เสียงหัวร่อเริงร่าของมีร่าห์ดังเล็ดลอดออกมายังนอกห้องนอนของหล่อนตามด้วยเสียงสุขสันต์ของทั้งคู่ นุชลตรีฟังเสียงของทั้งสองที่พูดคุยหยอกล้อกันอย่างร้าวรานใจ
ในที่สุดมาฮันห์ก็หนีหล่อนไปมีคนอื่น หญิงสาวรำพันกับตนเองอย่างร้าวรานใจ บ้านที่ไม่ใช่บ้านของนุชลตรีและมาฮันห์ก็ไม่ใช่สามีของหล่อนเพียงคนเดียวอีกต่อไป
เวลานี้นุชลตรีรู้สึกจุกจนพูดอะไรไม่ออก หญิงสาวรู้สึกราวกับว่าตอนนี้เธออยู่ในขุมนรกที่ลึกยิ่งกว่าอเวจีมหานรกเสียอีก
ผ่านมาอีกแค่เดือนเดียว มาฮันห์ก็เข้าพิธีแต่งงานกับของรักของเขาอย่างมีร่าห์ เขาไม่แยแสความรู้สึกของนุชลตรีเลยสักนิด
ผู้คนในบ้านต่างซุบซิบนินทานุชลตรีไปต่าง ๆ นานาในค่ำคืนงานเลี้ยงวันเกิดของมาฮันห์นุชลตรีประสบอุบัติเหตุ หากแต่มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งร่ำลือกันว่าหล่อนแอบหนีไปพลอดรักกับโยเซฟ์
โยเซฟห์นิ่วหน้าและไม่ปริปากบอกใครสักคำ เขาบอกว่าวันนั้นเขาเมามากทำให้จำอะไรไม่ได้ มาฮันห์แล
