ต่อ
หลังจากที่จบคราสสอนและนี้ก็เป็นเวลาเย็นๆ ได้แล้วทั้งฉันและเพื่อนๆ ก็ต่างพากันเดินออกมาจากห้องอย่างหมดอาลัยตายอยากเพราะที่มาเรียนอัดกันวันนี้เพราะอาจารย์สอนชดเชยในอาทิตย์ต่อไปที่จะขอลาหยุดไปดูงานที่ต่างประเทศ
"เดี๋ยวพวกกูไปส่งนะ"ฉันพยักหน้าตอบไวพจน์อย่างไร้เรี่ยวแรงทั้งหมด แต่ก็ยังเดินพากันไปได้ไม่ถึงก้าวฉันก็สะดุดตาเข้ากับใครคนหนึ่งที่ยืนกอดอกรออยู่ที่หน้าตึก
"นั้นคุณมาฟอร์หนิมิราส์"ฉันไม่ได้ตอบอะไรและพยักหน้าให้กับเพื่อนๆ เท่านั้นเอง ฉันไม่ได้ไลน์บอกหรือโทรบอกให้เขามารับเลยเพราะไม่รู้ว่าจะเลิกกี่โมงเลยไม่อยากให้เขามารอเสียเวลา
"งั้นฉันกลับก่อนนะ เจอกันนะพวกแก"
"เจอกันแกปะไอ้ไว ตี้กัน"หลังจากที่แยกกับเพื่อนๆ ฉันก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาคนตัวสูงที่ยืนรออยู่อย่างช้าๆ และเบาที่สุด
"มาฟอร์นายมานานยังอ่า"ฉันกระตุกเสื้อเขาเขาครั้งหนึ่งและเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนเย็นชาอย่างเขาที่ทำหน้าไม่
