Beyza Karayel
Uyku beni hiç olmadığın kadar derin bir karanlığa hapsetmişti. Günlerin verdiği yorgunluktan mı yoksa hamile olmanın verdiği hormonal eskiden mi bilmiyorum ama durmadan uyumak istiyordum. Gerçi ben bir şeylerden korktuğum zaman, ya da bir şeyler beni etkilediği zaman psikolojik olarak hep uyumak isterdim. Sanırım yine o günlerden sadece birindeydim.
Gözlerimi başımda saçımı okşayan biriyle araladım. Başta görüşüm net olmasa da sonradan kim olduğunu seçmişti. Eva?
Kalbim hızlı atmaya başladı sanki sevgilimi görmüşçesine. “ sen yaşıyorsun! İyisin! Tanrıya şükürler olsun!” diye hızlı hızlı konuştuğumda bana gülümsedi. Acaba rüyanın içinde miydim? Bunların hepsi bir rüya mıydı? Artık bir şeylerin gerçekliğine inanmakta güçlük çekiyordum.
“Hey, sakin ol. Elbette yaşıyorum ben
