เช้าวันต่อมาฉันตื่นขึ้นมาจากความฝันเพราะแสงแดดที่แยงตาก่อนที่จะรู้สึกเหมือนมีอะไรมารั้งข้อแขนและขาของฉันไว้ สองเปลือกตาค่อยๆมองไปรอบๆก็พบเข้ากับผ้าสีขาวที่มัดแขนและขาทั้งสี่ด้านอย่างแน่นตึง ฉันเหงยหน้าขึ้นไปมองหาใครคนหนึ่งอีกครั้งที่ตอนนี้กำลังนั่งกอดอกนอนหลับอยู่ที่เก้าอี้โซฟา
ฉันจ้องมองใบหน้านั้นด้วยความรู้สึกผิดและร้องไห้ออกมาอีกครั้งจนทำให้คนตัวสูงสะดุ้งตื่นและรีบปลดเปลืองผ้าทั้งสี่ด้านและดึงฉันเข้าไปสวมกอดอีกครั้ง ฉันเอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมพูดยอมจาหรือโต้ตอบด้วยการโอบกอดเขาเลยแม้แต่น้อยก่อนที่มาฟอร์เองจะค่อยๆผละตัวออกจากฉันและมองหน้าฉันนิ่ง
"ไม่ร้องนะคะ เรื่องมันผ่านไปแล้วนะ"
"ฉันมัน.....//อย่ามาว่าตัวเองแบบนี้อีก ไหนคนสวยมันทำอะไรหนูบอกพี่มาสิคะ"ยังไม่มันที่ฉันจะได้พูดจบนํ้าเสียงอ่อนหวานและนุ่มนวลพูดออกมาที่หลังกกหูของฉันอย่างแผ่วเบา
ฉันใช้มือเรียวหนาแตะไปที่ต้นคอของตัวเองและบริเวณอก
