อุบัติรักสามีจอมบงการ - นัดเดท

1594 Words

สองสัปดาห์ผ่านไปมาฮันห์และนุชลตรี สนิทกันอย่างรวดเร็วเสียจนหล่อนก็ไม่นึกว่ามาฮันห์ ชายหนุ่มชาวเมืองมัทราสจะนัดเธอออกมาเจออีกครั้ง หลังจากวันที่เขากลับไปนุชลตรีเฝ้าฝันถึงกลิ่นหอมของโคโลญจน์อ่อนๆ ของชายหนุ่มที่ได้ช่วยเหลือเธอในวันที่เธอประสบเคราะห์ร้ายถูกวิ่งราวกระเป๋ามาโดยตลาด ดวงหน้าหวานของหญิงสาวแต้มระบายรอยยิ้ม อ่อนจางพลางหมุนตัวสำรวจตนเองในกระจกบานกว้างที่อยู่ในห้องพักของโรงแรมแห่งนี้ สถานที่ที่ชายหนุ่มคนนั้นนัดเดทคือร้านกาแฟในโรงแรมกึ่งพิพิธภัณฑ์ของเดอะกรีนนาร์ด สถานที่ที่เป็นแลนด์มาร์คที่นุชลตรีปรารถนาจะไปให้ได้อีกสักครั้งในชีวิตหนึ่ง เดอะกรีนนาร์ด “ที่นี่น่ะเหรอเดอะกรีดนาร์ด” นุชลตรีเอ่ยขึ้นพลางแหงนหน้ามองอาคารที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าของหล่อน โรงแรมกึ่งอาร์ตแกลอรี่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้านุชลตรี หญิงสาวไม่รอช้าหล่อนรีบสาวเท้าเข้าไปภายในโรงแรมทันที เวลานี้นุชลตรีสวมเสื้อไหมพรมคอเต่าสีดำเข้มปิดคอขาวระหงส์ขาวนวลอย่างมิดชิด หญิงสาวจงใจเลือกกระโปรงทรงสูงสีแดงมาสวมเพื่อให้แมทซ์กับรองเท้าบูทคู่เก่งของหล่อนที่เพิ่งถอยมาหมาด ๆในวันเกิดของหญิงสาว สาวเจ้าเดินผ่านบานประตูกว้างก็พบกับสวนหย่อมที่จัดแสดงผลงานศิลปะหรืออาร์ตแกลอรี่ขนาดย่อม ดวงตาคู่คมเบิกกว้างอย่างสนใจในภาพวาดรูปเขียนสีออยพาสเทิลเหล่านี้ นุชลตรีมองฝ่าฝูงชนก็เห็นชายหนุ่มแต่งชุดเชิ้ตสีฟ้าลำลองลุกขึ้นยืนโบกมือให้หล่อนอยู่ เรือนไหมสีดำขลับขับให้กรอบหน้าคมคายเด่นชัดจนคมเข้มกว่าเดิมเป็นเท่าตัว นุชลตรีอดรู้สึกไม่ได้ว่ามาฮันห์เวลานี้หล่อเหลาปานเทพบุตรลงมาจุติยังแดนโลกมนุษย์ เมล็ดกาแฟคั่วบดส่งกลิ่นหอมลอยฟุ้งเข้ามาแตะจมูกของนุชลตรีอย่างรวดเร็วจนหญิงสาวเผลอสูดดมกลิ่นคั่วบดอันหอมยั่วเย้าของกาแฟสดอย่างลืมตัว กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเมล็ดกาแฟที่ส่งกลิ่นหอมปกคลุมไปทั่ว สร้างบรรยากาศน่านั่งให้กับร้านกาแฟแห่งนี้เป็นอย่างมาก ร้านกาแฟร้านนี้ตั้งอยู่ใจกลางกรุงของปารีสเลยทีเดียว หญิงสาวสังเกตเห็นตรงกลางของร้านกาแฟดีไซน์ออกแบบมาให้เป็น รูปภาพรูปหนึ่งที่วางไว้ตรงกลางของร้านกาแฟแห่งนี้ “คิวที่ 11 ได้แล้วค่ะ” พนักงานสาวกล่าวเป็นภาษาฝรั่งเศส “คิวที่ 11 ค่ะ” หญิงสาวเดินออกไปรับกาแฟทางยื่นมือไปรับกาแฟ “ขอบิลด้วยค่ะ” พนักงานสาวในร้านกาแฟกล่าวขึ้นพลางส่งอรอยยิ้มเป็นมิตรให้กับนุชลตรี นุชลตรีส่งใบเสร็จกระดาษให้กับหล่อนพลางแล้วรับกาแฟสองแก้วมาอย่างรวดเร็ว พนักงานสาวรีบหยิบกระดาษแล้วจึงนำไปเสียบไว้กับที่ติดกระดาษทางเดินออกมาจากหน้าเคาน์เตอร์ หญิงสาวรับกาแฟร้อน สองแก้วมาแล้วรีบเดินตรงมายังด้านข้างมุมด้านในของร้านกาแฟทันที “นี่กาแฟของคุณค่ะมาฮันห์” เสียงหวานของนุชลตรีเอ่ยขึ้นพลางจัดแจงหยิบกาแฟส่งให้เขาตามมารยาท “ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยขึ้นพลางเอื้อมมือมารับแก้วกาแฟมาจากมือเรียวสวยของเธอ “ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณค่ะมาฮันห์” หญิงสาวกล่าวพลางวางถ้วยกาแฟลงตรงหน้าของหล่อนในท่าที่ยืน มาฮันห์ขยับตัวลุกขึ้นพลางเดินเข้ามาใกล้นุชลตรีเขาขยับเก้าอี้ให้หญิงสาวได้นั่งลงตรงข้ามเขา ร่างสมส่วนของนุชลตรีหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่เขาลากออกมา หล่อนขยับเก้าอี้เข้าไปด้านในของโต๊ะ “จริงซิคุณนุชลตรีมาที่ร้านนี้บ่อยไหมครับ” มาฮันห์ถามหล่อนเป็นภาษาอังกฤษ “ก็บ่อยนะคะ” นุชลตรีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส “คุณชอบร้านนี้เหรอครับ” มาฮันห์เอ่ยถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ใช่ค่ะ” นุชลตรีเอ่ยตอบ “ทำไมคุณถึงชอบร้านนี้” มาฮันห์เอ่ยถามหล่อน ดวงตาของเขาเปล่งประกายระยับ “เพราะการตกแต่งร้านเป็นแบบ...นี้ไงคะ” ฉันถึงชอบ หญิงสาวกล่าวขึ้นพลางมองไปรอบด้านอย่างหลงใหล มาฮันห์เหลือบตามองไปยังสายตาของนุชลตรี ดวงตาของหล่อนทอประกายแสงอ่อนคล้ายดวงดาวกระพริบ นุชลตรีเบือนหน้าไปอีกทาง มาฮันห์เห็นเพียงว่าหญิงชาวเอเชียทอดมองด้วยแววตายากที่เขาจะคาดเดาได้ กาแฟร้านนี้อร่อยมาก ร้านนี้เป็นร้านกาแฟที่มีสาขามากมาย แต่ที่สาขาของฝรั่งเศสนี้มีเพียงกลางกรุงปารีสเท่านั้น นุชลตรียกแก้วกาแฟขึ้นจิบแล้ววางลงตรงหน้ามาฮันห์ กาแฟติดมุมปากของนุชลตรี มาฮันห์เหลือบมองดวงหน้าของผู้หญิงเบื้องหน้าเขาอย่างหลงใหล เรือนไหมสีน้ำตาลเข้มแซมดำสนิทปล่อยยาวสยายคลอเคลียไหล่กลมกลึงที่ซุกซ่อนภายใต้ผ้าไหมพรมเนื้อดี นุชลตรีมีใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโตสวยคมคลายสาวอาหรับ หากแต่จมูกของหญิงสาวโด่งขึ้นเพียงเล็กน้อย กระนั้นยังชวนให้หล่อนน่ามองกว่าผู้หญิงในฝรั่งเศสเสียอีก คราบกาแฟนมที่นุชลตรีสั่งมาเลอะที่ข้างแก้มของหล่อน มาฮันห์อมยิ้มขำส่ายหน้าเล็กน้อยแต่พองาม “คุณนุชลตรี” มาฮันห์เอ่ยขึ้นพลางชี้ไปที่แก้มของเขา “คะ” นุชลตรีขานรับพลางมองชายหนุ่มอินเดียใต้ด้วยแววตาสงสัย “แก้มเลอะ” มาฮันห์กล่าวขึ้นในที่สุด “โอ้ย น่าอายจริง” นุชลตรีกล่าวขึ้นพลางหยิบผ้ามาเช็ดแก้มของตนเอง “ขอบคุณค่า” หล่อนกล่าวขอบคุณเขาพลางจับแก้มของตนเองที่ร้อนผะผ่าว ชานหนุ่มมองไปยังหญิงสาวที่กำลังเช็ดแก้มของหล่อนอย่างยิ้มขำขัน “ว่าแต่มัทราสนี่อินเดียใต้ไหมคะ” นุชลตรีเอ่ ยถามเขาอย่างเป็นกันเอง “ใช่ครับ” ชายหนุ่มเอ่ยพลางจิบกาแฟอย่างละเลียด “คุณมาจากที่ไหนนะ” เขาถามหล่อนบ้าง “ฉันมาจากประเทศไทย” หล่อนตอบพลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ “ฉันเคยใฝ่ฝันว่าอยากไปอินเดียให้ได้สักครั้งหนึ่งในชีวิตนี้” นุชลตรีกล่าวขึ้น “คุณต้องได้ไปแน่นอน คุณนุชลตรี” ชายหนุ่มดเอ่ยขึ้น ดวงตาของมาฮันห์พราวระยับ เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง “คุณมาเรียนเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเขา “ใช่ครับ ผมเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยน” ชายหนุ่มบอกกับหญิงสาวอย่างออกรสออกชาติ “เรียนที่มหาลัยอะไรคะ” นุชลตรีเอ่ยถามเขา “มอร์ริส” มาฮันห์กล่าวขึ้นพลางวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเขา “แล้วคุณล่ะ” เขาเอ่ยถามขณะมองไปยังพนักงานที่เดินมาเสริ์ฟครัวซองค์ร้อน ๆ ที่หล่อนสั่งมา “อร่อยไหมครับ” มาฮันห์เอ่ยถามหล่อนด้วยแววตาใคร่รู้ “อร่อยมากเลยค่ะ” หญิงสาวเอ่ยตอบ “ฉันมาเที่ยวหลังจากเรียนจบ” นุชลตรีตอบในที่สุด “คุณชอบเที่ยวเหรอ” ชายหนุ่มถามอย่างอารมณ์ดี เขาบิดคุกกี้ที่บริกรในร้านนำมาเสิร์ฟออกเป็นสองส่วนพลางส่งส่วนหนึ่งให้กับหญิงเอเชียตรงหน้าเขา ดวงตาของเขามองสบสายตากับนุชลตรี หญิงไทยอย่างไม่ทันตั้งใจ ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุนเวลานี้หนุ่มสาวเผลอมองตากันด้วยแววตาทอประกายวาววับ นุชลตรีดูจะเป็นฝ่ายได้สติเสียก่อน หล่อนจึงรีบผละออกมาจากดวงตาของมาฮันห์ที่มองสำรวจหล่อนด้วยสายตาที่ไม่ปิดบังความรู้สึกอีกต่อไป “มาฮันห์คะ ฉันต้องรีบไปแล้วพอดีคุณแม่โทรตามฉันค่ะ” นุชลตรีกล่าวขัดเขาขึ้นทำลายบรรยากาศสงบสุขของมาฮันห์ “ให้ผมไปส่งไหม” ชายหนุ่มกล่าวพลางกระดกน้ำเปล่าลงไปในลำคอ “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันมาเองก็กลับเองได้” นุชลตรีกล่าวพลางแย้มรอยยิ้มอย่างอ่อนเบา “ไว้มีโอกาสค่อยพบกันใหม่นะคะ” นุชลตรีกล่าวขึ้นด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย “ผมเชื่อว่าเราจะมีวันได้พบกันอีกแน่นอนครับ ขอบคุณสำหรับกาแฟและคุกกี้” ชายหนุ่มเอ่ยกับหญิงสาวขณะมองหล่อนที่ลุกพรวดพราดขึ้นมาแล้วเดินจากไป กลิ่นหอมอ่อนจางของนุชลตรีลอยมาถึงจมูกของเขา รูปทรงของหล่อนก็ชวนให้เขาใจละลายไม่ใช่เล่นหรือที่จริงแล้วเขากำลังตกหลุมรักคู่หมั้นของพี่ชายไปเสียแล้ว แต่ก็ดีเหมือนกันจากนี้ตระกูลเจซจะได้รับรู้ว่าโยเซฟห์คนนี้ก็มีหัวใจเหมือนกันไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ใครจะมาบังคับก็ได้ โยเซฟห์สวมรอยเป็นมาฮันห์โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า โยธาและมาฮันห์ตัวจริงนั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดระหว่างหญิงชายอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของเขามากนัก +++

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more