EXECUTIVE SHOCK (Third Person POV)
1306 Words
“Ladies and gentlemen of the board, the transition is now officially in effect.”
Tahimik ang buong executive hall, pero hindi yung klaseng tahimik na comfortable. Yung klase ng katahimikan na parang may hinihintay na sumabog.
Nakatayo si Rafael Del Rio sa harap ng mahahabang mesa na puno ng mga taong matagal nang humahawak ng kapangyarihan sa kumpanya ng pamilya niya. Lahat sila nakatingin sa kanya na parang sinusukat kung gaano katagal siya tatagal bago maging katulad ng mga nauna sa kanya.
Hindi siya ngumiti.
Hindi rin siya kinakabahan.
Pero sa loob, alam niyang lahat ng galaw niya mula ngayon ay hindi na kanya lang.
“From this day forward, Mr. Rafael Del Rio assumes full CEO authority over Del Rio Corporation,” dagdag ng board secretary.
May ilang tahimik na pag tango. May ilan ding hindi maikubli ang pagdududa.
Hindi bago kay Rafael ang ganitong klase ng tingin. Sanay siya sa New York boardrooms na puno ng subtle attacks disguised as professionalism.
Pero iba dito.
Mas personal.
Mas rooted sa pangalan niya.
Del Rio.
Hindi lang titulo. Kaso ng expectation.
Sa kabilang bahagi ng building, ibang mundo ang gumagalaw.
Fashion division.
Mas magulo. Mas mabilis. Mas creative.
Pero hindi ibig sabihin na mas madali.
“Cattleya, yung revised sketches mo kailangan sa head designer bago mag lunch,” sabi ng isang senior staff habang nagmamadali sa tabi niya.
“Opo, almost done na,” sagot ni Cattleya Sanchez habang hindi tumitingin.
Focus lang siya sa table niya na puno ng fabric samples at sketch drafts.
Hindi siya tumitigil kahit alam niyang may ibang mata na nakatingin sa kanya.
Sanay na siya doon.
Sanay siya sa pressure.
Sanay siya sa hindi sapat.
Pero hindi siya sanay sa unexpected changes sa kumpanya.
At ngayong araw, may nararamdaman siyang kakaiba sa paligid.
Parang may bagong hangin na pilit pinapasok sa lumang sistema.
Sa executive floor, nagpatuloy ang briefing.
“Internal restructuring will affect multiple departments,” sabi ng operations head. “Especially fashion and logistics integration.”
Rafael listened carefully.
Hindi siya impulsive. Hindi siya emotional sa decisions.
Analytical lang.
Pero habang nagsasalita ang mga executives, may isang bagay na napansin niya.
Isang pangalan na paulit ulit lumalabas sa reports.
Fashion division.
Junior designers.
Project pipeline.
At isang surname na hindi niya pinansin noong una.
Sanchez.
Hindi pa niya alam kung bakit, pero may maliit na trigger sa utak niya.
Parang recognition na hindi dapat nandito.
“Any questions, Mr. Del Rio?” tanong ng board chairman.
Rafael looked at him.
“None,” he answered simply.
Pero hindi totoo yun.
Meron siyang tanong.
Hindi lang niya alam kung sasabihin niya.
Pagkatapos ng formal introduction, nagsimula ang internal movement.
Employees lining up for acknowledgment, department heads preparing updates, executives shifting positions like chess pieces being rearranged.
Rafael walked through the corridors with controlled pace.
People stepped aside automatically.
Hindi dahil kilala nila siya personally.
Kundi dahil alam nila kung ano ang ibig sabihin ng pangalan niya ngayon.
CEO.
Sa fashion division floor, ibang klaseng tension ang dumating.
“Okay everyone, listen up,” sabi ng supervisor. “May internal announcement. New CEO officially taking over.”
May mga nagbulungan.
May excitement.
May kaba.
At may mga taong tahimik lang na nag-iisip kung ano ang ibig sabihin nito sa trabaho nila.
Cattleya didn’t react immediately.
Pero napansin niya yung shift.
Yung subtle change sa energy ng paligid.
Parang biglang mas mahigpit ang hangin.
“Baka mas strict na siya,” sabi ng katabi niya.
“Or mas worst, walang pake,” sagot ng isa.
Cattleya stayed quiet.
Hindi siya mahilig mag speculate.
Pero may weird na pakiramdam siya.
Parang may koneksyon yung araw na ito sa isang bagay na ayaw pa niyang alalahanin.
Rafael entered the internal presentation room for department alignment.
Fashion division representatives were already there.
