Büşra Çelik
Zihnim, katran karasıydı. Yüreğimi kapattığım duygularım, acıdan kararmış kalbim vardı. Herkese, her şeye karşı duyarsız olmuştum bir dönem. Acılarımı göğsüme kafes yapmış ve onlardan beslenmiştim. O gün, aklıma geldiğinde hayat yeninden benim için durdu.
10 yıl önce;
Hayatımın baharında, henüz ergenliğin başlarındaydım. Daha 14 yaşında bir genç kız olarak mutlu olmak için çok az nedenim mutsuz olmak içinse çok nedenim vardı. Okul çıkışları part time çalıştığım kafede saatim nihayet dolduğunda saat gece 12 civarıydı. Yorgun argın eve geldiğimde bana kapıyı üvey abim Halil açtı.
“Ne bitmez işmiş kızım! Sen başka işler mi yapıyorsun yoksa?” diye beni azarladığında şaşkın şaşkın yüzüne baktım. Onun bakışlarından hiç hoşlanmazdım ve bana hep orospu iması yaptığı için ondan nef
