม่ได้เลยนะเว้ย"เพื่อนทั้งสองที่เห็นฉันพวกเขาก็รีบวิ่งมาหาฉันทันที แต่ฉันก็ไม่ได้ตอบอะไรและเลือกที่จะส่ายหัวแทนการตอบรับนั้นไปพร้อมกับเดินไปฟุบนั่งลงที่ม้าหินอ่อนที่เพื่อนๆ ได้นั่งอยู่
"ฉันยังไม่ได้อ่านหนังสือเลย ติวให้หน่อยดิเหลือเวลาอยู่ นะๆๆๆ"ฉันขอร้องอ้อนวอนเพื่อนให้ช่วยติวให้เพราะเมื่อคืนฉันแทบจะไม่ได้อ่านหนังสือสอบเลยแม้แต่น้อย อ่านแค่คืนก่อนแต่ก็ใช่ว่าจะเข้าใจหมด
"เอ่อๆๆ สอบเสร็จเล่าด้วย"ฉันพยักหน้าตอบเพื่อนๆ และหยิบชีทขึ้นมาพร้อมกับพวกมันที่มาช่วยติวให้ฉันในเวลาที่ไม่มากสักเท่าไหร่ ฉันตั้งใจฟังและจดตามสิ่งที่พวกมันสอนทุกอย่างทุกคำพูด
และมันก็ถึงเวลาเข้าสอบพวกฉันเดินเข้าไปในห้องสอบที่เงียบงันพวกเราเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะที่มีกระดาษข้อสอบวางอยู่ พอนักศึกษาวิศวะทุกคนเดินเข้ามาครบจนหมดและนี้ก็ถึงเวลาสอบแล้วด้วยอาจารย์สาวจึงเริ่มให้สัญญาณในการเริ่มสอบ
ถึงแม้ว่าฉันจะพึ่งได้ติวแต่สำหรับฉันแล้วฉันเป็นพวกที่เข้าใจง่ายและเข้าใจเร็วเอามากๆ ถ้าได้อ่านหนังสือวนซํ้าอีกครั้ง สิ่งที่พวกเพื่อนๆ ติวให้เมื่อกี้มันก็เข้าสมองฉันหมดและมีในข้อสอบที่อาจารย์ได้ทำโจทย์ไว้อีกด้วย
พอหมดเวลาสอบนักศึกษาทุกคนก็ต่างพากันทยอยส่งข้อสอบและเดินออกไปจากห้องรวมถึงฉันด้วย วันนี้ทั้งคาบฉันแทบจะไม่มีสมาธิในการสอบเลยด้วยซํ้าเพราะความคิดต่างๆ นานา ที่แทรกเข้ามาในหัวสมองอยู่ตลอดเวลาก่อนที่เพื่อนๆ ของฉันจะวิ่งเข้ามาจับหัวไหล่ของฉัน
"คุยกันหน่อย!!!"เสียงของไวพจน์ที่พูดออกมาอย่างกดดัน สายตาของเพื่อนทั้งสองที่จ้องมองมาทำเอาฉันแทบจะหลบสายตาหนีแทบไม่ทันก่อนที่พวกมันทั้งสองจะลากฉันไปยังที่นั่งประจำของพวกเรา
"มิราส์แกยอมที่จะเอาตัวเองเข้าแลกเลยหรอวะ แทนที่แกจะขอยืมเงินพวกฉันอ่ะ ศักดิ์ศรีของแกยังมีอยู่ปะมิราส์"ใช่ตั้งแต่เกิดมาฉันแทบจะเก็บคำว่าศักดิ์ศรีของฉันเอาไว้และไม่ยอมให้มันเสียไปง่ายๆ ถึงแม้ว่าจะลำบากขนาดไหนแต่นี่ฉันเลือกไม่ได้จริงๆ เพราะจุดนั้นที่ฉันเจอทำเอาฉันแทบจะทำอะไรไม่ถูกเลยก็ว่าได้
"เห้ยยไวน์พูดแรงไปป่าววะ ถ้ามันเลือกได้มันจะทำปะ ฉันเข้าใจนะแก เอางี้แกเอาเงินพวกฉันไปก่อนแล้วค่อยเอามาคืน"พอพูดจบจีจี้ที่กำลังหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าเพื่อที่จะเตรียมโอนเงินมาให้ฉันก็ถูกเสียงดุดันเสียงหนึ่งตัดบทออกมาจึงทำให้พวกเราทั้งสามถึงกับนิ่งไปเลยทีเดียว
- Writer
