เช้าวันจันทร์
แผนกศัลยกรรมหัวใจ โรงพยาบาลเต็มไปด้วยความวุ่นวายตามปกติ แต่สำหรับวีรินทร์ ทุกอย่างรู้สึกหนักอึ้งกว่าปกติ
หลังจากคืนวันศุกร์ที่กรธัชบุกมาที่คอนโด เธอแทบไม่ได้นอนหลับเต็มตาเลย คิดวนไปวนมาว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปในกับดักที่อันตรายแค่ไหน แต่ทุกครั้งที่พยายามตัดสินใจว่าจะตัดขาด…ร่างกายและหัวใจกลับไม่ยอม
เธอเดินเข้าแผนกด้วยสีหน้าเรียบเฉย ผมมัดสูง เสื้อคลุมแพทย์เรียบร้อย แต่ใต้คอเสื้อมีรอยแดงจาง ๆ ที่เธอพยายามกลบด้วยคอนซีลเลอร์
ระหว่างเดินไปห้องประชุม เธอเห็นกรธัชยืนคุยกับแพทย์ประจำบ้านสองสามคนอยู่หน้าห้อง เขาหันมามองเธอแวบหนึ่ง สายตาคมกริบนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกจับได้อีกครั้ง
วีรินทร์รีบก้มหน้าเดินผ่านไป
แต่ยังไม่ทันถึงประตูห้องประชุม มีเสียงเรียกชื่อเธอจากด้านหลัง
“วีรินทร์!”
เสียงที่คุ้นเคยมากจนทำให้เธอชะงัก
เธอหันกลับไปช้า ๆ
ผู้ชายคนหนึ่งยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น อายุราว
