หลังจากคืนที่กรธัชเปิดใจและทั้งคู่สัญญากันว่าจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน
ชีวิตประจำวันในโรงพยาบาลของทั้งสองคนเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงใหญ่โต แต่เป็นรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ทำให้คนรอบข้างเริ่ม “รู้สึกได้” ว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นจริง ๆ
เช้าวันจันทร์
วีรินทร์เดินเข้ามาในห้องประชุมแผนกด้วยสีหน้าสดใสกว่าปกติ
เธอสวมเสื้อคลุมแพทย์สีขาวสะอาด ผมมัดต่ำเรียบร้อย แต่มีผ้าพันคอผ้าไหมบาง ๆ พันรอบคอ (เพื่อกลบรอยแดงจาง ๆ ที่กรธัชทิ้งไว้เมื่อคืน)
กรธัชที่นั่งหัวโต๊ะอยู่แล้ว หันมามองเธอแวบหนึ่ง
สายตาไม่เย็นชาเหมือนเคย แต่เป็นสายตาที่อ่อนโยนแบบที่ไม่มีใครเคยเห็น
เขายื่นแท็บเล็ตให้เธอโดยไม่พูดอะไร แต่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสปลายนิ้วเธอเบา ๆ ชั่วครู่
วีรินทร์รู้สึกหัวใจเต้นแรง เธอนั่งลงข้าง ๆ เขา (ที่นั่งที่ปกติเธอไม่เคยเลือก) แล้วกระซิบเบา ๆ
“ขอบคุณสำหรับเมื่อคืนนะคะ…ฉันนอนหลับสนิทเลย”
กร
