ต่อ
แต่ไม่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลอะไรทำไมฉันถึงได้คุ้นหน้าเอามากๆฉันพยายามคิดแล้วคิดอีกแต่ไม่ว่ายังไงก็คิดไม่ออกสักทีก่อนที่ทั้งสองจะเดินมาทางฉัน สายตาของฉันไม่ได้จับจ้อบมองหน้าของพวกเขาเลยแต่ฉันดันไปสะดุดตาเข้ากับฝ่ามือที่ประสานพากันเดินมาด้วยกัน
"มิราส์ นี้มินตราเพื่อนพี่มันมาคุยเรื่องงานอ่ะ เลยแวะมาหา มินนี้มิราส์"มาฟอร์เป็นฝ่ายเริ่มแนะนำตัวฉันให้กับเธอและแนะนำตัวเธอให้กับฉัน ฉันรับรู้ได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้แหละที่เป็นผู้หญิงในปลายสายขอบมาฟอร์ที่เขาตั้งหน้าตั้งตารอมาตลอด ฉันทำได้เพียงส่งรอยยิ้มให้กับเธอเท่านั้นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
"หวัดดีจ๊ะ มาร์ฟกับน้องเป็นอะไรกันหรอ"และคำถามนั้นทำเอาทั้งฉันและมาฟอร์ต่างพากันชะงักเพราะเราทั้งคู่อยู่ด้วยกันด้วยการไร้สถานะ ฉันเลือกที่จะเงียบและจ้องมองหน้าเขาอย่างกดดันเพราะอยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะมองฉันว่าเป็นอะไรกับเขา
"คือ.... น้องเป็นผู้หญิงของเราอ่ะ
