After Echo Vacancy
1030 Words
“Sir, walang response pa rin sa resignation thread.”
Tumango si Rafael Del Rio nang marinig niya ang report, pero hindi gumalaw ang mata niya mula sa screen ng laptop.
Nasa executive office siya, pero parang hindi niya nararamdaman na opisina ito. Mas parang control room ng isang bagay na unti unting nawawala sa signal.
Sa screen, naka-open pa rin ang chat history.
Cattleya Sanchez.
“Wag mo na akong hanapin.”
Walang reply mula sa kanya.
Walang seen receipt mula sa kabilang side.
At doon nagsimula ang bagay na hindi niya inaasahan.
Ang katahimikan na hindi na niya ma-control.
Sa kabilang bahagi ng lungsod, si Cattleya ay nasa maliit na coworking space na hindi affiliated sa kahit anong malaking kumpanya.
Simpleng table. Simpleng chair. Laptop lang.
Pero kahit simple, hindi pa rin siya makapag focus.
May draft siyang binubuksan, closing proposal para sa isang freelance client.
Pero paulit ulit niyang binabasa ang parehong linya.
Hindi dahil hindi niya naiintindihan.
Kundi dahil hindi niya ramdam na worth pa itong tapusin.
May tumabi sa kanya na ibang freelancer.
“First time mo dito?” tanong ng babae.
Tumango lang si Cattleya.
“Corporate burnout?” dagdag ng babae, casual lang ang tono.
Sandaling katahimikan.
“Something like that,” sagot niya.
Hindi na nagtanong ang babae.
At doon niya narealize, hindi siya nag iisa sa ganitong phase.
Pero pakiramdam niya, siya lang ang may naiwan na mas malalim kaysa burnout.
Parang identity shift.
Sa Del Rio headquarters, si Danica Cruz ay nasa strategy meeting.
“Public sentiment?” tanong niya.
“Mixed,” sagot ng PR head. “Some see her resignation as injustice. Some see it as admission.”
Tumango si Danica.
“Good,” sabi niya.
“Good?” tanong ng isang executive.
“Ambiguity is better than clarity,” sagot niya.
Humigpit ang hawak niya sa pen, pero relaxed ang mukha niya.
Parang lahat controlled kahit hindi niya sinasabi kung paano.
Sa hallway ng building, si Marco Reyes ay nakasalubong ang isang junior designer.
“Si Cattleya?” tanong niya.
“Wala na po siya dito,” sagot ng staff.
Ngumiti si Marco.
“Wala na dito or wala na sa orbit?”
Hindi sumagot ang staff.
Pero tumawa si Marco nang mahina.
“Same thing,” sabi niya.
At naglakad siya palabas na parang may unfinished story pa rin siyang sinusundan.
Sa executive floor, si Rafael ay nakaupo pa rin.
Hindi siya umalis buong araw.
May bagong report sa screen niya.
“External audit flagged irregular access timestamps on design files.”
Hindi niya binuksan agad.
Sa halip, tinignan niya ang message thread ulit.
Wag mo na akong hanapin.
Huminga siya nang mabagal.
“Hindi ko ginusto ito,” sabi niya sa sarili niya, mahina.
Pero kahit siya, alam niyang hindi sapat iyon bilang sagot.
Sa coworking space, si Cattleya ay naglakad papunta sa vending machine.
May dalawang freelancer na nag uusap sa gilid.
“Yung Del Rio case, ang gulo nun diba?”
“Oo, parang internal politics.”
“Pero ang lakas niya dati.”
Huminto si Cattleya sa paglakad.
Hindi siya lumingon.
Hindi siya sumagot.
Kinuha niya lang yung inumin niya at bumalik sa table.
Pero sa loob, may isang bagay na kumikilos.
Hindi galit.
Hindi rin lungkot.
Parang awareness na hindi na siya part ng narrative na dati niyang kinabibilangan.
Sa Del Rio rooftop, si Celestina ay katabi si Rafael.
“Hindi mo pa rin siya kinausap?” tanong niya.
“Hindi na kailangan,” sagot ni Rafael.
“Or hindi mo alam kung paano magsimula,” sagot ni Celestina.
Hindi siya sumagot agad.
“Bakit mo hinayaan?” tanong ng ina niya.
Huminga siya nang mabigat.
“Dahil may mga bagay na hindi pwedeng pigilan kahit gusto mo.”
Tumawa si Celestina nang mahina.
“Classic excuse ng mga taong late na.”
Sa ibang side ng city, si Cattleya ay naglakad palabas ng coworking space.
May phone notification.
Unknown number.
“Hindi mo pa rin nakikita buong picture.”
Tinitigan niya.
Hindi niya binuksan agad.
Pero hindi rin niya dinelete.
Iyon ang unang sign na may natitirang curiosity.
Sa Del Rio office, si Danica ay kausap ang isang external consultant.
“Any trace back to internal manipulation?” tanong ng consultant.
“Nothing direct,” sagot niya.
Tumango ito.
“Then we’re safe.”
Ngumiti si Danica.
“Safe is temporary,” sabi niya.
Parang hindi threat.
Parang observation lang.
Sa parking lot ng coworking space, si Cattleya ay nakatayo sa tabi ng sasakyan.
Hindi siya agad pumasok.
May hangin na dumaan sa paligid niya, pero hindi niya pinansin.
Binuksan niya ulit ang phone.
Message thread.
Wag mo na akong hanapin.
Sandaling katahimikan.
Tapos, may ginawa siya na hindi niya inaasahan kahit sarili niya.
Nag type siya.
Isang linya lang.
“Hindi mo naman ako hinahanap.”
Hindi niya sinend.
Pinatay niya ang screen.
Sa Del Rio building, si Rafael ay nakatayo sa glass window ulit.
City lights outside.
Busy world.
Pero sa loob niya, walang movement.
May bagong internal notification.
“System anomaly detected in resignation processing trail.”
Huminto siya.
Dahan dahan niyang binuksan ang file.
At sa unang pagkakataon mula nang umalis si Cattleya, may ibang emosyon na pumasok sa mukha niya.
Hindi galit.
Hindi lungkot.
Kundi suspicion.
Sa coworking space, si Cattleya ay bumalik sa laptop.
Pero hindi siya nag resume ng trabaho.
Instead, binuksan niya ang blank document.
At nagsulat siya ng bagong title.
“Independent Direction.”
Tumingin siya sa screen.
At sa likod ng isip niya, isang simpleng realization.
Hindi pa ito ending.
Parang starting point lang na walang instructions.
Sa Del Rio office, si Rafael ay nakatingin sa screen na naka zoom sa metadata logs.
Isang pangalan ang paulit ulit lumilitaw sa hidden access routes.
Hindi pa siya nagsasalita.
Pero mahina, parang para lang sa sarili niya, sinabi niya:
“Hindi ito random.”
At sa kabilang bahagi ng lungsod, si Cattleya ay biglang tumigil sa pag type.
Parang may pakiramdam na may nagbago.
Hindi niya pa alam kung ano.
Pero alam niya.
May gumagalaw ulit sa likod ng katahimikan.
“Bakit parang… may nakatingin pa rin?” bulong niya sa sarili.
- Writer
