เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากคืนที่กรธัชเปิดใจ
วีรินทร์ตื่นขึ้นมาก่อนอีกครั้ง เธอนอนซบอกเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอและหนักแน่นของกรธัช
มือใหญ่ของเขายังโอบรอบเอวเธอแน่นเหมือนเดิม
เธอยกมือขึ้นลูบผมเขาที่ยุ่งเหยิงเบา ๆ แล้วกระซิบ
“ฉันจะไม่ทิ้งนาย…ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
กรธัชตื่นขึ้นช้า ๆ ดวงตาคู่คมเปิดออกมองเธอ เขาไม่พูดอะไร แค่ดึงเธอเข้ามากอดแน่นกว่าเดิม แล้วก้มลงจูบหน้าผากเธอยาวนาน
ทั้งคู่ลุกขึ้นอาบน้ำด้วยกันเงียบ ๆ
ไม่ใช่แบบเร่าร้อนดุเดือดเหมือนครั้งก่อน ๆ แต่เป็นการสัมผัสที่อ่อนโยน เต็มไปด้วยความทะนุถนอม
ราวกับทั้งคู่กำลังเยียวยาตัวเองผ่านกันและกัน
ระหว่างทานกาแฟที่โต๊ะเล็ก ๆ ในครัว กรธัชพูดขึ้นเป็นคนแรก
“เมื่อคืน…ฉันพูดมากเกินไปรึเปล่า”
วีรินทร์ส่ายหน้า ยิ้มอ่อนโยน
“ไม่เลย ฉันดีใจที่นายยอมเล่าให้ฟัง” เธอเอื้อมมือไปจับมือเขา “แต่ฉันอยากรู้ทั้งหมดนะ…ไม่ใช่แค่ส่วนที่นายพร้อมเล่า”