Isa isa silang nag present ng work output.
Rafael sat at the head position.
Observing.
Calculating.
Pero habang dumadaan ang presentations, huminto ang focus niya sandali.
Dahil sa gitna ng mga designers, nakita niya siya.
Cattleya Sanchez.
Naka simple lang. Professional. Focused.
Parang wala siyang pakialam kung sino nakatingin.
Pero alam niya.
Alam niya kung ano siya nakita.
At the exact same moment, Cattleya looked up.
And froze for a fraction.
Hindi obvious sa iba.
Pero obvious sa kanya.
Dahil yung lalaking nakaupo sa harap ng board table ngayon ay hindi lang basta executive.
Siya yung lalaki sa bar.
Yung ginamit niya.
Yung hindi niya dapat maalala.
Pero malinaw sa isip niya ngayon.
Rafael Del Rio.
Rafael didn’t react outwardly.
Pero sa loob niya, may recognition din.
Hindi niya nakalimutan.
Hindi lang niya inasahan na makikita niya ulit agad.
Junior designer.
Fashion division.
Same company.
Same structure.
Iba lang ang posisyon.
Cattleya immediately looked away.
Hindi siya pwedeng magpakita ng kahit anong reaction.
Hindi niya pwedeng i-complicate ang sitwasyon.
Bar incident was supposed to stay irrelevant.
Temporary.
Useful.
Forgotten.
“Next,” sabi ng supervisor ng fashion division.
Nagpresent si Cattleya ng design output niya.
Stable ang boses niya.
Professional.
Controlled.
Walang kahit anong bakas ng pagkakakilala.
Pero habang nagsasalita siya, ramdam niya ang tingin sa kanya mula sa harap.
Hindi siya tinitingnan bilang designer lang.
Iba.
Mas personal.
Mas matindi.
Rafael listened to her presentation.
Hindi niya iniisip ang design agad.
Kundi siya.
Yung babae na hindi nagpakilala sa kanya ng tama.
Yung babae na ginamit siya bilang distraction.
Yung babae na ngayon ay parang walang nangyari.
Interesting.
Too interesting.
After the meeting, executives started dispersing.
Rafael stood up.
Cattleya immediately turned to leave the room.
Hindi sila nag eye contact.
Pero parehong alam nila.
May alam sila sa isa’t isa na hindi pa nasasabi.
“Mr. Del Rio,” sabi ng board member habang lumalapit sa kanya. “We will assign department integration heads for coordination.”
“Proceed,” Rafael answered.
Pero ang mata niya nasa direction kung saan naglakad si Cattleya.
Sa hallway, mabilis ang lakad ni Cattleya.
Hindi siya pwedeng magtagal doon.
Hindi siya pwedeng magisip tungkol sa nakita niya.
Pero kahit anong gawin niya, bumabalik yung eksena.
Yung bar.
Yung lalaki na ngayon CEO na pala.
Yung kiss na hindi niya planado.
“Cattleya,” tawag ng supervisor niya.
Huminto siya.
“Yes po?”
“You’ll be part of the executive coordination for design revisions. Direct reporting for upcoming integration.”
Napatingin siya.
“Direct reporting po kanino?”
Sandaling katahimikan.
Then the answer came.
“CEO office.”
Cattleya didn’t move.
Hindi agad.
Parang naglaglag lahat ng posibilidad sa utak niya sabay sabay.
CEO office.
Meaning.
Rafael Del Rio.
Sa kabilang side, Rafael was already receiving department assignment lists.
His assistant placed the file in front of him.
“Fashion division coordination will be handled directly by junior designer representative for faster workflow.”
Rafael looked at the document.
And saw the name again.
Cattleya Sanchez.
He closed the file slowly.
Then said,
“Schedule her for first coordination briefing.”
His assistant nodded.
“Yes, Mr. Del Rio.”
Rafael stood by the glass wall of his office.
Looking down at the movement of the company he now controlled.
But his mind wasn’t on the corporation anymore.
It was on one detail.
One person.
The girl who kissed him once.
And pretended not to know him after.
And for the first time since returning to Manila, Rafael Del Rio didn’t feel in control of what was coming next.
“Set the meeting,” he said quietly.
His assistant paused.
“For today or tomorrow, sir?”
Rafael didn’t answer immediately.
Because in his mind, one thing was already certain.
This wasn’t going to be professional for long.
And then he said it.
“Now.”
And from the hallway outside his office, an assistant’s voice echoed back as another message arrived.
“Miss Sanchez is already on her way up.”
- Writer
