แสงแดดยามเช้าสาดผ่านม่านบางของห้องพักแพทย์ชั้นบนสุด
เวลา 07:12 น.
วีรินทร์ตื่นขึ้นมาก่อนพระอาทิตย์จะขึ้นเต็มดวง เธอนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนุ่ม ตัวเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มสีเทาเข้ม กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์ของกรธัชยังติดผิวและผมเธอแน่นหนา
เธอขยับตัวช้า ๆ ความเจ็บจี๊ด ๆ ตรงช่วงล่างทำให้ความทรงจำเมื่อคืนพรั่งพรูเข้ามาเต็มสมอง
จูบรุนแรง
สัมผัสที่ครอบครอง
เสียงกระซิบต่ำ ๆ ที่บอกว่า “เธอเป็นของฉัน”
วีรินทร์ยกมือกุมหน้าผากตัวเองแน่น “บ้าไปแล้ววีรินทร์…ทำไมถึงยอมให้ไอ้หมอนั่น…”
เธอหันไปมองข้างตัว
เตียงว่างเปล่า
กรธัชไม่อยู่แล้ว
มีเพียงรอยยับบนหมอนข้าง และแก้วน้ำที่ยังเหลือครึ่งแก้ววางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
วีรินทร์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า
“ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยเหรอ…”
เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว รวบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายไปทั่วพื้น แต่งตัวแบบไม่สนใจความเรียบร้อย แล้วเดินตรงไปที่กระจกบานใหญ่ในห้องน้
