ตอนที่ 1: ศัลยแพทย์หัวใจคนใหม่

811 Words

ห้องผ่าตัด 7 โรงพยาบาลเอกชั้นนำแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เวลา 08:47 น. แสงไฟสว่างจ้าจากโคมผ่าตัดส่องลงมาบนโต๊ะเหล็กเย็นเฉียบ ตรงกลางคือคนไข้ชายวัย 68 ปี หัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน ต้องทำ bypass ฉุกเฉิน ทีมแพทย์ยืนเรียงกันในชุดสีเขียว คนที่ยืนตำแหน่งหลักคือ ศ.นพ.กรธัช วัย 39 ปี ผู้ชายที่ทุกคนในแผนกหัวใจทั้งกลัวทั้งเกรง กรสูง 185 เซนติเมตร ไหล่กว้าง หน้าตาคมเข้ม ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง เขาสวมถุงมือผ่าตัดแล้ว แต่ยังไม่ได้หยิบมีดผ่าเลย เพราะกำลังจ้องมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง พญ.วีรินทร์ หรือ “หมอวีร์” ศัลยแพทย์หัวใจฝีมือดีที่เพิ่งย้ายมาจากโรงพยาบาลรัฐใหญ่เมื่อสัปดาห์ก่อน เธอสวมหน้ากากอนามัยและแว่นตากันเลือด ผมมัดรวบเรียบร้อย แต่แววตาที่มองผ่านหน้ากากนั้นคมกริบ ไม่มีร่องรอยของความเกรงกลัวแม้แต่น้อย “ขอโทษครับอาจารย์ หมอวีร์เพิ่งมาถึง” พยาบาลวงในพูดเสียงเบา กรไม่ตอบ เขาหันกลับไปมองจอภาพหลอดเลือดหัวใจที่ฉายขึ้นมา แล้วพูดเสียงเรียบแต่เย็นยะเยือก “เริ่มเลย หมอใหม่ อยากเห็นฝีมือ” ทุกคนในห้องเงียบกริบ วีรินทร์ก้าวเข้ามาที่โต๊ะผ่าตัด รับมีดผ่าจากพยาบาล เธอเริ่มกรีดผ่าหน้าอกอย่างแม่นยำ รวดเร็ว แต่ไม่เร่งรีบ กรยืนมองอยู่ข้าง ๆ ไม่ขยับไปไหน สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ผ่านไปสิบนาที “คลิปหนีบหลอดเลือดซ้ายบน” วีร์พูดสั้น ๆ พยาบาลส่งให้ กรยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เร็วไปหน่อย ระวังฉีก” “ไม่ฉีกค่ะ” วีร์ตอบทันควัน โดยไม่เงยหน้าขึ้น “ฉันรู้ความยืดหยุ่นของเนื้อเยื่อคนไข้คนนี้” กรหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงนั้นฟังดูอันตราย “รู้จักคนไข้ดีขนาดนั้นเลยเหรอ หมอใหม่? เพิ่งเห็นหน้าเคสเมื่อเช้าไม่ใช่เหรอ” “อ่าน chart ละเอียดค่ะ” วีร์ตอบเรียบ “ต่างจากบางคนที่จำชื่อคนไข้ไม่ได้ด้วยซ้ำ” ห้องเงียบกริบอีกครั้ง ผู้ช่วยศัลยแพทย์คนหนึ่งไอแห้ง ๆ พยายามกลบเกลื่อน กรไม่โกรธ แต่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ยิ้มแบบคนที่กำลังสนุก “กล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าอาจารย์เลยเหรอ” “ถ้าอาจารย์ไม่ชอบ ก็ไล่ฉันออกไปเลยค่ะ” วีร์ตอบโดยไม่หยุดมือ “แต่ตอนนี้คนไข้กำลังจะตาย ถ้าอาจารย์จะมาว่ากันเรื่องมารยาท เดี๋ยวรอหลังผ่าตัดได้ไหมคะ” กรนิ่งไปสามวินาที แล้วเขาก็ขยับเข้ามาใกล้ ไหล่เกือบแตะไหล่เธอ เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ แต่ทุกคนในห้องได้ยินชัด “ปากดีแบบนี้…ระวังจะโดนลงโทษหนักกว่านี้ หมอวีร์” วีรินทร์ชะงักไปเสี้ยววินาที แต่แล้วก็หันมามองตาเขาเต็ม ๆ ผ่านหน้ากากอนามัย “ถ้าลงโทษแล้วคนไข้รอด ฉันยอมค่ะ” กรยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาเป็นประกายอันตราย “จำคำพูดตัวเองไว้ให้ดี” จากนั้นทั้งสองก็เริ่มทำงานต่ออย่างจริงจัง กรเป็นคนนำหลัก วีรินทร์เป็นผู้ช่วย แต่การประสานงานของทั้งคู่…มันลงตัวอย่างน่าประหลาด ทุกการสั่ง ทุกการขยับมีด ทุกการเย็บ มันเหมือนทั้งคู่เคยผ่าตัดด้วยกันมานับร้อยครั้ง ทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก ผ่านไปเกือบสี่ชั่วโมง หัวใจถูก bypass เรียบร้อย คนไข้มีชีพจรกลับมาแข็งแรง ทุกคนในห้องถอนหายใจพร้อมกัน กรถอดถุงมือโยนทิ้ง แล้วหันมามองวีรินทร์ที่ยังยืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะ หน้าผากมีเหงื่อซึมเล็กน้อย “ฝีมือไม่เลว” เขาพูดเสียงเรียบ “แต่ยังไม่ถึงมาตรฐานของฉัน” วีรินทร์ถอดหน้ากากออกช้า ๆ เผยใบหน้าสวยคมที่ตอนนี้มีรอยยิ้มเย้ยหยันจาง ๆ “ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ อาจารย์กรธัช” เธอเน้นคำว่า ‘อาจารย์’ ยาว ๆ “แต่ถ้าฉันยังไม่ถึงมาตรฐานของอาจารย์…ครั้งหน้าอาจารย์ช่วยสอนด้วยตัวเองหน่อยได้ไหมคะ” กรก้าวเข้ามาใกล้จนเกือบประชิด เสียงต่ำลงจนแทบเป็นกระซิบ “ระวังคำพูดนะหมอวีร์” เขามองลึกลงไปในดวงตาเธอ “ฉันสอนแรงกว่าที่คิดไว้เยอะ” วีรินทร์ไม่หลบตา “ฉันก็รับได้ค่ะ…อาจารย์” ทั้งคู่จ้องหน้ากันนิ่ง ๆ ท่ามกลางสายตาของทีมแพทย์ที่เริ่มรู้สึกว่าอากาศในห้องผ่าตัดร้อนขึ้นอย่างประหลาด กรเป็นคนหันหลังเดินออกไปเป็นคนแรก ทิ้งให้วีรินทร์ยืนมองแผ่นหลังกว้างของเขา เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว หัวใจของเธอเต้นแรงเกินเหตุผล และเธอรู้ดีว่า… นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างที่อันตรายมาก

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more