สายฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายราวกับรับรู้ความเจ็บร้าวของหญิงสาวตรงหน้าได้เป็นอย่างดี
เวลานี้นุชลตรีวิ่งเตลิดออกมาราวกับคนเสียสติ เธอเริ่มไม่อยากรับรู้สิ่งใด ๆ อีกต่อไป
ภาพที่มาฮันห์และมีร่าห์กำลังเสพสมกันนั้นทำให้หล่อนรู้สึกราวกับว่าหล่อนมันช่างโง่งมสิ้นดีที่เวลานี้สามีของเธอทำร้ายหล่อนได้มากถึงเพียงนี้
หญิงสาววิ่งหนีออกไปท่ามกลางสายฝนที่ตกห่าใหญ่ เสื้อผ้าของหล่อนเปียกซก หากนุชลตรีนั้นกลับไม่ได้ใส่ใจตนเองแม้แต่น้อย
เครื่องสำอางที่หล่อนทาไว้บาง ๆ ไหลออกจนเกือบหมดหากนุชลตรีไม่ได้สนใจแม้กระทั่งจะสวมใส่รองเท้าของหล่อนก่อนออกมาด้วยซ้ำ
ภาพของมาฮันห์และมีร่าห์ทำให้หล่อนวิ่งเตลิดออกมาจากคฤหาสน์ หล่อนไม่อยากอยู่ที่คฤหาสน์นั่นอีกแล้ว เวลานี้นุชลตรีอยากกลับบ้านอยากกลับไปหาแม่ของตนเองอย่างมาก
สองข้างทางในมัทราสเต็มไปด้วยความมืด นุชลตรีเดินออกไปกลางถนนอย่างเลื่อนลอย
หญิงสาวเดินใจลอยอย่างไม่
