พอเข้ามาภายในห้องมาฟอร์ก็เดินจํ้าก้าวไปที่ระเบียงเพื่อคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอย่างเคร่งเครียดส่วนฉันนั้นก็เดินเข้าไปล้างหน้าล้างตาและกลับมาที่เตียงอีกครั้งเพราะความเหนื่อยล้าและอยากพักผ่อนมากๆ แล้ว
แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ฟุบนอนคนตัวสูงก็เดินมาทางฉันด้วยท่อนบนที่เปลือยเปล่าจนเห็นซิกแพคเป็นมัดๆ เรียงสวยงาม ฉันเผลอจ้องมันอีกครั้งอย่างลืมตัวก่อนที่ฉันจะสติหลุดเพราะคนตัวสูงที่ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของฉันออก
"มาฟอร์~~"นํ้าเสียงกระเซ่าที่เปล่งออกมาเมื่อเขาดันฉันให้นอนราบกับเตียงและก้มลงมาไซร้ที่ซอกคอขาวพร้อมกับขบเม้มจนเกิดรอยแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"เด็กดื้อ ต้องจัดการยังไงดีน้า~~"รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาที่ยิ้มออกมาทำให้ฉันกลัวเอามากๆ แต่ต่างจากนํ้าเสียงของเขาที่มันฟังแล้วมันช่างละมุนเหลือเกิน
"ดื้อตรงไหน"ฉันเอ่ยถามออกมาเพื่อถ่วงเวลาเพราะเขากำลังก้มลงมาหาฉันอีกครั้งจนฉันต้องใช้มือเรียวดันอกแกร่งของเ
