หลังจากเหตุการณ์ในห้องพักแพทย์เมื่อสองวันก่อน
วีรินทร์เริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบาง ๆ ที่พร้อมจะขาดได้ทุกเมื่อ
เธอพยายามตั้งสติ ทำงานให้ปกติที่สุด แต่ทุกครั้งที่เห็นกรธัชในแผนก หัวใจเธอก็เต้นผิดจังหวะโดยอัตโนมัติ
วันนี้เป็นวันพุธ
ช่วงบ่ายมีเคสผ่าตัดเล็ก ๆ วีรินทร์ assist หมออาวุโสอีกคน ไม่ใช่กร
เธอรู้สึกโล่งอกเล็กน้อย เพราะอย่างน้อยก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับสายตาคู่นั้น
แต่เมื่อผ่าตัดเสร็จ เธอเดินออกจากห้องผ่าตัดเพื่อไปเปลี่ยนชุด ก็เจอภณยืนรออยู่หน้าห้องพักแพทย์
เขายิ้มกว้าง ถือกระเป๋าเป้ใบเล็กและกาแฟสองแก้วเหมือนเคย
“วีร์…กินข้าวยัง” เขาถามเสียงอ่อนโยน “วันนี้ฉันมีเวลาว่าง เลยอยากชวนไปกินข้าวกันสักหน่อย”
วีรินทร์ถอนหายใจ “ภณ ฉันบอกแล้วไงว่า—”
“แค่กินข้าวนะ” ภณยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ “ไม่ต้องคิดอะไรมาก ฉันแค่อยากคุยกับเธอแบบเพื่อนเก่า…จริง ๆ”
วีรินทร์ลังเล เธอมองไปร
