เช้าวันต่อมา
วันนี้ฉันมีเรียนคาบบ่ายจึงไม่ได้ตื่นเช้ามาแต่อย่างใดเพราะเกรงใจเพื่อนที่นอนอยู่เมื่อคืนฉันเอาแต่ร้องไห้และพูดคุยกับจีจี้ทั้งคืนจนแทบจะไม่ได้ทำงานเลยด้วยซํ้า ฉันจึงเลือกที่จะตื่นนอนมาทำงานดีกว่า โชคดีมากที่ห้องจีจี้มีอยู่2ห้องฉันจึงทำอะไรได้สะดวกหน่อยก่อนที่จะมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
"แหมๆๆ ตื่นเช้านะเนี่ย ว่าแต่ใครมาอ่า"
"เดี๋ยวฉันไปเปิดเองมิราส์ แกไปทานข้าวเหอะฉันทำไว้ให้เพื่อนสุดที่รัก"ฉันเดินเข้าไปรอเพื่อที่โต๊ะอาหารแต่ก็ต้องชะงักกับเสียงพูดคุยที่คุ้นเคยเพราะนั้นไม่ใช่ใครนอกซะจากมาฟอร์นั้นเอง ฉันลุกเดินออกไปอยู่ด้านหลังเพื่อนอย่างมึนงงเพราะคนตรงหน้ายืนเงียบอยู่ที่หน้าประตู
"มะ....มิราส์ มีคนมาหาอ่ะ ฉันไปทานข้าวก่อนนะ"ฉันพยักหน้าตอบกลับเพื่อนและหันมาสนใจคนตรงหน้าแทนใบหน้าของเขาที่นิ่งเฉยที่เต็มไปด้วยความเศร้าและความโกรธปะปนกันอยู่
"พี่เป็นอะไรคะ"ฉันเอียงคอถามเล็กน้อยก่อน
