พอถึงเวลาเลิกเรียนพวกฉันนัดกันไปที่วัดในงานศพของแม่น้องชาย ร่างบางในชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอพร้อมกับรองเท้าผ้าใบเดินเข้าไปอย่างปกติแต่สายตาของแต่ละคนที่มองมามันทำให้ฉันเสียความมั่นใจไปหมด
ฉันและเพื่อนเดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อที่ยืนต้อนรับแขกอยู่ทั้งสองเดินเข้าไปไหว้ศพป้าเหลือเพียงฉันที่ยืนกับพ่ออยู่ตรงนั้น ท่านไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมากับฉันเลยนับวันท่านดูแปลกไปเหมือนกับคนที่ไม่รู้จักกันเลยด้วยซํ้าจนทำเอาฉันน้อยใจแล้วน้อยใจอีกเวลาที่เจอท่านตามนอกสถานที่
"มิราส์ มาตอนไหนวะ เชี้ยนี้มัน....."กาฟิวส์เดินออกมาเพื่อทักทายคนเป็นพี่อย่างฉันอย่างตกใจเมื่อสายตาของน้องดันเหลือบไปมองกำไลหรูที่แม่ของมาฟอร์ได้มอบให้แถมยังถอดไม่ออกอีกต่างหาก
"แสดงว่าแกกับมาฟอร์คบกันแล้วชะ"
"บ้าหรอไม่ได้คบ แม่เค้าเข้าใจผิดอ่ะ"ฉันพูดเอ่ยออกมาให้น้องชายตัวเองให้ได้สติลงบ้าง พร้อมกับเสียงกระซิบข้างๆที่ดังออกมาเป็นคำๆอย่างชัดเจน
